camillo gannelli - Senza titolo

Een vierkant dat een oneindige horizon omvat.

Dit werk valt eerst op door de kleur, daarna door de materie. In de bovenste helft lost de lucht op in een kleurschakering die van roze-violet naar goudgeel loopt, via een gloeiend oranjerood, alsof je een zonsondergang van dichtbij ziet, zonder filters. In de onderste helft vormt een diepblauw, bijna nachtelijk blauw de zee, het land, de stilte.

De lijn die beide helften scheidt, is niet strak. Ze is onregelmatig, grillig, levendig. Het lijkt bijna alsof de lucht over de zee uitvloeit, of alsof de zee naar het licht probeert op te klimmen. Daar, op die onvolmaakte grens, schuilt de kracht van het schilderij: het is geen landschap, maar een ontmoeting.

Het oppervlak bestaat helemaal uit textuur, pasteuze verf en reliëf. Je voelt de spatel, de hand, het gebaar. Het is geen beeld om van een afstand naar te kijken, maar een oppervlak dat je bijna met je blik wilt aanraken. Het roze is poederachtig en zacht, het geel warm en stralend, het blauw diep en omhullend.

Het is een werk dat niet vertelt, maar oproept. Het brengt rust en tegelijk onrust, zoals wanneer je bij zonsondergang naar de zee kijkt en niet weet of je jezelf verliest of juist terugvindt.

In een huis zou het prachtig tot zijn recht komen, op zichzelf aan een witte muur, zonder dat er verder iets omheen nodig is. Want het heeft geen uitleg nodig: het houdt je stil, laat je rustiger ademen.

Het lijkt alleen op het eerste gezicht eenvoudig; in werkelijkheid blijft het je bij.