Diego Randazzo - Canovaccio con fuga





€ 155 | ||
|---|---|---|
€ 145 | ||
€ 101 | ||
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 145776 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Het gesigneerde origineel uit 2026 van Diego Randazzo, *Canovaccio con fuga*, is een olieverfschilderij van 60 × 60 cm op een gebruikte doek, met een met AI bewerkte Fuji Instax Square-afbeelding en een lijst van Alcantara.
Beschrijving van de verkoper
Doek met ontsnapping
olieverf op gebruikt doek,
Fuji instax square met AI-bewerking en lijst van Alcantara
60X60x2 cm
2026
We beginnen met twee citaten die het werk beschrijven en karakteriseren:
‘’Ik kan dit leven van mij blijven leiden omdat ik een gave heb die
niemand anders heeft. Die gave is in mij zo extreem, zo uitzonderlijk,
deze gave is mijn grote leugenachtigheid.’’
Carmelo Bene, uit de film ‘Il principe cestinato’ van Carlo Rafele, 1976.
‘’[…] er is altijd een gebod wanneer we met het dierlijke te maken hebben,
een bevel, een veroordeling: blijf stil, blijf stil, anders kom ik eraan en
pak ik je.
En ook deze keer heeft hij het te pakken gekregen.
In die zin is de jacht, meer dan een oorspronkelijke voedingsdrang of, in
onze tijd, een sportieve activiteit, in werkelijkheid de ware voorloper van
de fotografie, de onbewuste en verhulde voorganger van het onuitroeibare
menselijke verlangen om dieren stil te zetten, ze onbeweeglijk te maken,
om ze, inderdaad, te veranderen in beelden van vlees en bloed. Op een dier
schieten om de tijd stil te zetten, en daarmee de dood, om het te veranderen
in een tijdloos beeld, in een afbeelding.’’
uit het boek ‘A come Animale. Voci per un bestiario dei sentimenti’, Felice
Cimatti, Bompiani, 2015
Het werk vertrekt vanuit een doek. Een drager van allerlei substanties zoals
vloeistoffen, vuil, vocht, vet en verf. Tegelijkertijd is het een instrument
dat getuigt van rituelen en herinneringen. Een doek dat herhaaldelijk is
gebruikt om penselen met olieverf en verschillende verdunners schoon te
maken. De lagen worden het werk én vormen de drager van het werk zelf. Bij
dit werk horen vaak snapshots (echt of geschilderd), die visueel en
conceptueel met elkaar in dialoog treden.
De meest nabije figuratieve iconografische referentie is het narratieve
procédé van de mise-en-abyme. Als in een spiegelspel wordt het hoofdonderwerp
in zichzelf weerspiegeld, alsof de kunst naar zichzelf kijkt in een intieme,
zelfbetrokken (zelfreferentiële) verhouding. Het metalinguïstische karakter
van het onderzoek wordt zo overduidelijk en expliciet zichtbaar, maar het
misleidende effect van de media ligt op de loer en krijgt vorm in verfijnde
trucs die in eerste instantie doen denken aan de geraffineerde techniek van
de trompe-l’œil: de zoom van het doek met zijn lus en het kogelgat zijn allebei
geschilderd. Het andere element dat naar voren komt, is de jacht als ritueel,
net zoals het schoonmaken van het gereedschap van je vak (de penselen) een
ritueel is.
Ig: https://www.instagram.com/diego__randazzo/
website: www.diegorandazzo.com
biografie van de kunstenaar:
Diego Randazzo (Milaan, 1984) woont afwisselend in Milaan en Belluno. Hij behaalt zijn diploma aan het Liceo Artistico di Brera en studeert af in Cultureel Erfgoed met een scriptie over ‘Istituzioni di regia’ aan de Universiteit van Milaan. Zijn werk, dat uiteenlopende media omvat, richt zich op enkele van de belangrijkste thema’s binnen de beeldcultuur: de ervaring van het beeld, met al haar emotionele, evocatieve, antropologische en sociale componenten; de apparaten waarmee we kijken, die vaak zelf onderwerp/object van het werk worden; de media-archeologie, opgevat als onderzoek naar de technologische oorsprong van de moderne en hedendaagse blik, de blik van de machine, die is aangepast aan de meest recente innovaties (van algoritmen tot operationele beelden); de dimensie van het verhaal; de immersie of juist de vervreemding die de verhouding tot het medium teweegbrengt. Zijn werken bevinden zich in openbare en particuliere collecties. Als finalist bij diverse prijzen voor hedendaagse kunst (The Gifer Festival, Premio Cramum, Arte Laguna, Combat Prize, Premio Ora, Arteam Cup) wint hij in 2023 de eerste prijs van de Yicca Art Prize en ontvangt hij een juryvermelding bij de Talent Prize van Insideart Magazine. In 2024 wordt zijn installatie #KIDS, een eerbetoon aan de tragedie van de Kleine Martelaren van Gorla en een permanent werk in Casa della Memoria in Milaan, opgenomen in het project voor het in kaart brengen van openbare kunst, uitgevoerd door Mudec in Milaan. Hij begint al in 2020 te werken aan de vraagstukken rond algoritmen met het project ‘Immagini Simili’ – bij Galleria ADD-art, samengesteld door Bianca Trevisan – en zet dit werk tot op heden voort via onderzoek naar AI als instrument voor visueel onderzoek en sociale analyse.
De verkoper stelt zich voor
Doek met ontsnapping
olieverf op gebruikt doek,
Fuji instax square met AI-bewerking en lijst van Alcantara
60X60x2 cm
2026
We beginnen met twee citaten die het werk beschrijven en karakteriseren:
‘’Ik kan dit leven van mij blijven leiden omdat ik een gave heb die
niemand anders heeft. Die gave is in mij zo extreem, zo uitzonderlijk,
deze gave is mijn grote leugenachtigheid.’’
Carmelo Bene, uit de film ‘Il principe cestinato’ van Carlo Rafele, 1976.
‘’[…] er is altijd een gebod wanneer we met het dierlijke te maken hebben,
een bevel, een veroordeling: blijf stil, blijf stil, anders kom ik eraan en
pak ik je.
En ook deze keer heeft hij het te pakken gekregen.
In die zin is de jacht, meer dan een oorspronkelijke voedingsdrang of, in
onze tijd, een sportieve activiteit, in werkelijkheid de ware voorloper van
de fotografie, de onbewuste en verhulde voorganger van het onuitroeibare
menselijke verlangen om dieren stil te zetten, ze onbeweeglijk te maken,
om ze, inderdaad, te veranderen in beelden van vlees en bloed. Op een dier
schieten om de tijd stil te zetten, en daarmee de dood, om het te veranderen
in een tijdloos beeld, in een afbeelding.’’
uit het boek ‘A come Animale. Voci per un bestiario dei sentimenti’, Felice
Cimatti, Bompiani, 2015
Het werk vertrekt vanuit een doek. Een drager van allerlei substanties zoals
vloeistoffen, vuil, vocht, vet en verf. Tegelijkertijd is het een instrument
dat getuigt van rituelen en herinneringen. Een doek dat herhaaldelijk is
gebruikt om penselen met olieverf en verschillende verdunners schoon te
maken. De lagen worden het werk én vormen de drager van het werk zelf. Bij
dit werk horen vaak snapshots (echt of geschilderd), die visueel en
conceptueel met elkaar in dialoog treden.
De meest nabije figuratieve iconografische referentie is het narratieve
procédé van de mise-en-abyme. Als in een spiegelspel wordt het hoofdonderwerp
in zichzelf weerspiegeld, alsof de kunst naar zichzelf kijkt in een intieme,
zelfbetrokken (zelfreferentiële) verhouding. Het metalinguïstische karakter
van het onderzoek wordt zo overduidelijk en expliciet zichtbaar, maar het
misleidende effect van de media ligt op de loer en krijgt vorm in verfijnde
trucs die in eerste instantie doen denken aan de geraffineerde techniek van
de trompe-l’œil: de zoom van het doek met zijn lus en het kogelgat zijn allebei
geschilderd. Het andere element dat naar voren komt, is de jacht als ritueel,
net zoals het schoonmaken van het gereedschap van je vak (de penselen) een
ritueel is.
Ig: https://www.instagram.com/diego__randazzo/
website: www.diegorandazzo.com
biografie van de kunstenaar:
Diego Randazzo (Milaan, 1984) woont afwisselend in Milaan en Belluno. Hij behaalt zijn diploma aan het Liceo Artistico di Brera en studeert af in Cultureel Erfgoed met een scriptie over ‘Istituzioni di regia’ aan de Universiteit van Milaan. Zijn werk, dat uiteenlopende media omvat, richt zich op enkele van de belangrijkste thema’s binnen de beeldcultuur: de ervaring van het beeld, met al haar emotionele, evocatieve, antropologische en sociale componenten; de apparaten waarmee we kijken, die vaak zelf onderwerp/object van het werk worden; de media-archeologie, opgevat als onderzoek naar de technologische oorsprong van de moderne en hedendaagse blik, de blik van de machine, die is aangepast aan de meest recente innovaties (van algoritmen tot operationele beelden); de dimensie van het verhaal; de immersie of juist de vervreemding die de verhouding tot het medium teweegbrengt. Zijn werken bevinden zich in openbare en particuliere collecties. Als finalist bij diverse prijzen voor hedendaagse kunst (The Gifer Festival, Premio Cramum, Arte Laguna, Combat Prize, Premio Ora, Arteam Cup) wint hij in 2023 de eerste prijs van de Yicca Art Prize en ontvangt hij een juryvermelding bij de Talent Prize van Insideart Magazine. In 2024 wordt zijn installatie #KIDS, een eerbetoon aan de tragedie van de Kleine Martelaren van Gorla en een permanent werk in Casa della Memoria in Milaan, opgenomen in het project voor het in kaart brengen van openbare kunst, uitgevoerd door Mudec in Milaan. Hij begint al in 2020 te werken aan de vraagstukken rond algoritmen met het project ‘Immagini Simili’ – bij Galleria ADD-art, samengesteld door Bianca Trevisan – en zet dit werk tot op heden voort via onderzoek naar AI als instrument voor visueel onderzoek en sociale analyse.

