Diego Randazzo - Canovaccio con fuga

03
dagen
18
uren
49
minuten
05
seconden
Huidig bod
€ 155
Minimumprijs niet bereikt
Giulia Resti
Expert
Schatting galerie  € 2.000 - € 2.400
IT
€ 155
IT
€ 145
IT
€ 101

Catawiki Kopersbescherming

Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details

Trustpilot 4.4 | 145776 reviews

Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.

Het gesigneerde origineel uit 2026 van Diego Randazzo, *Canovaccio con fuga*, is een olieverfschilderij van 60 × 60 cm op een gebruikte doek, met een met AI bewerkte Fuji Instax Square-afbeelding en een lijst van Alcantara.

AI-gegenereerde samenvatting

Beschrijving van de verkoper

Doek met ontsnapping

olieverf op gebruikt doek,
Fuji instax square met AI-bewerking en lijst van Alcantara
60X60x2 cm
2026


We beginnen met twee citaten die het werk beschrijven en karakteriseren:
‘’Ik kan dit leven van mij blijven leiden omdat ik een gave heb die
niemand anders heeft. Die gave is in mij zo extreem, zo uitzonderlijk,
deze gave is mijn grote leugenachtigheid.’’
Carmelo Bene, uit de film ‘Il principe cestinato’ van Carlo Rafele, 1976.

‘’[…] er is altijd een gebod wanneer we met het dierlijke te maken hebben,
een bevel, een veroordeling: blijf stil, blijf stil, anders kom ik eraan en
pak ik je.
En ook deze keer heeft hij het te pakken gekregen.
In die zin is de jacht, meer dan een oorspronkelijke voedingsdrang of, in
onze tijd, een sportieve activiteit, in werkelijkheid de ware voorloper van
de fotografie, de onbewuste en verhulde voorganger van het onuitroeibare
menselijke verlangen om dieren stil te zetten, ze onbeweeglijk te maken,
om ze, inderdaad, te veranderen in beelden van vlees en bloed. Op een dier
schieten om de tijd stil te zetten, en daarmee de dood, om het te veranderen
in een tijdloos beeld, in een afbeelding.’’
uit het boek ‘A come Animale. Voci per un bestiario dei sentimenti’, Felice
Cimatti, Bompiani, 2015

Het werk vertrekt vanuit een doek. Een drager van allerlei substanties zoals
vloeistoffen, vuil, vocht, vet en verf. Tegelijkertijd is het een instrument
dat getuigt van rituelen en herinneringen. Een doek dat herhaaldelijk is
gebruikt om penselen met olieverf en verschillende verdunners schoon te
maken. De lagen worden het werk én vormen de drager van het werk zelf. Bij
dit werk horen vaak snapshots (echt of geschilderd), die visueel en
conceptueel met elkaar in dialoog treden.

De meest nabije figuratieve iconografische referentie is het narratieve
procédé van de mise-en-abyme. Als in een spiegelspel wordt het hoofdonderwerp
in zichzelf weerspiegeld, alsof de kunst naar zichzelf kijkt in een intieme,
zelfbetrokken (zelfreferentiële) verhouding. Het metalinguïstische karakter
van het onderzoek wordt zo overduidelijk en expliciet zichtbaar, maar het
misleidende effect van de media ligt op de loer en krijgt vorm in verfijnde
trucs die in eerste instantie doen denken aan de geraffineerde techniek van
de trompe-l’œil: de zoom van het doek met zijn lus en het kogelgat zijn allebei
geschilderd. Het andere element dat naar voren komt, is de jacht als ritueel,
net zoals het schoonmaken van het gereedschap van je vak (de penselen) een
ritueel is.

Ig: https://www.instagram.com/diego__randazzo/
website: www.diegorandazzo.com

biografie van de kunstenaar:
Diego Randazzo (Milaan, 1984) woont afwisselend in Milaan en Belluno. Hij behaalt zijn diploma aan het Liceo Artistico di Brera en studeert af in Cultureel Erfgoed met een scriptie over ‘Istituzioni di regia’ aan de Universiteit van Milaan. Zijn werk, dat uiteenlopende media omvat, richt zich op enkele van de belangrijkste thema’s binnen de beeldcultuur: de ervaring van het beeld, met al haar emotionele, evocatieve, antropologische en sociale componenten; de apparaten waarmee we kijken, die vaak zelf onderwerp/object van het werk worden; de media-archeologie, opgevat als onderzoek naar de technologische oorsprong van de moderne en hedendaagse blik, de blik van de machine, die is aangepast aan de meest recente innovaties (van algoritmen tot operationele beelden); de dimensie van het verhaal; de immersie of juist de vervreemding die de verhouding tot het medium teweegbrengt. Zijn werken bevinden zich in openbare en particuliere collecties. Als finalist bij diverse prijzen voor hedendaagse kunst (The Gifer Festival, Premio Cramum, Arte Laguna, Combat Prize, Premio Ora, Arteam Cup) wint hij in 2023 de eerste prijs van de Yicca Art Prize en ontvangt hij een juryvermelding bij de Talent Prize van Insideart Magazine. In 2024 wordt zijn installatie #KIDS, een eerbetoon aan de tragedie van de Kleine Martelaren van Gorla en een permanent werk in Casa della Memoria in Milaan, opgenomen in het project voor het in kaart brengen van openbare kunst, uitgevoerd door Mudec in Milaan. Hij begint al in 2020 te werken aan de vraagstukken rond algoritmen met het project ‘Immagini Simili’ – bij Galleria ADD-art, samengesteld door Bianca Trevisan – en zet dit werk tot op heden voort via onderzoek naar AI als instrument voor visueel onderzoek en sociale analyse.

De verkoper stelt zich voor

Aangezien ik altijd nieuwsgierig en gepassioneerd ben geweest door beelden en bewegende beelden, is mijn benadering in de loop der jaren uitgekristalliseerd tot een niet-labelbare visie, omdat het precies het situeren aan de grenzen van categorieën (disciplines/taalvormen) de kwaliteit is waarmee men zich onderscheidt. Maar in een wereld vol nomenclaturen, classificaties en genres kan ik proberen mijn interesses te definiëren volgens de volgende sporen: – De talen (film, schilderkunst, fotografie) en hun ondermijnende werking, vaak waarbij ik hun ongrijpbaarheid, corruptie en transversaliteit aan de orde stel. Ik bevind me altijd binnen een theoretische en technische reflectie op hun statuut. – De fictie, het valse, het raadsel, het subliminale en het onuitgesproken in een verfijnde zoektocht naar niet-lineaire vertelling, opgebouwd uit details en synekdoché. – De vergelijking en de affiniteiten tussen beelden van verschillende aard (cinematisch, schilderachtig en fotografisch), die vaak naast elkaar worden geplaatst om groepen en veelheden te vormen. – Het graven in het geheugen, begrepen als collectief geheugen (verteld via getuigenissen zoals in het werk #KIDS in Casa della Memoria in Milaan) en als archief van intieme en persoonlijke herinneringen. – Het spel: opgevat als spel tussen talen, tussen beeld en woord (het gebruik van zinnen en citaten gemaakt met AI) en tussen naast elkaar geplaatste beelden die een ironische en speelse verweving laten vermoeden. – De technologie en het hele technologische arsenaal dat steeds verbonden is met een ontwikkeling en een analoog-denkbeeld. – De tijd: die tot uiting komt in een diepe reflectie op bewegende beelden, het idee van opeenvolging en ketens van uiteenlopende gebeurtenissen en subjecten. Diego Randazzo
Vertaald door Google Translate

Doek met ontsnapping

olieverf op gebruikt doek,
Fuji instax square met AI-bewerking en lijst van Alcantara
60X60x2 cm
2026


We beginnen met twee citaten die het werk beschrijven en karakteriseren:
‘’Ik kan dit leven van mij blijven leiden omdat ik een gave heb die
niemand anders heeft. Die gave is in mij zo extreem, zo uitzonderlijk,
deze gave is mijn grote leugenachtigheid.’’
Carmelo Bene, uit de film ‘Il principe cestinato’ van Carlo Rafele, 1976.

‘’[…] er is altijd een gebod wanneer we met het dierlijke te maken hebben,
een bevel, een veroordeling: blijf stil, blijf stil, anders kom ik eraan en
pak ik je.
En ook deze keer heeft hij het te pakken gekregen.
In die zin is de jacht, meer dan een oorspronkelijke voedingsdrang of, in
onze tijd, een sportieve activiteit, in werkelijkheid de ware voorloper van
de fotografie, de onbewuste en verhulde voorganger van het onuitroeibare
menselijke verlangen om dieren stil te zetten, ze onbeweeglijk te maken,
om ze, inderdaad, te veranderen in beelden van vlees en bloed. Op een dier
schieten om de tijd stil te zetten, en daarmee de dood, om het te veranderen
in een tijdloos beeld, in een afbeelding.’’
uit het boek ‘A come Animale. Voci per un bestiario dei sentimenti’, Felice
Cimatti, Bompiani, 2015

Het werk vertrekt vanuit een doek. Een drager van allerlei substanties zoals
vloeistoffen, vuil, vocht, vet en verf. Tegelijkertijd is het een instrument
dat getuigt van rituelen en herinneringen. Een doek dat herhaaldelijk is
gebruikt om penselen met olieverf en verschillende verdunners schoon te
maken. De lagen worden het werk én vormen de drager van het werk zelf. Bij
dit werk horen vaak snapshots (echt of geschilderd), die visueel en
conceptueel met elkaar in dialoog treden.

De meest nabije figuratieve iconografische referentie is het narratieve
procédé van de mise-en-abyme. Als in een spiegelspel wordt het hoofdonderwerp
in zichzelf weerspiegeld, alsof de kunst naar zichzelf kijkt in een intieme,
zelfbetrokken (zelfreferentiële) verhouding. Het metalinguïstische karakter
van het onderzoek wordt zo overduidelijk en expliciet zichtbaar, maar het
misleidende effect van de media ligt op de loer en krijgt vorm in verfijnde
trucs die in eerste instantie doen denken aan de geraffineerde techniek van
de trompe-l’œil: de zoom van het doek met zijn lus en het kogelgat zijn allebei
geschilderd. Het andere element dat naar voren komt, is de jacht als ritueel,
net zoals het schoonmaken van het gereedschap van je vak (de penselen) een
ritueel is.

Ig: https://www.instagram.com/diego__randazzo/
website: www.diegorandazzo.com

biografie van de kunstenaar:
Diego Randazzo (Milaan, 1984) woont afwisselend in Milaan en Belluno. Hij behaalt zijn diploma aan het Liceo Artistico di Brera en studeert af in Cultureel Erfgoed met een scriptie over ‘Istituzioni di regia’ aan de Universiteit van Milaan. Zijn werk, dat uiteenlopende media omvat, richt zich op enkele van de belangrijkste thema’s binnen de beeldcultuur: de ervaring van het beeld, met al haar emotionele, evocatieve, antropologische en sociale componenten; de apparaten waarmee we kijken, die vaak zelf onderwerp/object van het werk worden; de media-archeologie, opgevat als onderzoek naar de technologische oorsprong van de moderne en hedendaagse blik, de blik van de machine, die is aangepast aan de meest recente innovaties (van algoritmen tot operationele beelden); de dimensie van het verhaal; de immersie of juist de vervreemding die de verhouding tot het medium teweegbrengt. Zijn werken bevinden zich in openbare en particuliere collecties. Als finalist bij diverse prijzen voor hedendaagse kunst (The Gifer Festival, Premio Cramum, Arte Laguna, Combat Prize, Premio Ora, Arteam Cup) wint hij in 2023 de eerste prijs van de Yicca Art Prize en ontvangt hij een juryvermelding bij de Talent Prize van Insideart Magazine. In 2024 wordt zijn installatie #KIDS, een eerbetoon aan de tragedie van de Kleine Martelaren van Gorla en een permanent werk in Casa della Memoria in Milaan, opgenomen in het project voor het in kaart brengen van openbare kunst, uitgevoerd door Mudec in Milaan. Hij begint al in 2020 te werken aan de vraagstukken rond algoritmen met het project ‘Immagini Simili’ – bij Galleria ADD-art, samengesteld door Bianca Trevisan – en zet dit werk tot op heden voort via onderzoek naar AI als instrument voor visueel onderzoek en sociale analyse.

De verkoper stelt zich voor

Aangezien ik altijd nieuwsgierig en gepassioneerd ben geweest door beelden en bewegende beelden, is mijn benadering in de loop der jaren uitgekristalliseerd tot een niet-labelbare visie, omdat het precies het situeren aan de grenzen van categorieën (disciplines/taalvormen) de kwaliteit is waarmee men zich onderscheidt. Maar in een wereld vol nomenclaturen, classificaties en genres kan ik proberen mijn interesses te definiëren volgens de volgende sporen: – De talen (film, schilderkunst, fotografie) en hun ondermijnende werking, vaak waarbij ik hun ongrijpbaarheid, corruptie en transversaliteit aan de orde stel. Ik bevind me altijd binnen een theoretische en technische reflectie op hun statuut. – De fictie, het valse, het raadsel, het subliminale en het onuitgesproken in een verfijnde zoektocht naar niet-lineaire vertelling, opgebouwd uit details en synekdoché. – De vergelijking en de affiniteiten tussen beelden van verschillende aard (cinematisch, schilderachtig en fotografisch), die vaak naast elkaar worden geplaatst om groepen en veelheden te vormen. – Het graven in het geheugen, begrepen als collectief geheugen (verteld via getuigenissen zoals in het werk #KIDS in Casa della Memoria in Milaan) en als archief van intieme en persoonlijke herinneringen. – Het spel: opgevat als spel tussen talen, tussen beeld en woord (het gebruik van zinnen en citaten gemaakt met AI) en tussen naast elkaar geplaatste beelden die een ironische en speelse verweving laten vermoeden. – De technologie en het hele technologische arsenaal dat steeds verbonden is met een ontwikkeling en een analoog-denkbeeld. – De tijd: die tot uiting komt in een diepe reflectie op bewegende beelden, het idee van opeenvolging en ketens van uiteenlopende gebeurtenissen en subjecten. Diego Randazzo
Vertaald door Google Translate

Details

Aangeboden met lijst
Nee
Verkocht door
Rechtstreeks van de kunstenaar
Editie
Origineel
Kunstenaar
Diego Randazzo
Titel van kunstwerk
Canovaccio con fuga
Techniek
Olieverfschilderij
Signatuur
Gesigneerd
Land van herkomst
Italië
Jaar
2026
Kleur
Meerkleurig
Staat
In uitstekende staat
Hoogte
60 cm
Breedte
60 cm
Stijl
Modern
Periode
2020+
Verkocht door
ItaliëGeverifieerd
6
Objecten verkocht
pro

Vergelijkbare objecten

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Voor jou in

Moderne en hedendaagse kunst

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​