Anton Kaestner - #107 - XL - " Cantique #1 ".

#107 - XL - " Cantique #1 ".
Uniek stuk, origineel werk van Anton Kaestner, rechtstreeks uit het atelier in Parijs.
Een van mijn favoriete schilderijen van 2024 - https://antonkaestner.com/collections/best-of-2024/BO24

Spuitacryl op plexiglasplaat van 3 mm (uv-bestendig).
Transparantie op print.
Dit schilderij is geen reproductie. Het is een origineel werk, in meerdere lagen geschilderd, met een unieke glanzende afwerking die doet denken aan het aanbrengen van hars.

Afmetingen: Inch 34,2 * 24,2 * 0,12 / 87 * 61,5 * 0,3 cm zonder lijst.
Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Een kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen, van aluminium, model 34 of 34N (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm), wordt aanbevolen en kan bij verzending worden besteld voor een meerprijs van € 150.

Het werk is op de achterkant gesigneerd.
Een certificaat van echtheid is inbegrepen.
De verzending is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur die in Parijs woont en werkt. Zijn werken worden overal in Europa tentoongesteld, evenals in Zwitserland, Dubai en Japan. Meer informatie en een groter aanbod vindt u op www.antonkaestner.com.

Volgende solotentoonstelling - Genève, januari 2027.


"Biografie

Ik ben geboren in Genève, Zwitserland, en groeide op te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een ambachtsman en kunstenaar, wiens invloed de kiem legde voor wat uiteindelijk mijn levenspassie zou worden.
In 1993 begon ik in mijn vrije tijd te schilderen en experimenteerde ik met talloze acrylverven in notitieboeken op A4- en later A3-formaat. Aanvankelijk voelde ik me aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme. Na verloop van tijd ontwikkelde ik, hoewel ik mezelf als atheïst beschouw, ook een voorliefde voor spiritueel materiaal, omdat dat aansloot bij mijn verkenning van het menselijk bestaan, melancholie en de diepere waarheden van de natuur en het leven.
De weg naar het daadwerkelijk kunstenaarschap was echter niet onmiddellijk.
Meer dan drie decennia lang had ik een internationale carrière in het bedrijfsleven, die me de hele wereld over bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko en België, en door Azië en Frankrijk. Mijn reizen verruimden mijn blik en lieten me kennismaken met een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook kwam, verdiepte ik me in de lokale kunstscènes en liet ik me inspireren door de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de nadruk op mijn carrière in het bedrijfsleven bleef kunst altijd deel van mij, stilletjes smeulend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen voor mij een vorm van geheime meditatie — een manier om me los te maken van de wereld en me op mijn innerlijke zelf te richten.
Ik heb altijd enorm veel voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarop ik mijn creativiteit kan beproeven, nieuwe technieken kan verkennen en oprechte ervaringen kan beleven. Met mijn kunst heb ik altijd gehoopt anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.
In 2021, na mijn pensionering uit het bedrijfsleven, heb ik me volledig op het schilderen toegelegd. Ik vestigde mijn atelier in Parijs en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Eind 2023 begon ik mijn openbare kunstenaarscarrière en tot mijn verrassing kreeg mijn werk al snel erkenning en vond het een plek in privécollecties in heel Europa, vooral in Frankrijk, Portugal, Duitsland en Nederland.


Artistiek cv

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", die eind 2024 in Parijs werd gehouden, toonde een onderscheidende benadering van kunst, los van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metaalpigmenten en spuitverf op de achterkant van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas, een licht, glad en glanzend, maar soms kwetsbaar oppervlak.
Door dit proces kan ik het werk niet zien terwijl het ontstaat. Tijdens het proces krijg ik geen visuele feedback en heb ik geen controle — iets wat ik juist verwelkom. Ik laat “willekeurige experimenten” — alles mag, om de rede kort te sluiten! — de uitkomst sturen, evenals de lagen en spiegeleffecten die ik creëer, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het werk uiteindelijk wordt onthuld. Deze benadering, die doet denken aan het ontwikkel- en fixatieproces van fotografie, is zowel uitdagend als bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk toch een “ascetische” kwaliteit behoudt: ik ben tevreden wanneer ik “onherleidbare noodzakelijkheden” herken, oftewel wat we waarschijnlijk ontdekken wanneer we in stilte en het licht stilstaan.
Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Geen “emotie” en geen “theoretisch concept”, maar de ervaring van het bestaan. Geen “snelle consumptie” en geen “intellectualisering / intellectuele toe-eigening”, maar verruiming van het bewustzijn en verkenning van de werkelijkheid, van haar zichtbare en onzichtbare verhalen: mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar “le vif”, zoals de Franse meester van de sciencefiction Alain Damasio het zou zeggen.
Hoewel mijn werk soms aan de transparantie en lichtsterkte van glas-in-lood kan doen denken, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een glinsterende huid waarin je je eigen silhouet kunt ontwaren, dat voor elke nieuwe kijker anders is. Elk werk fungeert als een discrete spiegel: het leeft, het verandert, het kijkt.
De wisselwerking tussen licht, kleur en textuur, en ook de ontbrekende delen, vraagt alleen om inlevingsvermogen. Hopelijk moedigt het spel tussen “details van dichtbij” en “afstand voor het geheel” kijkers aan om hun eigen introspectieve reizen te ondernemen.
Ik beweer niet alle antwoorden te hebben en wil bescheiden blijven over wat er mogelijk is. Ik haal eenvoudigweg voldoening uit het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elke nieuwe creatie confronteert me met mijn grenzen en daagt me uit mijn vaardigheden te verfijnen en verder te ontdekken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij dagelijks vakmanschap, een verkenning, een manier om betekenisvolle gesprekken op gang te brengen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: “De dagelijkse praktijk vergroot de passie voor het kijken.”

Anton Kaestner".