Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Het werk ontstaat uit een ideaal gesprek met het onderzoek van Bernard Aubertin, kunstenaar van het Nouveau Réalisme dat van rood, herhaling en materie centrale elementen van zijn poëtica heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.

In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd via een karakteristiek element van mijn onderzoek: de schroef.

In plaats van de door Aubertin gebruikte spijkers, gebruik ik honderden schroeven, volgens een precieze geometrische structuur op het rode oppervlak geplaatst. De schroef, een element normaal geassocieerd met assembleren, bouwen en mechaniek, wordt hier omgevormd tot een autonoom artistiek element. Door haar herhaling ontstaat er een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte de perceptie van het werk voortdurend veranderen.

Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven vanuit het vlak opduiken en zo een soort visuele vibratie creëren. Vanaf een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimaal; wanneer men haar vervolgens zijwaarts bekijkt, komt haar ware driedimensionale en materiële aard naar voren.

Het werk wil geen eenvoudige citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, waarbij het spijker wordt vervangen door de schroef en een industrieel object wordt omgezet in een artistiek teken.

Op deze manier wordt de schroef een symbool van constructie en vernietiging tegelijk: wat normaal wordt gebruikt om te verbinden en vast te zetten, wordt aangewend om een onbehaaglijk, intens en diep materieel oppervlak te creëren.

Juist in dit contrast tussen orde en spanning, bouwen en vernietigen, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit ligt de identiteit van het werk.

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek.

Het werk wordt verfraaid met een plexiglazen vitrine.

De heldere vitrine isolereert en beschermt, waardoor het werk wordt omgevormd tot een hedendaagse reliëf- of erfgoedachtige vondst.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in het spoor van de Pop Art, Screw Art, van conceptuele kunst en van stedelijke kunst, en roepen via taalbeeld en cultureel impact het werk op van grote namen zoals Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.

Tegelijkertijd dialogueert het artistieke onderzoek met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijd ontwerp, door symbolen en merken op te roepen die wereldwijd herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

De werken zijn geen reproducties noch officiële samenwerkingen met de genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en een herinterpretatie van consumerisme, van de symbolische waarde van het merk en van kunst als cultureel hedendaags object weerspiegelt.

Deze aanpak maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op iconische grote merken, terwijl ze een sterke onafhankelijke artistieke identiteit behouden.