Camillo Gannelli - Paesaggio onirico

Een werk dat je meer met de adem dan met de ogen bekijkt.

Op het eerste gezicht lijkt het bijna een landschap dat vervaagt door herinnering: beneden een grote blauwe vlakte, dicht en materieel, als het water van een meer bij zonsondergang of een omgekeerde hemel. Boven, een vibrerende horizontale band, waar de kleur grover en volliger wordt, bijna een kustlijn, van huizen, van verre aanwezigheid.

En dan zijn er zij, de drie rode verticale lijnen. Het zijn geen figuren, geen bomen, geen vlaggen. Het zijn accenten, heldere wonden, drie warme ademhalingen die de kou van het blauw en het grijs doorbreken. Eromheen, tinten oker en oud goud die als reflecties lijken, herinneringen van licht.

De kracht van dit schilderij ligt precies in zijn materiaal: het is niet glad, het is niet perfect. Het oppervlak is bewerkt, geschraapt, gelaagd, alsof de tijd eroverheen is gegaan. Van ver nodigt het uit tot rust, van dichtbij vraagt het om dichterbij te komen, bijna met het oog aan te raken.

Het is een werk om te bewaren in een stille kamer, waar het zijn langzame werk kan doen: niet vertellen, maar oproepen. Iedereen zal er iets anders in zien, en dat is precies daar zijn waarde ligt.

Voor wie het is: voor wie houdt van lyrische abstraction, verdichte sferen en schilderijen die niet in één zin uit te leggen zijn.
Waar ik het goed zou zien: boven een console, in de woonkamer of in de slaapkamer, met een warme, langs de oppervlakte vallende verlichting die de textuur tot zijn recht laat komen.

Het is een acrylwerk op doek.