Apostol Manciulescu (1887-1962) - Pitcher with roses





€ 500 | ||
|---|---|---|
€ 400 | ||
€ 370 | ||
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 146014 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Het handgesigneerde originele olieverfschilderij *Pitcher with roses* van Apostol Manciulescu is uitgevoerd in postimpressionistische stijl, dateert uit 1950–1960 en komt uit Roemenië; het wordt met lijst verkocht.
Beschrijving van de verkoper
Apostol Mănciulescu (1887–1962)
Canceu cu trandafiri albi
Apostol Mănciulescu neemt een onderscheidende plaats in binnen de Roemeense moderne schilderkunst. Geboren in Boekarest in 1887, studeerde hij aan de Nationale Kunstacademie voordat hij zijn artistieke vorming voortzette in Parijs, waar hij zowel de intensiteit van de moderne Franse schilderkunst als de visuele rijkdom van Noord-Afrikaanse en Oriëntalistische culturen ontmoette. De invloed van het fauvisme zou vooral resoneren in zijn werk, vertaald naar een heel persoonlijk taalgebruik van heldere, verzadigde kleur.
In Canceu cu trandafiri albi transformeert Mănciulescu het stilleven tot een intieme meditatie over schoonheid en vergankelijkheid. Uitgevoerd in olieverf op karton, bezit de compositie een stille luminiteit, waarbij de witte rozen naar voren treden als het emotionele centrum van het werk.
Hun witheid is niet slechts een kleur, maar een aanwezigheid—delicate, bijna gewichtloos, dragers van een buitengewone stilte. Tegen de rijkere chromatische sfeer van de compositie lijken de rozen een vluchtig moment van gratie vast te houden, alsof het licht zelf kort in de vorm van bloemen had genomen.
Mănciulescu’s gevoeligheid voor kleur, gevormd door zijn Parijse ervaring en zijn fascinatie voor het Oosten, geeft het werk een bijzondere warmte en sensualiteit. Toch schuilt onder de schijnbaar eenvoudige oppervlakte iets iets vond als: een meditatie over fragiliteit, schoonheid en de tijd die verstrijkt.
Er is een tederheid hier die verder reikt dan het onderwerp zelf. De bloemen lijken een moment te bewaren dat anders zou verdwijnen—a quiet encounter between colour, light and memory.
In de handen van Mănciulescu wordt het stilleven meer dan een rangschikking van bloemen: het wordt een vluchtig moment van schoonheid dat tegen de tijd wordt gehouden, intiem genoeg om de kijker aan te raken en tijdloos genoeg om in het geheugen te blijven.”}{
Apostol Mănciulescu (1887–1962)
Canceu cu trandafiri albi
Apostol Mănciulescu neemt een onderscheidende plaats in binnen de Roemeense moderne schilderkunst. Geboren in Boekarest in 1887, studeerde hij aan de Nationale Kunstacademie voordat hij zijn artistieke vorming voortzette in Parijs, waar hij zowel de intensiteit van de moderne Franse schilderkunst als de visuele rijkdom van Noord-Afrikaanse en Oriëntalistische culturen ontmoette. De invloed van het fauvisme zou vooral resoneren in zijn werk, vertaald naar een heel persoonlijk taalgebruik van heldere, verzadigde kleur.
In Canceu cu trandafiri albi transformeert Mănciulescu het stilleven tot een intieme meditatie over schoonheid en vergankelijkheid. Uitgevoerd in olieverf op karton, bezit de compositie een stille luminiteit, waarbij de witte rozen naar voren treden als het emotionele centrum van het werk.
Hun witheid is niet slechts een kleur, maar een aanwezigheid—delicate, bijna gewichtloos, dragers van een buitengewone stilte. Tegen de rijkere chromatische sfeer van de compositie lijken de rozen een vluchtig moment van gratie vast te houden, alsof het licht zelf kort in de vorm van bloemen had genomen.
Mănciulescu’s gevoeligheid voor kleur, gevormd door zijn Parijse ervaring en zijn fascinatie voor het Oosten, geeft het werk een bijzondere warmte en sensualiteit. Toch schuilt onder de schijnbaar eenvoudige oppervlakte iets iets vond als: een meditatie over fragiliteit, schoonheid en de tijd die verstrijkt.
Er is een tederheid hier die verder reikt dan het onderwerp zelf. De bloemen lijken een moment te bewaren dat anders zou verdwijnen—a quiet encounter between colour, light and memory.
In de handen van Mănciulescu wordt het stilleven meer dan een rangschikking van bloemen: het wordt een vluchtig moment van schoonheid dat tegen de tijd wordt gehouden, intiem genoeg om de kijker aan te raken en tijdloos genoeg om in het geheugen te blijven.”}{

