Anton Kaestner - #481 - M - " Punta del Este #2 ".






Heeft een masterdiploma Film- en Beeldende Kunsten; ervaren curator, schrijver en onderzoeker.
€ 8 | ||
|---|---|---|
€ 7 | ||
€ 6 | ||
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 146014 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Beschrijving van de verkoper
Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#481 - M - " Punta del Este #2 ".
Spuitverf op plexiglasplaat van 3 mm (UV-bestendig).
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een originele "multi-layer"-werk met een glanzende afwerking die doet denken aan een resin-applicatie en uniek is in zijn soort.
Afmetingen : Inch 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.
Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 520, eikenhouten fineer (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een extra bedrag van 90€ TTC.
Het werk is ondertekend aan de achterzijde.
Een Certificaat van Authenticiteit gaat mee.
De levering is verzekerd.
Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa, in Zwitserland en in Dubai tentoongesteld. Meer informatie en keuzemogelijkheden op www.antonkaestner.com.
Volgende solotentoonstelling - Genève januari 2027.
Biografie
Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed de kiem legde voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met ontelbare acrylkleuren in A4- en vervolgens A3-notitieboeken - ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen recht op je afkomen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Ik raakte van meet af aan aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van menselijke bestaanswijze en de diepere waarheden van natuur en leven.
Echter, het pad naar echt kunstenaar worden was niet meteen duidelijk.
Gedurende meer dan drie decennia heb ik een internationale zakencarrière nagestreefd die me de wereld over heeft gebracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn kijk verruimd en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook kwam, ik dompelde me onder in de lokale kunstscènes en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna dertig jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—een manier om los te breken van de wereld en me op mijn innerlijke zelf te concentreren.
Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanaf een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.
In 2023, na mijn pensionering van mijn zakelijke carrière, wijdde ik mij volledig aan schilderen. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière en, tot mijn verrassing, kreeg mijn werk snel erkenning en vond het plaats in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.
Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een lege sacristie in Lisieux, Normandië.
Artistiek CV
Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylics, metaalpigmenten en spuitbussen op de achterkant van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een licht, glad, glanzend en soms fragiel oppervlak. Dit proces voorkomt dat ik de werking zie terwijl deze zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” -alles kan- leiden tot de uitkomst, de lagen en spiegelingen die ik creëer, en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen beslist toeval nooit; hoogstens stelt toeval vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze aanpak die resoneert met het revelatie-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties en geven elk werk een “ascetisch” karakter: ik ben gelukkig wanneer ik herkenbare “onontbindbare noodzakelijkheden” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken als we in stilte en licht stoppen.
Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische voorstelling” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectuatisering / intellectueel bezit”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgia altijd een onderdeel is van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder voorwerp. Net als elk voorwerp, zijn ze voorwerpen op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn zoals dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind, noch doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrande glas oproept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een glanzende huid waardoor men iemands eigen silhouet kan zien, telkens anders voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de interactie tussen “details voor de nabije kijker” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” kijkers aanzetten tot hun eigen innerlijke reizen.
Ik beweer niet alle antwoorden te hebben en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Gewoonlijk vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn limieten, die me aanspoort mijn vaardigheden te verbeteren en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks vak, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op te starten, een zoektocht naar een verfsoort die zo perfect is dat hij geen ons nodig heeft. Het tijdperk van de informele heeft pas net begonnen.
Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien.
Over de consequentie in mijn praktijk
In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm gelijk gewicht hebben, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door grootheid, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het eindbeeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.
Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.
De eerste is een Terugtrekking uit Openbaarde Betekenis. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te stellen dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” hebben, hoop ik geleidelijk de verwachting van narratief losser te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen en te kiezen voor een directere kijk.
Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Geleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stil evenement om te voelen— gevormd door verschuivend licht, translucente lagen en de zwakke reflectie van de toeschouwer die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerkt, “leeft het werk, het verandert, het ziet.”
De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als Geëmbeelde Gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, zonder visuele feedback werken, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle in de handeling van maken. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst op, waardoor het schilderij wordt wat ik noem een onafhankelijk “voorwerp op zichzelf”, volledig onthuld pas als het af is. Het is een stille parallel met fotografisch ontwikkelen—een geduldige wachttijd voor wat hier en nu arriveert.
Het vasthouden van deze intenties vergezeld door een paar zachte paradoxen die het werk bestaan:
Toeval en Discipline
Ik spreek over betekenisvolle ‘toevalligheden’, maar deze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.
Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te communiceren via werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een staat—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare stilte.
Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft hangen in het werk, maar is verwonderlijk gericht op het nu: een verlangen naar de “onontbindbare noodzakelijkheden” die gevonden worden in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stil aanbiedt.
Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uiteindelijk uit eigen aard is ontstaan.” Ik wordt aangetrokken door wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze geest ben ik tot het gevoel gekomen dat “het tijdperk van de informele nog maar net begonnen is.” Mijn praktijk is verschuldigd aan de geest van Art Informel, hoewel wellicht met minder pijn en meer kalmte—een informalisme waar toeval geen rupture is, maar een stille mederwerker.
In de kern is het een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectuele analyse. Het bescheiden formaat dat ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.
Uiteindelijk is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar delen van een en dezelfde zoektocht. Ik heb ontdekt dat een praktijk verankerd in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen volgens mij een bron van veerkracht worden.
Anton Kaestner
De verkoper stelt zich voor
Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#481 - M - " Punta del Este #2 ".
Spuitverf op plexiglasplaat van 3 mm (UV-bestendig).
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een originele "multi-layer"-werk met een glanzende afwerking die doet denken aan een resin-applicatie en uniek is in zijn soort.
Afmetingen : Inch 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.
Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 520, eikenhouten fineer (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een extra bedrag van 90€ TTC.
Het werk is ondertekend aan de achterzijde.
Een Certificaat van Authenticiteit gaat mee.
De levering is verzekerd.
Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa, in Zwitserland en in Dubai tentoongesteld. Meer informatie en keuzemogelijkheden op www.antonkaestner.com.
Volgende solotentoonstelling - Genève januari 2027.
Biografie
Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed de kiem legde voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met ontelbare acrylkleuren in A4- en vervolgens A3-notitieboeken - ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen recht op je afkomen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Ik raakte van meet af aan aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van menselijke bestaanswijze en de diepere waarheden van natuur en leven.
Echter, het pad naar echt kunstenaar worden was niet meteen duidelijk.
Gedurende meer dan drie decennia heb ik een internationale zakencarrière nagestreefd die me de wereld over heeft gebracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn kijk verruimd en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook kwam, ik dompelde me onder in de lokale kunstscènes en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna dertig jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—een manier om los te breken van de wereld en me op mijn innerlijke zelf te concentreren.
Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanaf een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.
In 2023, na mijn pensionering van mijn zakelijke carrière, wijdde ik mij volledig aan schilderen. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon me volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière en, tot mijn verrassing, kreeg mijn werk snel erkenning en vond het plaats in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.
Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een lege sacristie in Lisieux, Normandië.
Artistiek CV
Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylics, metaalpigmenten en spuitbussen op de achterkant van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een licht, glad, glanzend en soms fragiel oppervlak. Dit proces voorkomt dat ik de werking zie terwijl deze zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” -alles kan- leiden tot de uitkomst, de lagen en spiegelingen die ik creëer, en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen beslist toeval nooit; hoogstens stelt toeval vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze aanpak die resoneert met het revelatie-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties en geven elk werk een “ascetisch” karakter: ik ben gelukkig wanneer ik herkenbare “onontbindbare noodzakelijkheden” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken als we in stilte en licht stoppen.
Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische voorstelling” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectuatisering / intellectueel bezit”, maar verbreding van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgia altijd een onderdeel is van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder voorwerp. Net als elk voorwerp, zijn ze voorwerpen op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn zoals dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind, noch doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrande glas oproept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een glanzende huid waardoor men iemands eigen silhouet kan zien, telkens anders voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de interactie tussen “details voor de nabije kijker” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw beeld - en “afstand voor het geheel” kijkers aanzetten tot hun eigen innerlijke reizen.
Ik beweer niet alle antwoorden te hebben en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Gewoonlijk vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn limieten, die me aanspoort mijn vaardigheden te verbeteren en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks vak, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op te starten, een zoektocht naar een verfsoort die zo perfect is dat hij geen ons nodig heeft. Het tijdperk van de informele heeft pas net begonnen.
Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien.
Over de consequentie in mijn praktijk
In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm gelijk gewicht hebben, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door grootheid, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het eindbeeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.
Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.
De eerste is een Terugtrekking uit Openbaarde Betekenis. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te stellen dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” hebben, hoop ik geleidelijk de verwachting van narratief losser te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen en te kiezen voor een directere kijk.
Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Geleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stil evenement om te voelen— gevormd door verschuivend licht, translucente lagen en de zwakke reflectie van de toeschouwer die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerkt, “leeft het werk, het verandert, het ziet.”
De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als Geëmbeelde Gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, zonder visuele feedback werken, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle in de handeling van maken. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst op, waardoor het schilderij wordt wat ik noem een onafhankelijk “voorwerp op zichzelf”, volledig onthuld pas als het af is. Het is een stille parallel met fotografisch ontwikkelen—een geduldige wachttijd voor wat hier en nu arriveert.
Het vasthouden van deze intenties vergezeld door een paar zachte paradoxen die het werk bestaan:
Toeval en Discipline
Ik spreek over betekenisvolle ‘toevalligheden’, maar deze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.
Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te communiceren via werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een staat—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare stilte.
Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft hangen in het werk, maar is verwonderlijk gericht op het nu: een verlangen naar de “onontbindbare noodzakelijkheden” die gevonden worden in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stil aanbiedt.
Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uiteindelijk uit eigen aard is ontstaan.” Ik wordt aangetrokken door wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze geest ben ik tot het gevoel gekomen dat “het tijdperk van de informele nog maar net begonnen is.” Mijn praktijk is verschuldigd aan de geest van Art Informel, hoewel wellicht met minder pijn en meer kalmte—een informalisme waar toeval geen rupture is, maar een stille mederwerker.
In de kern is het een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectuele analyse. Het bescheiden formaat dat ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.
Uiteindelijk is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar delen van een en dezelfde zoektocht. Ik heb ontdekt dat een praktijk verankerd in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen volgens mij een bron van veerkracht worden.
Anton Kaestner
