Anton Kaestner - #486 - M - " Paysage #2 ".






Heeft een masterdiploma Film- en Beeldende Kunsten; ervaren curator, schrijver en onderzoeker.
€ 1 |
|---|
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 146014 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Beschrijving van de verkoper
Unieke kamer, orig/ne schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de werkplaats.
#486 - M - " Landschap #2 ".
AcryliQe in spuit op plexijglasplaat van 3mm (UV-bestendig).
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk "meerdere lagen" waarvan het glanzende "glossy" uiterlijk, vergelijkbaar met het aanbrengen van een resin, uniek is.
Afmetingen : Inch 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.
Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Lijst van hoogwaardige Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 520 eiken blank fineer (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een extra bedrag van 90€ incl. btw.
Het werk is achterop gesigneerd.
Een Echtheitscertificaat gaat mee.
De levering is verzekerd.
Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur met woonplaats in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en opties op www.antonkaestner.com.
Volgende solo-expositie - Genève januari 2027.
Biografie
Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed zaadjes plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met ontelbare acrylen in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen je rechtstreeks tegemoet komen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Ik trok aanvankelijk naar niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van het menselijke bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.
Het pad naar echt een kunstenaar worden was echter niet onmiddellijk.
Ruim drie decennia lang heb ik een internationale bedrijfsloopbaan nagestreefd die me overal ter wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik me onder in de lokale kunstscènes en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Hoewel de focus op mijn zakelijke carrière lag, was kunst altijd een deel van mij, stilletjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—a way to break free from the world and focus on my inner self.
Ik heb altijd enorm veel voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarbij ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan exploreren, en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik altijd anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een andere kijk te zien en na te denken over hun eigen leven.
In 2023, na pensioen van mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan schilderen gewijd. Ik vestigde mijn atelier in Parijs en begon mezelf volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière en, tot mijn verrassing, kreeg mijn werk snel erkenning, met werk in particuliere collecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.
Eind 2025 verhuisde ik naar een groter atelier in een leeg sacristie in Lisieux, Normandië.
Artistiek CV
Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylics, metallic pigmenten en spuitbaden op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een licht, glad, glanzend en soms fragiel oppervlak. Dit proces voorkomt dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat "toevallige experimenten" -alles kan om de rede te kortsluiten!- het eindresultaat, de lagen & spiegel-effecten die ik creëer sturen, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het werk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen bepaalt toeval nooit de beslissingen; op de meest, vraagt toeval de vragen; zinvolle "toevalligheden" zijn alleen mogelijk met veel discipline. Deze benadering die resoneert met het openbarings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties terwijl elk werk een ascetische kwaliteit krijgt: ik ben blij wanneer ik herken wat onontbindbare noodzakelijkheden zijn, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.
Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch "emotie" noch "theoretische voorstelling" maar ervaring van het Zijn. Noch "snelle consumptie" noch "intellectualisatie/intellectueel bezit", maar verruiming van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar "het leven in het hart van het leven", naar wat Alain Damasio "le vif" noemt. Hoewel nostalgie altijd deel heeft uitgemaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zich. Daarom hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zingeving; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde, noch doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrandschilderd glas oproept, blijft het bijna volledig abstrakt. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een glinsterende huid waarbij men zijn eigen silhouet kan zien, verschillend bij elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de omgang tussen "details voor de nabije" - een detail van een schilderij is een compleet nieuw beeld - & "afstand voor het geheel", kijkers aanmoedigen om hun eigen introspectieve reizen te beginnen.
Ik claim niet dat ik alle antwoorden heb en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het continue proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw creatie is een confrontatie met mijn grenzen, waardoor ik mijn vaardigheden verfijn en verder verken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse vakmanij, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken te stimuleren, een zoektocht naar een verf zo perfect dat het geen behoefte aan ons heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.
Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vergroot de passie voor zien."
Over de samenhang in mijn praktijk
In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, probeer ik werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glanzende velden van kleur en licht in plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen ondervraging. Voor mij is de ware focus minder het uiteindelijke beeld dan de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt om te ontstaan.
Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestelde intenties.
De eerste is een Terugtrekking uit opgelegd betekenis. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te stellen dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” hebben, hoop ik de verwachting van narratief te verzachten. Het is een uitnodiging om weg te stappen van het decoderen en naar een directer soort kijken.
Dit leidt tot de tweede intentie: de Primairiteit van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een "ervaring van het zijn" te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om te voelen—vormgegeven door verschuivend licht, translucente lagen, en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerkt, leven het stuk: "het leeft, het verandert, het ziet."
De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als Gebodene Gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste loslating van controle in het scheppingsproces. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst op, waardoor het schilderij een onafhankelijk "object op zichzelf" wordt, volledig onthuld alleen wanneer voltooid. Het is een stille parallel met photographische ontwikkeling—a patient waiting for what arrives "here and now."
Het vasthouden van deze intenties gaat gepaard met enkele zachtaardige paradoxen die het werk ondersteunen:
Toeval en Discipline
Ik spreek over "zinvolle toevalligheden", maar deze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.
Communicatie zonder boodschap
Ik hoop iets te communiceren door werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een toestand—a textura van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare rust.
Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft hangen in het werk, maar is curieus gericht op het nu: een verlangen naar de "onontbindbare noodzakelijke dingen" gevonden in "stilte en licht"—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stil aanbiedt.
Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het "uit eigen beweging is ontstaan". Ik word aangetrokken door wat volkomen onvermijdelijk aanvoelt.
In deze geest voel ik dat "het tijdperk van het informele pas net begonnen is". Mijn praktijk is schuldig aan de geest van Art Informel, hoewel wellicht met minder pijn en meer kalmte—een informality waarin toeval geen ruptuur is, maar een stille medeplichtige.
In zijn kern is dit een zoektocht naar "le vif"—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.
Uiteindelijk is dit gewoon iemands kunstenaarspad. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draadjes, maar delen van een enkele zoektocht. Ik heb gemerkt dat een praktijk die gebaseerd is op stil paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.
Anton Kaestner
De verkoper stelt zich voor
Unieke kamer, orig/ne schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de werkplaats.
#486 - M - " Landschap #2 ".
AcryliQe in spuit op plexijglasplaat van 3mm (UV-bestendig).
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk "meerdere lagen" waarvan het glanzende "glossy" uiterlijk, vergelijkbaar met het aanbrengen van een resin, uniek is.
Afmetingen : Inch 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.
Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Lijst van hoogwaardige Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 520 eiken blank fineer (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een extra bedrag van 90€ incl. btw.
Het werk is achterop gesigneerd.
Een Echtheitscertificaat gaat mee.
De levering is verzekerd.
Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur met woonplaats in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en opties op www.antonkaestner.com.
Volgende solo-expositie - Genève januari 2027.
Biografie
Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed zaadjes plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met ontelbare acrylen in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd gevoeld dat grote schilderijen je rechtstreeks tegemoet komen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Ik trok aanvankelijk naar niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van het menselijke bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.
Het pad naar echt een kunstenaar worden was echter niet onmiddellijk.
Ruim drie decennia lang heb ik een internationale bedrijfsloopbaan nagestreefd die me overal ter wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik me onder in de lokale kunstscènes en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Hoewel de focus op mijn zakelijke carrière lag, was kunst altijd een deel van mij, stilletjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—a way to break free from the world and focus on my inner self.
Ik heb altijd enorm veel voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarbij ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan exploreren, en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik altijd anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een andere kijk te zien en na te denken over hun eigen leven.
In 2023, na pensioen van mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan schilderen gewijd. Ik vestigde mijn atelier in Parijs en begon mezelf volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière en, tot mijn verrassing, kreeg mijn werk snel erkenning, met werk in particuliere collecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.
Eind 2025 verhuisde ik naar een groter atelier in een leeg sacristie in Lisieux, Normandië.
Artistiek CV
Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylics, metallic pigmenten en spuitbaden op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een licht, glad, glanzend en soms fragiel oppervlak. Dit proces voorkomt dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat "toevallige experimenten" -alles kan om de rede te kortsluiten!- het eindresultaat, de lagen & spiegel-effecten die ik creëer sturen, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het werk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen bepaalt toeval nooit de beslissingen; op de meest, vraagt toeval de vragen; zinvolle "toevalligheden" zijn alleen mogelijk met veel discipline. Deze benadering die resoneert met het openbarings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties terwijl elk werk een ascetische kwaliteit krijgt: ik ben blij wanneer ik herken wat onontbindbare noodzakelijkheden zijn, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.
Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch "emotie" noch "theoretische voorstelling" maar ervaring van het Zijn. Noch "snelle consumptie" noch "intellectualisatie/intellectueel bezit", maar verruiming van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar "het leven in het hart van het leven", naar wat Alain Damasio "le vif" noemt. Hoewel nostalgie altijd deel heeft uitgemaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zich. Daarom hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zingeving; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde, noch doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrandschilderd glas oproept, blijft het bijna volledig abstrakt. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een glinsterende huid waarbij men zijn eigen silhouet kan zien, verschillend bij elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de omgang tussen "details voor de nabije" - een detail van een schilderij is een compleet nieuw beeld - & "afstand voor het geheel", kijkers aanmoedigen om hun eigen introspectieve reizen te beginnen.
Ik claim niet dat ik alle antwoorden heb en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het continue proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw creatie is een confrontatie met mijn grenzen, waardoor ik mijn vaardigheden verfijn en verder verken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse vakmanij, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken te stimuleren, een zoektocht naar een verf zo perfect dat het geen behoefte aan ons heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.
Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vergroot de passie voor zien."
Over de samenhang in mijn praktijk
In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, probeer ik werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glanzende velden van kleur en licht in plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen ondervraging. Voor mij is de ware focus minder het uiteindelijke beeld dan de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt om te ontstaan.
Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestelde intenties.
De eerste is een Terugtrekking uit opgelegd betekenis. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te stellen dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” hebben, hoop ik de verwachting van narratief te verzachten. Het is een uitnodiging om weg te stappen van het decoderen en naar een directer soort kijken.
Dit leidt tot de tweede intentie: de Primairiteit van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een "ervaring van het zijn" te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om te voelen—vormgegeven door verschuivend licht, translucente lagen, en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerkt, leven het stuk: "het leeft, het verandert, het ziet."
De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als Gebodene Gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste loslating van controle in het scheppingsproces. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst op, waardoor het schilderij een onafhankelijk "object op zichzelf" wordt, volledig onthuld alleen wanneer voltooid. Het is een stille parallel met photographische ontwikkeling—a patient waiting for what arrives "here and now."
Het vasthouden van deze intenties gaat gepaard met enkele zachtaardige paradoxen die het werk ondersteunen:
Toeval en Discipline
Ik spreek over "zinvolle toevalligheden", maar deze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.
Communicatie zonder boodschap
Ik hoop iets te communiceren door werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een toestand—a textura van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare rust.
Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft hangen in het werk, maar is curieus gericht op het nu: een verlangen naar de "onontbindbare noodzakelijke dingen" gevonden in "stilte en licht"—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stil aanbiedt.
Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het "uit eigen beweging is ontstaan". Ik word aangetrokken door wat volkomen onvermijdelijk aanvoelt.
In deze geest voel ik dat "het tijdperk van het informele pas net begonnen is". Mijn praktijk is schuldig aan de geest van Art Informel, hoewel wellicht met minder pijn en meer kalmte—een informality waarin toeval geen ruptuur is, maar een stille medeplichtige.
In zijn kern is dit een zoektocht naar "le vif"—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.
Uiteindelijk is dit gewoon iemands kunstenaarspad. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draadjes, maar delen van een enkele zoektocht. Ik heb gemerkt dat een praktijk die gebaseerd is op stil paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.
Anton Kaestner
