Camillo Gannelli - Senza titolo





€ 6 | ||
|---|---|---|
€ 5 | ||
€ 3 |
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 146014 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Het gesigneerde, ingelijste originele schilderij ‘Senza titolo’ van Camillo Gannelli is een hedendaags werk in gemengde techniek en acryl, in rood, goud, bruin en zwart.
Beschrijving van de verkoper
Dit verticale, smal en hoog schilderij, als een scheur, is gebouwd op een duidelijke maar nooit agressieve tegenstelling: boven een luchtige zone, bijna mineraal; onder een dikke, warme stroom die nog beweegt.
De compositie
Het doek is verdeeld in twee werelden. In het bovenste half overheerst een materia grijs-perla, oker en poederroze, bewerkt met een spatel en dunne krassen, alsof je een hemel ziet door een gescheurde muur. Doorkruist wordt het door een horizontale, dunne maar duidelijke rode lijn, en een ruwe en lumineuze gouden inset die als een fragment licht in de materie lijkt verankerd.
In het onderste half stort alles zich juist naar beneden. Een diepe, bijna wijnrode tint daalt richting gebrande bruin en zwart, met een dikke, ruwe, tastbare oppervlakte. Het is het meest carnale deel van het schilderij, dat de aandacht het langst vasthoudt.
De scheidslijn tussen de twee registers is niet duidelijk: het is een grillige, gouden en donkere rand, als een oever gezien vanaf de hoogte, een grens tussen land en water, tussen dag en nacht.
Het materiaal
Hier ligt de ware kracht van het werk. Het is geen schilderkunst die representeert, het is schilderkunst die bestaat. De scheurtjes, reliëfs, de rode druppels die vanuit het bovenste deel naar beneden lopen als dunne aderen geven het werk een bijna sculpturale aanwezigheid. Het bladgoud is niet decoratief, het is een onderbreking, een spanningspunt.
De indruk
Er is iets van Rothko in de cromatische gradatie en iets van Burri in de huid van de materie. Maar de toon is intiemer, bijna meditatief. Het verticale formaat dwingt tot een langzame lectuur, van boven naar beneden: van licht naar duisternis, van lucht naar aarde.
Een werk dat uitstekend functioneert in een minimalistische en lichte ruimte, waar zijn textuur kan ademen en met het daglicht kan veranderen. Het verfraait niet, het leeft.
Boeiend door de cromatische samenhang, de materiële kwaliteit en het vermogen om aan te houden zelfs nadat je je blik hebt afgewend.
Dit verticale, smal en hoog schilderij, als een scheur, is gebouwd op een duidelijke maar nooit agressieve tegenstelling: boven een luchtige zone, bijna mineraal; onder een dikke, warme stroom die nog beweegt.
De compositie
Het doek is verdeeld in twee werelden. In het bovenste half overheerst een materia grijs-perla, oker en poederroze, bewerkt met een spatel en dunne krassen, alsof je een hemel ziet door een gescheurde muur. Doorkruist wordt het door een horizontale, dunne maar duidelijke rode lijn, en een ruwe en lumineuze gouden inset die als een fragment licht in de materie lijkt verankerd.
In het onderste half stort alles zich juist naar beneden. Een diepe, bijna wijnrode tint daalt richting gebrande bruin en zwart, met een dikke, ruwe, tastbare oppervlakte. Het is het meest carnale deel van het schilderij, dat de aandacht het langst vasthoudt.
De scheidslijn tussen de twee registers is niet duidelijk: het is een grillige, gouden en donkere rand, als een oever gezien vanaf de hoogte, een grens tussen land en water, tussen dag en nacht.
Het materiaal
Hier ligt de ware kracht van het werk. Het is geen schilderkunst die representeert, het is schilderkunst die bestaat. De scheurtjes, reliëfs, de rode druppels die vanuit het bovenste deel naar beneden lopen als dunne aderen geven het werk een bijna sculpturale aanwezigheid. Het bladgoud is niet decoratief, het is een onderbreking, een spanningspunt.
De indruk
Er is iets van Rothko in de cromatische gradatie en iets van Burri in de huid van de materie. Maar de toon is intiemer, bijna meditatief. Het verticale formaat dwingt tot een langzame lectuur, van boven naar beneden: van licht naar duisternis, van lucht naar aarde.
Een werk dat uitstekend functioneert in een minimalistische en lichte ruimte, waar zijn textuur kan ademen en met het daglicht kan veranderen. Het verfraait niet, het leeft.
Boeiend door de cromatische samenhang, de materiële kwaliteit en het vermogen om aan te houden zelfs nadat je je blik hebt afgewend.

