Camillo Gannelli - Paesaggio onirico





€ 18 | ||
|---|---|---|
€ 15 | ||
€ 1 |
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 146014 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
*Paesaggio onirico* (2026) van Camillo Gannelli is een handgesigneerd origineel abstract zeegezicht van 50 × 50 cm, gemaakt met gemengde technieken en acrylverf in blauw, wit en goud.
Beschrijving van de verkoper
Horizon van roest en stilte
Het kunstwerk komt over als een abstract landschap, bijna een herinnering aan een landschap. Er is geen figuur, geen specifieke plek. Er is daarentegen een lijn: een horizontale band, warm, goudkleurig en verschroeid, die de doek snijdt op ongeveer twee derde vanaf de bovenkant en het ware hart van het schilderij wordt.
Boven die lijn, de lucht. Een stoffige, grijs-blauwe tint, materieel, door de tijd uitgeput als een afbladderende muur of als een ochtendlijke zeemijlnevel. Het lijkt opgebouwd uit lagen, over elkaar liggende glazuren, zand en as. Van daaruit dalen, bijna op de tippen van de tenen, gouden verticale sporen: het lijken gedroogde grassprietjes, of regen die ondersteboven valt, of de resten van een ver weg gelegen stad die oplost.
Daaronder het water. Een diep, nachtelijk blauw, bijna fluweelachtig, dat de lucht niet weerspiegelt maar herinterpreteert. Het is daar dat de gouden lijn zich splitst en vermenigvuldigt: zijn reflectie trilt, strekt zich uit, breekt in honderden kleine verticale streepjes, alsof het licht aan het smelten is.
Dit is de kracht van het schilderij: de dialoog tussen materie en licht.
De materie is dicht, ruw, tastbaar. Je voelt het werk van de spatel, de krabbel, de ophoping. Het kunstwerk schildert niet over het doek; het lijkt het te graven. De tinten roest, oker, brons roepen iets ouds op: een door zout aangetaste metaaldon, een relikwie, een muur van Palermo die is blootgesteld aan zee en zon.
Het licht, daarentegen, zit volledig in die centrale band. Het is geen wit licht, het is een laagstaand, schemerlicht. Dat wat komt wanneer de dag ten einde loopt en alles goud en schaduw wordt. Het is een horizon die niet verdeelt, maar verenigt: lucht en water raken elkaar daar, vermengen zich, herkennen elkaar.
Er zijn bovendien twee details die de symmetrie doorbreken en het werk levend maken. Rechts onderaan, een klein geïsoleerd gouden teken, alsof een verre boot of een eenzame reflectie. Middenonderaan, een andere groep strepen die uit het blauw omhoogkomt, als een vaag echo van de hoofdlijn.
Het is een werk dat niet schreeuwt. Het fluistert.
Het gaat over wachten, zoete melancholie, dat moment tussen dag en nacht waarin alles mogelijk lijkt en al verloren is. Een informeel lyrisch gevoel, zeer mediterraan: de herinnering aan de zee, het verbrande land, de tijd die verstrijkt en zijn gouden teken achterlaat op dingen.
Het is een schilderij dat je dwingt te stoppen. En in een wereld die rent, is dit al een vorm van schoonheid.
Horizon van roest en stilte
Het kunstwerk komt over als een abstract landschap, bijna een herinnering aan een landschap. Er is geen figuur, geen specifieke plek. Er is daarentegen een lijn: een horizontale band, warm, goudkleurig en verschroeid, die de doek snijdt op ongeveer twee derde vanaf de bovenkant en het ware hart van het schilderij wordt.
Boven die lijn, de lucht. Een stoffige, grijs-blauwe tint, materieel, door de tijd uitgeput als een afbladderende muur of als een ochtendlijke zeemijlnevel. Het lijkt opgebouwd uit lagen, over elkaar liggende glazuren, zand en as. Van daaruit dalen, bijna op de tippen van de tenen, gouden verticale sporen: het lijken gedroogde grassprietjes, of regen die ondersteboven valt, of de resten van een ver weg gelegen stad die oplost.
Daaronder het water. Een diep, nachtelijk blauw, bijna fluweelachtig, dat de lucht niet weerspiegelt maar herinterpreteert. Het is daar dat de gouden lijn zich splitst en vermenigvuldigt: zijn reflectie trilt, strekt zich uit, breekt in honderden kleine verticale streepjes, alsof het licht aan het smelten is.
Dit is de kracht van het schilderij: de dialoog tussen materie en licht.
De materie is dicht, ruw, tastbaar. Je voelt het werk van de spatel, de krabbel, de ophoping. Het kunstwerk schildert niet over het doek; het lijkt het te graven. De tinten roest, oker, brons roepen iets ouds op: een door zout aangetaste metaaldon, een relikwie, een muur van Palermo die is blootgesteld aan zee en zon.
Het licht, daarentegen, zit volledig in die centrale band. Het is geen wit licht, het is een laagstaand, schemerlicht. Dat wat komt wanneer de dag ten einde loopt en alles goud en schaduw wordt. Het is een horizon die niet verdeelt, maar verenigt: lucht en water raken elkaar daar, vermengen zich, herkennen elkaar.
Er zijn bovendien twee details die de symmetrie doorbreken en het werk levend maken. Rechts onderaan, een klein geïsoleerd gouden teken, alsof een verre boot of een eenzame reflectie. Middenonderaan, een andere groep strepen die uit het blauw omhoogkomt, als een vaag echo van de hoofdlijn.
Het is een werk dat niet schreeuwt. Het fluistert.
Het gaat over wachten, zoete melancholie, dat moment tussen dag en nacht waarin alles mogelijk lijkt en al verloren is. Een informeel lyrisch gevoel, zeer mediterraan: de herinnering aan de zee, het verbrande land, de tijd die verstrijkt en zijn gouden teken achterlaat op dingen.
Het is een schilderij dat je dwingt te stoppen. En in een wereld die rent, is dit al een vorm van schoonheid.

