Alessandro Padovan - BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)






Meer dan 10 jaar ervaring in de kunsthandel en richtte een eigen galerie op.
€ 1 |
|---|
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 146014 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Het originele mixedmediakunstwerk BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass) van Alessandro Padovan uit 2026 is met de hand gesigneerd, meet 31 × 31 cm en wordt geleverd met een plexiglazen vitrine; het toont schroeven op een rood oppervlak.
Beschrijving van de verkoper
Het werk ontstaat uit een ideaal dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, een kunstenaar van het Nouveau Réalisme die rood, herhaling en materie tot centrale elementen van zijn poëtiek heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.
In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd via een kenmerkend element van mijn onderzoek: de wijnstok.
In plaats van de spijkers die Aubertin gebruikte, gebruik ik honderden schroeven, volgens een precieze geometrische structuur op het rode oppervlak gerangschikt. De schroef, normaal geassocieerd met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier omgevormd tot een autonoom artistiek element. De herhaling ervan genereert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk wijzigen.
Het rood hult de compositie in een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven vanuit het vlak naar voren komen en een soort visuele trilling creëren. Vanaf een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimalistisch; wanneer je het vanaf de zijkant bekijkt, verschijnt de ware driedimensionale en materiële aard.
Het werk wil geen eenvoudige citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, door de spijker te vervangen door de schroef en een industrieel object om te vormen tot een artistiek teken.
De schroef wordt zo een symbool van constructie en vernietiging tegelijk: wat normaal dient om te verbinden en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.
Het is juist in dit contrast tussen orde en spanning, constructie en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit dat de identiteit van het werk ontstaat.
Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd bekend om zijn Screw Art-techniek.
Het werk wordt verrijkt met een plexiglazen vitrine.
De transparante vitrine isolert en beschermt, waardoor het werk wordt omgevormd tot een hedendaags reliek.
De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in de lijn van Pop Art, Screw Art, van conceptuele kunst en van urbane kunst, en roepen vanuit visuele taal en culturele impact verwijzingen op naar het werk van grote namen zoals Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Allerhande verwijzingen enerzijds naar een imaginaire dierbare luxe, mode-iconen en wereldwijd erkende ontwerpen zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
De werken zijn geen reproducties noch officiële samenwerkingen met de genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en een herinterpretatie van consumptie, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze aanpak maakt de werken bijzonder geliefd bij verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxueuze Pop Art, conceptuele straatkunst en kunst geïnspireerd door iconische merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.
Het werk ontstaat uit een ideaal dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, een kunstenaar van het Nouveau Réalisme die rood, herhaling en materie tot centrale elementen van zijn poëtiek heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.
In dit werk wordt de traditie echter herinterpreteerd via een kenmerkend element van mijn onderzoek: de wijnstok.
In plaats van de spijkers die Aubertin gebruikte, gebruik ik honderden schroeven, volgens een precieze geometrische structuur op het rode oppervlak gerangschikt. De schroef, normaal geassocieerd met assemblage, constructie en mechanica, wordt hier omgevormd tot een autonoom artistiek element. De herhaling ervan genereert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte voortdurend de perceptie van het werk wijzigen.
Het rood hult de compositie in een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven vanuit het vlak naar voren komen en een soort visuele trilling creëren. Vanaf een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimalistisch; wanneer je het vanaf de zijkant bekijkt, verschijnt de ware driedimensionale en materiële aard.
Het werk wil geen eenvoudige citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, door de spijker te vervangen door de schroef en een industrieel object om te vormen tot een artistiek teken.
De schroef wordt zo een symbool van constructie en vernietiging tegelijk: wat normaal dient om te verbinden en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.
Het is juist in dit contrast tussen orde en spanning, constructie en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit dat de identiteit van het werk ontstaat.
Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd bekend om zijn Screw Art-techniek.
Het werk wordt verrijkt met een plexiglazen vitrine.
De transparante vitrine isolert en beschermt, waardoor het werk wordt omgevormd tot een hedendaags reliek.
De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in de lijn van Pop Art, Screw Art, van conceptuele kunst en van urbane kunst, en roepen vanuit visuele taal en culturele impact verwijzingen op naar het werk van grote namen zoals Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Allerhande verwijzingen enerzijds naar een imaginaire dierbare luxe, mode-iconen en wereldwijd erkende ontwerpen zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
De werken zijn geen reproducties noch officiële samenwerkingen met de genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en een herinterpretatie van consumptie, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze aanpak maakt de werken bijzonder geliefd bij verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxueuze Pop Art, conceptuele straatkunst en kunst geïnspireerd door iconische merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.
