Jean Jacques Venturini - Femme à lunette/12

Jean-Jacques Venturini, zoals in de films Ik schilder scènes uit het leven, figuratieve portretten waarin de terugkeer van de werkelijkheid zachtjes wordt belemmerd door een fictieve kracht die tot ieder van ons spreekt. Ik onderstreep graag de psychologische diepgang van beroemde personages uit de showbizz en de cinema. Als mijn portretten heel vaak in Pop Art-stijl worden behandeld, laten ze allemaal een karakter uitstralen, een onderscheidend detail. In een andere oefening in stijl, wanneer ik me concentreer op levensscènes, worden onbekende personages vastgelegd in de privacy van een afgesloten omgeving. Het magnetisme van hun persoonlijkheid wordt zo vastgelegd met een zekere authenticiteit. Het gaat over het in vraag stellen van de identiteit van het individu en het uiterlijk van de gebeurtenis, het opschorten van een moment dat een actie kan suggereren die nog moet komen. Ik werk aan fictie als een reeksopname. Cinema is ontegensprekelijk een inspiratiebron in mijn werk. Mijn recente werken zoals The Blue Room of Courant d'air getuigen van interieurscènes geïnspireerd door Edward Hopper. Net als de Amerikaanse meester jongleer ik met de picturale plot, tussen verschijning en verdwijning. “Dit zijn genrescènes. Ik vertel het begin van een verhaal dat al in de titel vervat zit, dat iedereen op zijn eigen manier zal interpreteren en eindigen (…) Het doel is om niet te focussen op het portret van de personages maar op hun bezigheden. » Olieverf op linnen canvas is mijn favoriete techniek. Nadat ik mijn tanden heb gezet in de wereld van creatie en uitgeverij, zet ik nu mijn knowhow van printen, zeefdrukken of graveren op canvas. De methoden van transformatie en rangschikking van het beeld, uitgevoerd op de computer, coördineren altijd mijn werk. “Er is wat ik met het blote oog zie, en wat ik op het scherm zie en uiteindelijk de interpretatie die ik ervan maak op mijn nog maagdelijke canvas. » De constructie werkt tegelijkertijd de figuur en de ruimte. De effecten van reliëf en diepte worden versterkt door de harmonieuze zorg die aan de tonen wordt gegeven. Dit chromatische proces werkt samen om het narratieve momentum te smeden. De vertelling is doordrenkt met de link met de ander en zijn omgeving. Spanningen, onevenwichtigheden, opvallende details... De compositie spreekt voor zich en volhardt in het betekenis geven aan de scène om het verhaal te voeden. Dit proces nodigt uit om onszelf te plaatsen in de dispositie van luisteren en zoeken naar een beter begrip. Mijn sferen zijn over het algemeen contemplatief, ze nodigen uit tot meditatie en introspectie. Ik zie mijn geschilderde identiteiten als illustraties van een collectief geheugen; zelfrepresentaties, duidelijke kenmerken van ons bewuste en ons onbewuste. Dit zijn herinneringen die we vergeten en die weer naar boven komen, die iedereen al heeft meegemaakt of gezien. "Een succesvolle scène van het leven moet de gevoeligheid van de toeschouwer raken, door te worden gekoppeld aan de herinnering aan een moment van het leven, aan een projectie van zichzelf, aan een bekende omgeving. Ik schilder niet om muren te versieren, maar om zielen te raken. »