Robert Mapplethorpe - The Black Book (HC, DJ, VERY FRESH COPY) - 1992

FANTASTISCH MALE NUDE FOTOBOEK door Robert Mapplethorpe - EEN KLASSIEK VAN ZIJN GENRE.

ZELDZAME HARDcover EDITIE MET LOSSERGIJD (de paperback-editie komt veel vaker voor).

UITSTEKEND, ZEER VERSE TOESTAND.

Na het grote succes van de eerste twee veilingen, presenteert 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen) nu trots de derde en laatste editie voor dit jaar van “Masters of Erotic Photobooks”.

Geniet van een nogmaals zeer persoonlijke selectie boeken gewijd aan erotiek in al haar mooie facetten - ontleend aan mijn privébibliotheek en uit diverse aankopen in de afgelopen jaren.

"Robert nam gebieden van donkere menselijke instemming en maakte er kunst van. Hij werkte zonder verontschuldiging, door de homoseksualiteit met grootsheid, mannelijkheid en bewonderenswaardige nobele charme te belichten. Zonder affectatie creëerde hij een aanwezigheid die volkomen mannelijk was zonder vrouwelijke gratie op te offeren. Hij zocht er niet naar een politieke uitspraak of een aankondiging van zijn zich ontwikkelende seksuele voorkeur te doen. Hij presenteerde iets nieuws, iets wat hij zag en onderzocht. Robert streefde ernaar aspecten van de mannelijke ervaring te verheffen, homoseksualiteit een mystiek te geven. Zoals Cocteau over een Genet-gedicht zei: "Zijn obsceniteit is nooit obsoodaand."
- Patti Smith -

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Schirmer und Mosel, München. 1992. Tweede editie (oorspronkelijk gepubliceerd in 1986).

Hardcover met dustjacket. 290 x 290 mm. 108 pagina's. 96 foto's in duotoon. Foto's: Robert Mapplethorpe. Selectie en lay-out: Dimitri Levas, New York. Voorwoord en gedicht: Ntozake Shange. Tekst in het Duits.

Toestand:
Boek van binnen en buiten fris en onberisdelijk, schoon met geen vlekken en zonder vlekken; marginaal gebruikssporen. Dustjacket zeer fris en compleet zonder scheuren, zonder gelijmde scheuren en zonder ontbrekende onderdelen; zeer lichte gebruikssporen, geen opmerkelijke gebreken. Algeheel zeer goede staat.

Prachtig mannelijk naaktfotoboek door Robert Mapplethorpe met originele dustjacket - in uitstekende staat.

"Robert Michael Mapplethorpe (1946-1989) was een Amerikaanse fotograaf, het meest bekend om zijn zwart-witfoto's. Zijn werk omvatte een reeks onderwerpen, waaronder beroemdheidsportretten, mannelijke en vrouwelijke naakten, zelfportretten, en stillevens. Zijn meest controversiële werken documenteerden en onderzochten de homo- erotische BDSM-subcultuur van New York in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. Een tentoonstelling uit 1989 van Mapplethorpe's werk, getiteld Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, veroorzaakte een debat in de Verenigde Staten over zowel het gebruik van publieke middelen voor "obscene" kunst als de constitutionele grenzen van vrije meningsuiting in de Verenigde Staten.
Mapplethorpe werd geboren in de Floral Park-wijk van Queens, New York, zoon van Joan Dorothy (Maxey) en Harry Irving Mapplethorpe, een elektrotechnisch ingenieur. Hij was van Engelse, Ierse en Duitse afkomst en groeide op als katholiek in de parochie Our Lady of the Snows. Mapplethorpe ging naar Martin Van Buren High School en studeerde af in 1963. Hij had drie broers en twee zussen. Een van zijn broers, Edward, werkte later voor hem als assistent en werd ook fotograaf. Hij studeerde aan het Pratt Institute in Brooklyn, waar hij afstudeerde met een Bachelor of Fine Arts in Graphic Arts, hoewel hij in 1969 stopte voordat hij zijn graad afmaakte.
Mapplethorpe leefde van 1967 tot 1972 met zijn vriendin Patti Smith, en zij ondersteunde hem door in boekhandels te werken. Ze creëerden samen kunst en onderhielden een hechte vriendschap gedurende Mapplethorpes leven.
Mapplethorpe's studio op 24 Bond Street in de NoHo-buurt van Manhattan, later door hem gebruikt als duisterkamer
Mapplethorpe maakte zijn eerste foto's in het late-1960s of vroege 1970s met een Polaroid-camera. Hij ontwierp en verkocht ook zijn eigen sieraden, die gedragen werden door Warhol-superster Joe Dallesandro.
Gedurende deze periode produceerde Mapplethorpe ook tekeningen, collages en sculpturen van gevonden voorwerpen.
In 1972 ontmoette Mapplethorpe kunstcurator Sam Wagstaff, die zijn mentor, minnaar, beschermheer en levenslange metgezel zou worden. Midden jaren zeventig kocht Wagstaff een Hasselblad middenformaat camera en begon Mapplethorpe foto’s te maken van een brede kring vrienden en kennissen, waaronder kunstenaars, componisten en sociale figuren. In deze tijd raakte hij bevriend met de New Orleans-kunstenaar George Dureau, wiens werk zo'n grote impact op Mapplethorpe had dat hij vele van Dureau's vroege foto's opnieuw in scène zette. Van 1977 tot 1980 was Mapplethorpe de minnaar van schrijver en Drummer-redacteur Jack Fritscher, die hem introduceerde in de Mineshaft (een ledengebaseerde BDSM leren bar en sexuële club in Manhattan). Mapplethorpe maakte veel foto's van de Mineshaft en was op een gegeven moment de officiële fotograaf ervan (... "Na het diner ga ik naar de Mineshaft.")
Tegen de jaren tachtig richtte Mapplethorpe zich op statige mannelijke en vrouwelijke naakten, delicate bloemstillevens en zeer formele portretten van kunstenaars en beroemdheden. Mapplethorpe's eerste studio was in 24 Bond Street in Manhattan. In de jaren tachtig kocht Wagstaff een bovenwoning op de zesde verdieping aan 35 West 23rd Street voor Robert, waar hij woonde en het tevens gebruikte als fotoshoot-studio. Hij hield de Bond Street-loft als zijn duisterkamer. In 1988 selecteerde Mapplethorpe Patricia Morrisroe om zijn biografie te schrijven, gebaseerd op meer dan 300 interviews met beroemdheden, critici, minnaars en Mapplethorpe zelf.
Mapplethorpe overleed op 42-jarige leeftijd aan complicaties van HIV/AIDS in een ziekenhuis in Boston op 9 maart 1989. Zijn lichaam werd gecremeerd. Zijn as ligt begraven op St. John’s Cemetery, Queens in New York City, op de grafsteen van zijn moeder met de inscriptie "Maxey".
Bijna een jaar voor zijn dood hielp de zieke Mapplethorpe de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. op te richten. Zijn visie voor de stichting was dat het "het gepaste voertuig zou zijn om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie te bevorderen en de doelen die hij najoog te ondersteunen". Sinds zijn dood functioneert de stichting niet alleen als zijn officiële nalatenschap en helpt zijn werk over de hele wereld te promoten, maar heeft ook miljoenen dollars ingezameld en gedoneerd ter financiering van medisch onderzoek in de strijd tegen AIDS en HIV-infectie. In 1991 ontving de stichting de prijs Large Nonprofit Organization of the Year als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De stichting schonk $1 miljoen aan de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence in 1993, een zes verdiepingen tellend herenhuis voor langdurige residentiële AIDS-behandeling aan East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De residentie sloot in 2015, vanwege financiële problemen. De stichting promoot ook beeldende kunstfotografie op institutioneel niveau. De stichting helpt bepalen welke galeries Mapplethorpe's kunst vertegenwoordigen. In 2011 doneerde de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe Archive, daterend van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.
Bijna een jaar voor zijn dood hielp de zieke Mapplethorpe de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. op te richten. Zijn visie voor de Stichting was dat het "het gepaste voertuig zou zijn om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie te bevorderen, en de doelen die hij najoog te ondersteunen". Sinds zijn overlijden functioneert de Stichting niet alleen als zijn officiële nalatenschap en helpt het werk wereldwijd te promoten, maar heeft ook miljoenen dollars ingezameld en geschonken ter financiering van medisch onderzoek in de strijd tegen AIDS en HIV-infectie. In 1991 ontving de Stichting de Large Nonprofit Organization of the Year-award als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De Stichting doneerde $1 miljoen aan de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence, een zes verdiepingen tellend herenhuis voor langdurige residentiële AIDS-behandeling aan East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De residentie sloot in 2015 vanwege financiële moeilijkheden. De Stichting promoot ook fijne kunstfotografie op institutioneel niveau. De Stichting helpt bepalen welke galeries Mapplethorpe's kunst vertegenwoordigen. In 2011 schonk de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe Archive, beslaagt van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.
Mapplethorpe werkte hoofdzakelijk in een studio, en bijna uitsluitend in zwart-wit, met uitzondering van sommige latere werken en zijn laatste tentoonstelling "New Colors". Zijn oeuvre omvat een breed scala aan onderwerpen en het grootste deel van zijn werk betreft erotische beelden. Hij noemde een deel van zijn eigen werk pornografisch, met als doel de kijker op te wrijven, maar het kon ook als hoogstaande kunst worden beschouwd. Zijn erotische kunst onderzocht een breed scala aan seksuele onderwerpen, waaronder BDSM-subcultuur van New York in de jaren zeventig, portretten van zwarte mannelijke naakten en klassieke naakten van vrouwelijke bodybuilders. Een van de zwarte modellen met wie hij regelmatig werkte, was Derrick Cross, wiens houding voor de zelfgetitelde afbeelding in 1983 werd vergeleken met de Farnese Hercules. Mapplethorpe was gedurende een groot deel van zijn carrière een deelnemende waarnemer bij veel van zijn erotische fotografie, nam deel aan de seksuele handelingen die hij fotografeerde en engageerde zijn modellen seksueel.
Andere onderwerpen omvatten bloemen, vooral orchideeën en calla, kinderen, standbeelden en beroemdheden en andere kunstenaars, waaronder Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading, en Patti Smith. Smith was een langdurige huisgenote van Mapplethorpe en een frequent subject in zijn fotografie, waaronder een hardhouten, ikonische foto die op de cover van Smiths eerste album Horses staat.
Zijn werk verwees vaak naar religieuze of klassieke beelden, zoals een portret uit 1975 van Patti Smith uit 1986 dat herinneringen oproept aan Albrecht Dürer's 1500 zelfportret. Tussen 1980 en 1983 maakte Mapplethorpe meer dan 150 foto's van bodybuilder Lisa Lyon, wat culmineerde in het 1983 fotoboek Lady, Lisa Lyon, uitgegeven door Viking Press en met tekst van Bruce Chatwin.
In de zomer van 1989 trok een reizende solo-tentoonstelling van Mapplethorpe nationale aandacht voor de kwesties rondom publieke financiering voor de kunsten, evenals vragen over censuur en het obscene. De Corcoran Gallery of Art in Washington, D.C. had afgesproken een van de host-musea te zijn voor de tour. Mapplethorpe besloot zijn laatste serie te tonen die hij kort voor zijn dood had onderzocht. Titled Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, de show bevatte foto's uit zijn X Portfolio, die beelden van urophagie, homoseksuele BDSM en een zelfportret met een stierenzweep in zijn anus bevatten. Het bevatte ook foto's van twee kinderen met ontblootte geslachten. De tentoonstelling werd gecureerd door Janet Kardon van het Institute of Contemporary Art (ICA). Het ICA kreeg een subsidie van de National Endowment for the Arts om Mapplethorpe's tentoonstelling bij de Corcoran te ondersteunen. De Corcoran annuleerde de show, beëindigde haar contract met de ICA, omdat men niet betrokken wilde raken bij de politieke kwesties die het opriep, maar in plaats daarvan werd de galerie bij de controverse getrokken, die "de debat versterkte dat zowel in de media als in het Congres rondom de NEA-financiering van projecten die door sommigen als ongepast werden beschouwd." De hiërarchie van de Corcoran en verschillende leden van het Amerikaanse Congres waren boos toen de werken aan hen werden getoond, vanwege de homo-erotische en sadomasochistische thema's van sommige werken. Hoewel veel van zijn werk tijdens zijn carrière regelmatig werd getoond in publiek gefinancierde tentoonstellingen, grepen conservatieve en religieuze organisaties zoals de American Family Association deze tentoonstelling aan om publiekelijk tegen overheidssteun voor wat zij noemden "niets anders dan de sensationele presentatie van mogelijk obsceen materiaal" te zijn.
In juni 1989 raakte popkunstenaar Lowell Blair Nesbitt betrokken bij het censuurvraagstuk. Nesbitt, een longtime vriend van Mapplethorpe, onthulde dat hij een testament van $1,5 miljoen aan het museum had nagelaten, maar publiekelijk beloofde dat als het museum weigerde de tentoonstelling te huisvesten, hij het onderhoudsrecht zou intrekken. De Corcoran weigerde en Nesbitt nalatenschap het geld aan de Phillips Collection schonk. Nadat de Corcoran de Mapplethorpe-tentoonstelling weigerde, ging de financieringspolis van de tentoonstelling naar het non-profit Washington Project for the Arts, die alle beelden in haar ruimte toonden van 21 juli tot 13 augustus 1989, voor grote menigten. In 1990 werden het Contemporary Arts Center in Cincinnati, dat de tentoonstelling ook had getoond, en Dennis Barrie beschuldigd van obsceeniteit; foto's die mannen in sadomasochistische houdingen toonden, vormden de basis voor de aanklachten dat het museum en zijn directeur obsceenheid hadden gepand. Ze werden door een jury niet schuldig bevonden.
Volgens de ICA "stootte de beslissing van de Corcoran op een controversieel nationaal debat: Moeten belastinggelds de kunsten ondersteunen? Wie bepaalt wat 'obscene' of 'aanstootgevend' is in openbare tentoonstellingen? En als kunst als een vorm van vrije meningsuiting kan worden beschouwd, is het dan een schending van het First Amendment om federale financiering op grond van obsceniteit in te trekken? Tot op heden blijven deze vragen uiterst actueel." Mapplethorpe werd een soort casus die voor beide kanten van de Amerikaanse cultuurstrijd stond. Echter, de prijzen voor veel van Mapplethorpe's foto's verdubbelden en zelfs verdrievoudigden als gevolg van alle aandacht. De bekendheid van de kunstenaar zou ook hebben geholpen bij de postume verkoop bij Christie’s veilinghuis van Mapplethorpe's eigen verzameling meubels, aardewerk, zilver en werken van andere kunstenaars, wat ongeveer $8 miljoen opleverde."
(Wikipedia)