Giovanni Greco (1953) - Spazio dimensionale

Nota:
NATIONALE GRATISVERZENDING
Voor INTERNATIONALE verzendingen bij aankoop van meer dan één werk in dezelfde veiling betaal je slechts één verzending.
We nodigen je uit om ons online verkoopplatform “DELAURETISART” te bezoeken
Giovanni Greco (1953, Catania) [Italië]
Acrylverf, op doek
handtekening van de kunstenaar aan de voor- en achterkant;
Certificaat van echtheid van de kunstenaar
GOVANNI GRECO is geboren in Catania, een stad waarin hij woont en werkt. Na onvoltooide studies biologie en verdieping in artistieke studies schrijft hij zich in aan de Scuola del Nudi van Catania en in 1980 begint hij zijn schilderachtige activiteit, gelijktijdig uitgaande van het magritteaanse voorbeeld en later van het de Chirico-gevoel, waar het mogelijk was om twee schillen op te lossen die ogenschijnlijk tegenstrijdig leken, droom en objectieve werkelijkheid, in een soort absolute werkelijkheid.
Aan de basis van zijn onderzoek ligt een sterke drang om de grote existentiële dilemma’s en de relatie tussen zichzelf en de wereld op te lossen, met als doel de “denkwijze” te interpreteren, soms onmiskenbare overgangen - het werk van de kunstenaar Giovanni Greco onuitsprekelijk als middel om fundamentele problemen die onze geest voortdurend probeert te bevrijden in een nieuw licht te plaatsen, door visuele chantage te tonen, chantage van de ziel; verder wordt hij aangetrokken door metafysische schilderkunst en vooral door de werken van G. De Chirico, niet zozeer vanwege de stilistische keuzes maar vanwege de blijvende interesse die zich uit in een solide compositieve kracht; de objecten, de figuren en de ruimte zelf worden tot machtige massa’s gevormd door donkere en vette chromatische volumes in een context waarin de tijd lijkt te zijn stilgezet en de onderwerpen gescheiden zijn tussen metafysische invloed en neoklassieke verwijzingen ontleend aan vroegere werken, geschud door de tijd, in een onbekende wereld.
Het is de wereld van de “èndonèxò”, een door de kunstenaar bedachte term – (éndon-éxò) waar de kijker duidelijk op zichzelf en naar binnens in de dingen gericht is maar tegelijkertijd zijn verlangen laat voelen om zijn schilderkunst dichter bij de beleving van de beschouwer te brengen, opgekrikt vanuit de diepten van de ziel en gaandeweg zichzelf te vervangen door nieuwe duistere krachten in de heldere en eenvoudige ruimtes van het verstand.