Brassaï - Brassai - 1968

Welkom bij de 1ste veiling « Masters of French Photobooks » verzameld door Anatole Desachy (Frankrijk) en Ecki Heuser (Duitsland) ter gelegenheid van de 57ste editie van het fotofestival « Rencontres d’Arles ». Van Man Ray & Brassaï avant-garde-periode tot Lucien Clergue & Antoine D’Agata die allebei verbonden zijn met deze fantastische stad, geniet van onze indrukwekkende selectie fotoboekjes, inclusief deluxe-, gesigneerde- en verenigingsuitgaven van grootse fotografen!

ZEER MOOIE CATALOGUS van de legendarische Brassai-tentoonstelling in MoMA in 1968.
Doorlopend met foto’s van Brassaï (1899-1984), de legendarische fotograaf en avant-gardekunstenaar.

Brassaï werd de “Oog van Parijs” genoemd (1899-1984), beroemd om “Paris de Nuit” (1933).

UITMUNTEN, ZEER VERANTWOORDIGE CONDITIE.

Dit is een veiling door 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming,
100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Het Museum of Modern Art, New York. 1968. Eerste editie, eerste druk.

Paperback. 200 x 220 mm. 80 pagina’s. Voorwoord en dankwoord door John Szarkowski, Directeur, Afdeling Fotografie. Met een inleidend essay van Lawrence Durrell. Tekst in het Engels.

Toestand:
Binnenin uitstekend, fris en foutloos; schoon met geen vlekken en geen vergilting. Buitenkant zeer fris; zeer lichte gebruikssporen. Algeheel zeer fijne staat.

Prachtige Brassai-uitgave uit 1968 (!) - in prachtige, frisse toestand.

"Gyula (Julius) Halász, Brassaï (pseudoniem) werd geboren op 9 september 1899 in Brassó, Koninkrijk Hongarije (vandaag Brașov, Roemenië) uit een Armeense moeder en een Hongaarse vader. Hij groeide op met Hongaarse en Roemeense taal. Toen hij drie was, woonde zijn familie een jaar in Parijs, terwijl zijn vader, een hoogleraar in Franse literatuur, aan de Sorbonne doceerde.
Als jonge man studeerde Halász schilderkunst en beeldhouwkunst aan de Hongaarse Academie voor Schone Kunsten (Magyar Képzőművészeti Egyetem) in Boedapest. Hij sloot zich aan bij een cavalerie-regiment van het Oostenrijks-Hongaarse leger, waar hij diende tot het einde van de Eerste Wereldoorlog.
Hij noemde Henri de Toulouse-Lautrec als artistieke invloed.
Na de Grote Oorlog werd zijn geboortestad Brassó, en de rest van Transsylvanië, via het Verdrag van Trianon overgedragen van het Koninkrijk Hongarije aan Roemenië. Halász vertrok in 1920 naar Berlijn waar hij werkte als journalist voor de Hongaarse kranten Keleti en Napkelet. Hij begon aan studies aan de Berlin-Charlottenburg Academy of Fine Arts (Hochschule für Bildende Künste), nu Universität der Künste Berlin. Daar werd hij bevriend met verschillende oudere Hongaarse kunstenaars en schrijvers, waaronder de schilders Lajos Tihanyi en Bertalan Pór, en de schrijver György Bölöni, die allen later naar Parijs verhuisden en deel uitmaakten van de Hongaarse kring.
In 1924 verhuisde Halasz naar Parijs om te wonen, waar hij de rest van zijn leven zou blijven. Hij begon zichzelf de Franse taal eigen te maken door de werken van Marcel Proust te lezen. Gevestigd in de samenleving van jonge kunstenaars in de Montparnasse-wijk, vond hij een baan als journalist. Al snel raakte hij bevriend met de Amerikaanse schrijver Henry Miller, en de Franse schrijvers Léon-Paul Fargue en Jacques Prévert. Eind jaren twintig woonde hij in hetzelfde hotel als Tihanyi.
Miller speelde de beweringen van Brassai over vriendschap later naar beneden. In 1976 schreef hij over Brassai: “Fred [Perles] en ik hielden ons een beetje af van hem – hij verveelde ons.” Miller voegde toe dat de biografie die Brassai over hem had geschreven doorgaans “opgevuld” was, “vol feitelijke fouten, vol aanvoeren, geruchten, documenten die hij stiekem had ontvreemd en die grotendeels onwaar waren of een verkeerde indruk gaven.”
Halász’s werk en zijn liefde voor de stad, waarvan hij ’s nachts vaak door straten dwaalde, leidden tot fotografie. Hij begon het eerst te gebruiken om wat van zijn artikelen aan te vullen voor meer geld, maar ontdekte snel de stad via dit medium, waarin hij werd getraind door zijn mede-Hongaars André Kertész. Later schreef hij dat hij fotografie gebruikte “om de schoonheid van straten en tuinen in de regen en nevel vast te leggen, en Parijs ‘s nachts vast te leggen.” Onder de naam van zijn geboorteplaats ging Halász door het pseudoniem “Brassaï,” wat “uit Brasso” betekent.
Brassaï legde de essentie van de stad vast in zijn foto’s, gepubliceerd als zijn eerste collectie in het boekenwerk van 1933 getiteld Paris de nuit (Parijs bij nacht). Zijn boek behaalde groot succes, wat leidde tot de bijnaam “het oog van Parijs” in een essay van Henry Miller. Naast foto’s van de brutale kant van Parijs portretteerde Brassai taferelen uit het leven van de haute souplice de stad, haar intellectuelen, haar ballet en de grote operahuiven. Hij raakte bevriend met een Franse familie die hem toegang gaf tot de hogere kringen. Brassai maakte foto’s van vele van zijn kunstenaarsvrienden, waaronder Salvador Dalí, Pablo Picasso, Henri Matisse, Alberto Giacometti, en verschillende prominente schrijvers van zijn tijd, zoals Jean Genet en Henri Michaux.
Jonge Hongaarse kunstenaars bleven in de jaren dertig naar Parijs trekken en de Hongaarse kring nam vele onder zich op. Kertész emigreerde in 1936 naar New York City. Brassai raakte bevriend met veel van de nieuwkomers, waaronder Ervin Marton, een neef van Tihanyi, met wie hij sinds 1920 bevriend was. Marton ontwikkelde in de jaren veertig en vijftig zijn eigen reputatie in straatfotografie. Brassaï bleef de kost verdienen met commercieel werk en maakte ook foto’s voor het Amerikaanse tijdschrift Harper’s Bazaar.
Hij was een mede-oprichter van het Rapho-agentuur, opgericht in Parijs door Charles Rado in 1933.
De foto’s van Brassai maakten hem internationaal beroemd. In 1948 had hij een solotentoonstelling in het Museum of Modern Art (MoMA) in New York City, die vervolgens reisde naar George Eastman House in Rochester, New York; en naar het Art Institute of Chicago, Illinois. Ook in 1953, 1956 en 1968 toonde MoMA meer werken van Brassai. Hij werd gepresenteerd op het Rencontres d'Arles-festival in Frankrijk in 1970 (screening in het Théâtre Antique, Brassaï door Jean-Marie Drot), in 1972 (screening Brassaï si, Vominino door René Burri), en in 1974 (als eregast).
In 1979 werd Brassaï opgenomen in de International Photography Hall of Fame and Museum.