Jules Atarax (1985) - Happy girl

Dzieło belgijskiego malarza Jules Atarax.

To jedno z dzieł z jego wczesnego (najbardziej surowego) okresu. Powstały one pod wpływem podświadomości artysty. Bardzo rzadkie.

To dzieło jest rzadkie, ponieważ należy do okresu, w którym artysta bardzo mocno podpisywał swoje płótna. To surowy portret.


Ona jest głównie wykonana z oleju i akrylu.

Artysta to podejście anty-popowe, a jego produkcja jest wyłącznie zarządzana przez wydawnictwa dantesque. Tworzy utwory z czystej pasji.

Jego dzieła znajdują się w prywatnych kolekcjach w USA, Szwajcarii, Polsce, Niemczech, Belgii, Holandii, Francji i Włoszech.

Jules Atarax to belgijski malarz urodzony w 1985 roku. Wszystko i Nic przeznaczyło artystę do malarstwa. Pochodzący z głębi Walonii, otrzymał wykształcenie inne od tego, z czego był głęboko stworzony: tworzenia i myślenia. Można go było postrzegać jako nowoczesnego Dante wyrzuconego w drugi tysiąclecie. Po latach praktyki pisania, zdecydował się w 2019 roku podjąć malarstwo.

Pomysł ten narodził się w nim po konfrontacji z abstrakcyjnym obrazem Williama Turnera „Pejzaż z rzeką i zatoką w tle” w Luwrze. Ekstremalnie poruszony siłą tej abstrakcji, podjął decyzję, że to właśnie malarstwo będzie jego życiową pasją. Postanawia więc dużo nad nim pracować. Jego praktyka malarska jest potężna, oscyluje między brut art, ekspresjonizmem a naiwnym malarstwem, ale także zmierza w kierunku abstrakcji, ponieważ mimo zaawansowanego wieku artysta nadal jest na początku swojej drogi i dużo eksperymentuje.

Van Gogh powiedział, że potrzeba tysiąca płócien i dziesięciu lat, aby stać się dobrym malarzem, Jules Atarax doskonale zdaje sobie sprawę, że musi pracować jeszcze więcej. Jednak jego noga jest już dobrze ugruntowana i możemy rozpoznać jego styl dość łatwo. To przyniosło mu pewne uznanie i pozwoliło sprzedać kilka obrazów na całym świecie. Jego podejście i technika umieszczają go w środku trójkąta Soutine-Basquiat-Condo, dokładnie w centrum neoklasycyzmu. Jego malarstwo emanuje dużą siłą zarówno dzięki użytym kolorom, jak i przez gniewny gest oraz kilka słów użytych tu i tam. Szczególnie poświęcił się kompozycji tak zwanych „halucynowanych” portretów, które ukazują to, co ukryte jest za ludzką maską.

Twierdzi, że jest reprezentantem wielu nurtów i malarzy. Podobnie jak Modigliani, ma dobroczynne i bardzo zainteresowane oko na różne praktyki artystyczne. To, co jest dla niego najważniejsze, to uczciwość podejścia, które go napędza, jeśli uda się mu wydobyć z pracy dodatkową duszę artysty. To znacznie wykracza poza czystą technikę. Raczej mówi o wizji, którą stara się konceptualizować poprzez własne obserwacje i pisanie, pracując nad tym, co nazywa Vitalism. Jego powroty i odskoki między pisaniem a malowaniem pozwalają mu zachować krytyczne spojrzenie na własną praktykę.

On namalował ponad sto płócien, głównie halucynacyjne portrety oraz serię abstrakcyjną, którą nazwał „Overcoming Darkness” i która nadal jest w toku. Jego pierwsza wystawa indywidualna „All Crazy” odniosła dużego sukcesu, co skłoniło go do rozwoju własnego podejścia i tworzenia innych.