Gemengde techniek met slip onder plexi getekend Jan BUCQUOY Donald Trump en Ursula Von der Leyen 2020, Belgisch Slipmuseum- Musée du Slip 40x50 cm Met aanduiding van echtheid. Worden bij voorkeur samen verkocht Het idee van een Slipmuseum is ontstaan tijdens een dis­cussie aan het Mechelseplein in Antwerpen. Er zijn daar een stuk of tien cafés met terras te vinden en even ver­derop een toneelschool, de HermanTeirlinck Studio.Ant-werpen was een echte kunstenaarsstad waar altijd iets te doen was en je allerlei boeiende figuren tegenkwam,zoals Luc Tuymans, Torn Barman, Wannes Vandevelde, Jan Decleire, Fred Bervoets, Hugo Claus, maar ook andere schrij­vers en muzikanten,toneelspelers en de hele stoet Neder­landse auteurs die liever in Antwerpen vertoefden dan in Den Haag of Amsterdam. Ik ging om met Paul Illeghems, de oprichter van het Frit'Kot Museum,Jef Meert, een uit­gever die naast heruitgaves van dadaïsten ook populaire strips als Urbanus op de markt bracht, en verder mensen die aan mijn tijdschrift Dol meewerkten.We zaten over de op handen zijnde opening van het stripmuseum aan de Zandstraat in Brussel te praten toen ik me plotseling ver­sprak en "Slipmuseum" zei in plaats van strip. Iedereen vond het een geweldig idee. In plaats van het daarbij te laten, heb ik er echt werk van gemaakt. Ik besefte meteen dat slips en alles waar ze voor staan het collectieve be­wustzijn sterk fascineerden: de onderbroek en het ge­slachtsdeel, het beest en het dodelijke dat erin schuilgaat. Wat een genot om dat allemaal... bloot te leggen! Bovendien zijn slips vrij grafisch. En afgezien van de pri­maire voorstelling ervan hebben ze me altijd geboeid. Zo­lang je met voorstellingen werkt, zit je in de burgerlijke kunst en bevind je je in een kader. En ik heb burgerlijke kunst en al haar uitingsvormen altijd verworpen. Ik ben geen onderbroekenfetisjist. Ik stelde de bezoekers gerust door ze uit te nodigen in een echt "museum", het mu­seum van de gedragen, maar ook gewassen slips, met cer­tificaat van de personen van wie ze afkomstig waren. Ik hoopte dat ik met slips van bekende mensen vanzelf wel belangstelling zou trekken. Ik voelde me net een stu­dent die voor een professor staat en denkt "Probeer je hem in zijn onderbroek voor te stellen" om zijn zenuwen in bedwang te houden. Ik kwam al snel tot de ontdekking dat er een enorme taboe op slips lag en dat politici er niet één wilden afstaan. Ik kreeg slips van kunstenaars en van sporters, maar iemand als Verwilghen bijvoorbeeld, de toenmalige minister van Justitie, stuurde me altijd het­zelfde antwoord:"Ik draag geen slips." Dankzij dit project begreep ik nog beter hoe de wereld in elkaar zat. Mijn museum maakte iets duidelijk. Door echte voorwerpen tentoon te stellen die voor iedereen overal ter wereld herkenbaar waren, vestigde ik de aan­dacht op het symbool bij uitstek van elke hiërarchie: de penis van de leider. Slips vormen een grens en oefenen een sterke macht uit op ons onderbewuste. Iedereen is gelijk voor de slip. Als je hem uitdoet, verdwijnt de onge­lijkheid.