Het tweede van Can's drie Virgin-albums, Flow Motion uit 1976, is een controversiële plaat binnen de discografie van de groep. Het was hun commercieel meest succesvolle album (de openingstrack, "I Want More", werd in het Verenigd Koninkrijk als single uitgebracht en haalde zelfs de hitlijsten, dankzij de soepele, bijna disco-achtige groove die doet denken aan een latere hit van Roxy Music), maar veel fans beschouwen het als een poging van de groep om commercieel succes te behalen. Afgezien van die toevallige hit, is die beschuldiging niet echt terecht. Er is een nieuwe soepelheid in het samenspel van de groep, die Holger Czukay toeschrijft aan een interesse in reggaemuziek, maar de Caribische invloed is vrij subtiel; alleen op "Cascade Waltz" en, met name, "Laugh Till You Cry Live Till You Die" is een merkbare reggae-invloed te horen. De twee hoogtepunten zijn "Smoke", een wilde, Marokkaans geïnspireerde track in hun steeds groter wordende Ethnological Forgery Series, en het soepele titelnummer, een instrumentale groove van tien en een halve minuut die doet denken aan de beste momenten van eerdere albums zoals Soon Over Babaluma. Flow Motion is zeker niet een van Can's allerbeste albums, maar verdient een betere reputatie dan het in sommige kringen geniet.