Chris Killip - Chris Killip & Pirelli Work - 2015-2022

U biedt op twee boeken van Chris Killip (1946-2020), een van de belangrijkste en meest invloedrijke naoorlogse documentairefotografen van het Verenigd Koninkrijk.

Chris Killip – Chris Killip
Uitgever: Thames & Hudson, 2022
Hardcover, 256 pagina's, Engels
Afmetingen: 24,5×30,5 cm
Nieuw in de seal

Gegrondvest op langdurige onderdompeling en participatie in de gemeenschappen die hij fotografeerde, legde Chris Killip’s scherp waargenomen werk het leven van gewone mensen vast in een onverbloemde, maar empathische detailweergave. Zijn foto's worden erkend als een van de belangrijkste visuele documenten van het Britse leven in de jaren tachtig; zoals Ken Grant, redacteur van dit boek, opmerkt, vertellen zij het verhaal van degenen die ‘de geschiedenis aan zich hebben laten komen’, die de kwaadaardige veronachtzaming ervan voelden en toch, net als de fotograaf met wie zij zo veel van hun leven deelden, weigerden op te geven of weg te kijken.

Gepubliceerd ter gelegenheid van de eerste volledige retrospectieve van Killip’s leven en werk in de Photographers’ Gallery, Londen, dit boek, ontworpen door Niall Sweeney & Nigel Truswell bij Pony Ltd, presenteert foto's uit elk van zijn belangrijkste series naast minder bekende werken. Het bevat een voorwoord van Brett Rogers, diepgaande essays van Ken Grant die het leven en de carrière van Killip traceren, en teksten van Gregory Halpern, Amanda Maddox en Lynsey Hanley.

Chris Killip – Pirelli Werk
Uitgever: Steidl, 2015
Hardcover, 88 pagina's
Afmetingen: 26x28 cm
Nieuw in de seal

Ik wilde het productieproces zo duidelijk mogelijk laten zien, en om dat te doen in deze fabriek betekende dat het verlicht moest zijn. Ironisch genoeg zou mijn koppigheid om verlichting te vermijden nu zijn eigen onverwachte beloningen krijgen. Vanwege de wanhopig veel tijd die ik daar had doorgebracht, kende ik visueel de processen van de fabriek; de ritmes en cycli van de machines, de beweging en de stappen die de operators moesten zetten, de beweging die de processen voor hen hadden voorgeschreven. Ik begon opnieuw, de fabriek opnieuw te fotograferen met verlichting, soms drie of vier lampen die via afstandsbedieningen werden geactiveerd. Het hoofdlicht, het licht dat het onderwerp in balans brengt, werd vaak aan een paal vastgehouden door mijn vriend, buiten beeld van de camera, nabootsend de modetechnieken die ik uit mijn verleden kende. Ik begreep nu wat ik wilde doen. De werkplek was voor mij in zekere zin een theater geworden en ik omarmde de uitstraling van deze nieuwe foto's met hun relatie tot mode, film noir, en zelfs Sovjetrealisme. Voor mij leek dit ‘look’ een duidelijkere manier om dit opgelegde ritueel vast te leggen en te documenteren.
Chris Killip