Mafrash van de Shahsevan nomaden. Speciaal gemaakt van kelimstof die zij in de tent op een primitief weefgetouw maakten. In het begin van de 20ste eeuw ongeveer 100 jaar geleden trokken deze nomaden nog door Zuid Azerbeidzjan en noord Iran met hun vee. Deze mensen leefden heel autonoom. Het vee was de basis van hun hele economie. De vrouwen hadden een sociaal sterke positie en maakten hun tapijten, kelims en soumack's van eigen wol, geverfd met zelfgemaakte kleurstoffen uit planten. De traditie en de patronen zijn eeuwen oud. Mafrassen werden gemaakt met een open bovenkant en met een klep die vastgezet kon worden. Deze heeft een open bovenkant die ik omgekeerd heb en over een doos heb gedaan voor het beeld. U kunt zelf een kist maken om hem te gebruiken als bankje. Een mafrash werd gemaakt om te dienen als tas om huisraad in mee te nemen als de groep verder trok. In de tent kon het dienen om omgekeerd (zoals hier op de foto) op te zitten als bankje of poef. Gemaakt voor eigen gebruik en in een traditie waarin deze vrouwen trots waren op hun cultuur en werk wat tot uiting kwam in de kwaliteit. Deze mafrash is ongeveer 100 jaar oud en ziet er nog altijd heel fris en gaaf uit. In zeer goede conditie. De lussen die u aan de onderzijde ziet zijn gemaakt van heel sterk paarden haar en bedoeld om het Mafrash af te kunnen sluiten.