Signed; Esteban de Sande - Carretera & Manta - 2024

De snelweg is een van de meest vruchtbare mythen die de Verenigde Staten aan de rest van de wereld hebben geëxporteerd. Romans zoals "On the road" van Jack Kerouac, films zoals "Thelma and Louise" of een flinke hoeveelheid nummers van Bruce Springsteen zijn goede voorbeelden van het verlangen van de Noord-Amerikaanse populaire cultuur om ons te verkopen, met de geur van benzine en asfalt verwarmd door de zon, het idee van vrijheid op de achterbank van een auto.
Deze herformulering van een van de pijlers van de Amerikaanse identiteit, de ontdekking van nieuwe gebieden (eerst met een paard en wagen, daarna met de trein en ten slotte met de auto), heeft zijn correlatie in de wereld van de fotografie: hedendaagse auteurs zoals Stephen Shore, Joel Sternfeld, Alec Soth, Todd Hido en Bryan Schutmaat, onder anderen, blijven met hun auto alleen rijden, ver van de grote steden, op zoek naar de essentie van hun land. Hun fotografische platen staan vol met uitzichten op de natuur, bijna verlaten steden, eenzame kerels, secundaire wegen, restaurants, motels en benzinestations, neonreclames... Iberische volksverbeelding
Bijna 10.000 kilometer ten oosten van Californië ontwikkelt zich een parallel universum, een Iberische verhalende imaginaire wereld, die gebaseerd is op de bijzondere wereld van het Spaanse wegennet. In de jaren zestig van de vorige eeuw, tijdens Franco's ontwikkelingsbeleid, was het spinnenweb van de nationale snelwegen een, en is nog steeds, een radiaal systeem met Madrid als centrum, maar ondersteund door een netwerk van routes die de zes hoofdwegen met elkaar verbinden.
De nationale wegen en hun perifere zusters, zoals degene die parallel loopt aan de Middellandse Zee, creëerden spontaan een populaire subcultuur. Het universum vóór de huidige snelwegen en autosnelwegen is uitgerust met restaurants met menu's voor vrachtwagenchauffeurs, goedkope hotels en herbergen, hostessbars, silhouetten van de Osborne-stier, Pegasus-vrachtwagens, gezinsauto's zonder airconditioning, berghammen die op klanten wachten, cassettebandjes en vergeelde ansichtkaarten op tankstationweergaven.
In het oosten van het schiereiland, en dankzij een territoriale gelijkenis met het Amerikaanse Westen (waarvan het meest opvallende kenmerk de Tabernaswoestijn is, die in de jaren zestig en zeventig werd gebruikt om de zogenaamde spaghettiwesterns te filmen), ontstond ook een bijzondere fusie tussen het populaire Iberische en het Amerikaanse volkstaal. Deze mix tussen het lokale prullige en de Yankee-mythe heeft als fysieke uitdrukking enkele plaatsen die lijken op die van Route 66; of die auto’s die in Detroit, Michigan werden vervaardigd, die ooit voor filmmontages werden gebruikt en die, nadat de opnames in Almería waren voltooid, aan hun lot werden overgelaten. alleen op de weg
Esteban, van nature creatief en ondernemend, heeft zijn fascinatie om echte beelden terug te halen en beelden die uit televisie komen uit zijn jeugd, uit de midden jaren tachtig, tot realiteit gemaakt. Tijdens een winter trok hij opnieuw en telkens alleen de weg op, op zoek naar de plekken die dat universum het best vertegenwoordigden dat hij intuiste tijdens zomervakantiereizen met het gezin, in die vakanties waarin de series "Blue Summer" of "The Fantastic Car" tijdens het dutje werden uitgezonden. Zijn wens is geweest om de huidige Iberische realiteit te verbinden met een historisch moment en een land in transitie, toen de dashboards van Renault 18’s nog versierd waren met kleine lijstjes met foto’s van de kinderen en de legende "Don't run dad." Voor deze innerlijke en uiterlijke reis, door tijd en ruimte, is Esteban, toevertrouwd aan de eenzaamheid, herhaaldelijk langs de wegen van oostelijk en centraal Spanje getrokken, altijd gewapend met een veelzijdige digitale camera, perfect om zijn eigen weg en deken vast te leggen. Echter, zijn gevestigde en reflectieve visuele stijl, met gedesatureerde kleuren, sluit eerder aan bij de filosofie en esthetiek van de grote fotografische platen van de hierboven genoemde Amerikaanse fotografen. Ook bij het project "A1, The Great Northern Road" van de Engelsman Paul Graham, dat de realiteit van een land vertelt en impliciet een eerbetoon brengt aan iemands eigen jeugd.
De avonturen en misavonturen die Esteban meemaakte en doormaakte, noodzakelijk tijdens een initiatiereis onderweg, zijn waar te nemen in de foto's die dit boek bevat. Ze zijn fragmenten van een tijd die bevroren lijkt, met respect geobserveerd, maar ook met fijne ironie en, soms, met een melancholische nasmaak. Ze zijn, kortom, een oprechte en eerlijke ode aan een tijd en een plek waarvan de echo's ons nog steeds bereiken. Ook al lijkt het misschien niet zo, het is een ongefilterd zelfportret van een fotograaf die ervan geniet zijn eigen, maar tegelijk universele, avontuur te beleven.
door Rafa Badia