Robert Mapplethorpe - Robert Mapplethorpe - 1990

_GENIETEREN VAN DE EERSTE EROTISCHE FOTOBOEK-VEILING door 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).
5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

FANTASTISCHE MONOGRAFIE door beroemde en invloedrijke Amerikaanse fotograaf en visueel kunstenaar Robert Mapplethorpe (1946-1989).

Robert Mapplethorpe staat bekend om zijn gestileerde zwart-witfoto’s. Zijn werk toonde naakten, bloemstillevens en homoerotische/BDSM-scènes die kunst en provocatie verenigden. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste fotografen van de 20e eeuw, wiens werk vaak maatschappelijke normen uitdaagde.

"Robert nam aspecten van donkere menselijke toestemming en maakte er kunst van. Hij werkte zonder verontschuldiging, en gaf homoseksualiteit grootsheid, mannelijkheid en verleidelijke nobiliteit. Zonder fratsen creëerde hij een aanwezigheid die volledig mannelijk was zonder vrouwelijke gratie op te offeren. Hij zocht niet naar een politiek statement of een aankondiging van zijn evoluerende seksuele geaardheid. Hij presenteerde iets nieuws, iets wat hij zag en onderzocht zoals het was. Robert streefde ernaar aspecten van mannelijke ervaring te verheffen, homoseksualiteit mystiek mee te geven. Zoals Cocteau zei over een Genet-poëem: “Zijn obscene is nooit obsceen.”

Whitney Museum of American Art, New York in samenwerking met New York Graphic Society Books en Little, Brown and Company, Boston. 1990. Eerste trade paperback-editie, vierde druk (eerste stoffenband-editie in 1988, eerste Whitney Museum of American Art-paper-editie in 1998)

Paperback. 240 x 305 mm. 216 pagina’s. Foto’s: Robert Mappelthorpe. Bewerkt door Richard Marshall. Essays: Richard Howard, Ingrid Sischy. Tekst in het Engels.

Conditie:
Boek van binnen en buiten met weinig, gewoon normale gebruikssporen; rug licht uitgewassen. Geen sporen, geen vlekken. Over het algemeen in nette staat.

Mooie monografie van Robert Mapplethorpe - een must-have voor elke fan van zijn werk.

"Robert Michael Mapplethorpe is het best bekend om zijn zwart-witfoto’s. Zijn werk bevatte een breed scala aan onderwerpen, waaronder beroemdheidsportretten, mannelijke en vrouwelijke naakten, zelfportretten en stillevens. Zijn meest controversiële werken documenteerden en onderzochten de homo­male BDSM-subcultuur van New York City in het late-1960s en vroege jaren 70. Een tentoonstelling uit 1989 van Mapplethorpe’s werk, getiteld Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, veroorzaakte een debat in de Verenigde Staten over het gebruik van publieke middelen voor “erotische” kunst en de constitutionele grenzen van vrije meningsuiting in de VS.
Mapplethorpe werd geboren in de Floral Park-wijk in Queens, New York, zoon van Joan Dorothy (Maxey) en Harry Irving Mapplethorpe, een elektrotechnisch ingenieur. Hij kwam afstammelingen van Engels, Iers en Duits afkomst en groeide op als katholiek in de parochie Our Lady of the Snows. Mapplethorpe ging naar Martin Van Buren High School, waar hij in 1963 afstudeerde. Hij had drie broers en twee zussen. Een van zijn broers, Edward, werkte later als assistent voor hem en werd ook fotograaf. Hij studeerde aan het Pratt Institute in Brooklyn, waar hij afstudeerde in Graphic Arts, maar stopte in 1969 voor hij zijn graad afmaakte.
Mapplethorpe woonde van 1967 tot 1972 met zijn vriendin Patti Smith, en zij ondersteunde hem door in boekhandels te werken. Samen maakten ze kunst en hielden een hechte vriendschap tijdens Mapplethorpes leven.
Mapplethorpes studio aan 24 Bond Street in de NoHo-buur van Manhattan, later door hem gebruikt als donkerkamer
Mapplethorpe maakte zijn eerste foto's eind jaren ’60 of begin jaren ’70 met een Polaroid-camera. Hij ontwierp en verkocht ook zijn eigen sieraden, die gedragen werden door Warhol-superster Joe Dallesandro.
Tijdens deze periode produceerde Mapplethorpe ook tekeningen, collages en gevonden-object-sculpturen.
In 1972 ontmoette Mapplethorpe kunstcurator Sam Wagstaff, die zijn mentor, minnaar, mecenas en levenslange metgezel zou worden. In de tweede helft van de jaren 70 verwierf Wagstaff een Hasselblad-mediumformaat camera en begon Mapplethorpe foto’s te maken van een brede kring vrienden en kennissen, waaronder kunstenaars, componisten en socialites. In die periode raakte hij bevriend met de New Orleans-kunstenaar George Dureau, wiens werk zo’n diepe invloed op Mapplethorpe had dat hij veel van Dureaus vroege foto’s heropnam. Van 1977 tot 1980 was Mapplethorpe de minnaar van schrijver en Drummer-editor Jack Fritscher, die hem introduceerde in de Mineshaft (een ledenclub en homo BDSM-leerbar in Manhattan). Mapplethorpe maakte veel foto’s van de Mineshaft en was op een gegeven moment diens officiële fotograaf (… "Na het diner ga ik naar de Mineshaft.")
Tegen de jaren 80 richtte Mapplethorpe zich op statige mannelijke en vrouwelijke naakten, delicate bloemstillevens en zeer formele portretten van kunstenaars en beroemdheden. Mapplethorpes eerste studio was aan 24 Bond Street in Manhattan. In de jaren 80 kocht Wagstaff een top-verdieping loft aan 35 West 23rd Street voor Robert, waar hij verbleef en het ook gebruikte als fotoshoot-studio. Hij behield de Bond Street-loft als zijn donkerkamer. In 1988 koos Mapplethorpe Patricia Morrisroe om zijn biografie te schrijven, gebaseerd op meer dan 300 interviews met beroemdheden, critici, geliefden en Mapplethorpe zelf.
Mapplethorpe stierf op 42-jarige leeftijd aan complicaties door HIV/AIDS in een ziekenhuis in Boston op 9 maart 1989. Zijn lichaam werd gecremeerd. Zijn as is bijgezet op St. John’s Cemetery in Queens, New York, bij het graf van zijn moeder, met het inschrift "Maxey".
Bijna een jaar voor zijn dood hielp de zieke Mapplethorpe de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. op te richten. Zijn visie voor de Foundation was dat het zou dienen als "het passende vehikel om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie te bevorderen en de doelen waar hij om gaf te ondersteunen". Sinds zijn dood functioneert de Foundation niet alleen als zijn officiële nalatenschap en helpt het werk wereldwijd te promoten, maar heeft ook miljoenen dollars opgehaald en gedoneerd aan medisch onderzoek in de strijd tegen AIDS en HIV-infectie. In 1991 ontving de Foundation de Large Nonprofit Organization of the Year-award als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De Foundation doneerde $1 miljoen ten behoeve van de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence in 1993, een zes verdiepingen tellende herenwoning voor langdurige residentiële Aids-behandeling aan East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De residentie sloot in 2015, wegens financiële problemen. De Foundation promoot ook fijne kunstfotografie op institutioneel niveau. De Foundation helpt bepalen welke galeriën Mapplethorpes kunst vertegenwoordigen. In 2011 schonk de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe Archive, daterend van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.

Bijna een jaar voor zijn overlijden hielp de zieke Mapplethorpe de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. op te richten. Zijn visie voor de Foundation was dat het "het passende vehikel zou zijn om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie te bevorderen en de doelen waar hij om gaf te ondersteunen". Sinds zijn dood fungeert de Foundation niet alleen als zijn officiële nalatenschap en helpt het werk wereldwijd te promoten, maar heeft ook miljoenen dollars ingezameld en gedoneerd voor medisch onderzoek in de strijd tegen AIDS en HIV-infectie. In 1991 ontving de Foundation de Large Nonprofit Organization of the Year-award als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De Foundation doneerde $1 miljoen aan de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence, een zes verdiepingen tellende woning voor langdurige residentiële AIDS-behandeling aan East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De residentie sloot in 2015, vanwege financiële moeilijkheden. De Foundation promoot ook fijne kunstfotografie op institutioneel niveau. De Foundation helpt bepalen welke galeriën Mapplethorpes kunst vertegenwoordigen. In 2011 schonk de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe Archive, daterend van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.

Mapplethorpe werkte voornamelijk in een studio, en vrijwel uitsluitend in zwart-wtheid, met uitzondering van enkele latere werken en zijn laatste tentoonstelling "New Colors". Zijn oeuvre omvat een breed scala aan onderwerpen en het grootste deel van zijn werk bestaat uit erotische beelden. Hij noemde sommige van zijn eigen werken porno­grafisch, met als doel de kijker op te zwepen, maar het kon ook als hoogstaande kunst worden beschouwd. Zijn erotische kunst onderzocht een breed spectrum aan seksuele onderwerpen, met als onderwerp de BDSM-subcultuur van New York in de jaren 70, portrayals van zwarte mannelijke naakten en klassieke naakten van vrouwelijke bodybuilders. Een van de zwarte modellen waarmee hij regelmatig werkte, was Derrick Cross, wiens pose voor de in 1983 geëtaleerde zelfportret werd vergeleken met de Farnese Hercules. Mapplethorpe was een participant observer voor een groot deel van zijn erotische fotografie, nam deel aan de seksuele handelingen die hij fotografeerde en ging seksueel met zijn modellen om.

Andere onderwerpen waren onder meer bloemen, vooral orchideeën en calla-lilies, kinderen, standbeelden en beroemdheden en andere kunstenaars, waaronder Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading en Patti Smith. Smith was een lange tijd kamergenoot van Mapplethorpe en een veelgebruikt onderwerp in zijn fotografie, waaronder een krachtige, iconische foto die op de cover van Smith’s eerste album Horses staat.

Zijn werk verwees vaak naar religieuze of klassieke beeldtaal, zoals een 1975-portret van Patti Smith uit 1986 dat doet denken aan Albrecht Dürers 1500 zelfportret. Tussen 1980 en 1983 maakte Mapplethorpe meer dan 150 foto’s van bodybuilder Lisa Lyon, culminerend in de 1983 fotoboek Lady, Lisa Lyon, gepubliceerd door Viking Press met teksten van Bruce Chatwin.

In de zomer van 1989 trok een reizende solotentoonstelling van Mapplethorpe nationale aandacht voor kwesties van publieke financiering voor de kunsten, evenals vragen over censuur en het obscene. De Corcoran Gallery of Art in Washington, D.C. had ermee ingestemd om een van de host-musea te zijn voor de tour. Mapplethorpe besloot zijn nieuwste reeks te tonen die hij kort voor zijn dood had onderzocht. Getiteld Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, omvatte de tentoonstelling foto’s uit zijn X Portfolio, waaronder beelden van urophagie, gays BDSM en een zelfportret met een bullwhip in zijn anus gestoken. Daarnaast beelden van twee kinderen met ontblootte geslachtsdelen. De tentoonstelling werd samengesteld door Janet Kardon van het Institute of Contemporary Art (ICA). De ICA ontving een grant van de National Endowment for the Arts ter ondersteuning van Mapplethorpe’s tentoonstelling bij de Corcoran. De Corcoran annuleerde de tentoonstelling en beëindigde haar contract met de ICA omdat ze zich niet wilden mengen in de politieke kwesties die het oproep. Desalniettemin werd de galerie in deze controverse meegesleept, wat de discussie in de media en in het Congres over de financiering van NEA-projecten door sommigen als ongepast werd aangewakkerd. De hiërarchie van de Corcoran en verschillende leden van het Amerikaanse Congres waren boos toen de werken werden onthuld vanwege de homo-erotische en sadomasochistische thema’s. Hoewel veel van zijn werk tijdens zijn carrière regelmatig tentoongesteld werd in publiek gesubsidieerde tentoonstellingen, grepen conservatieve en religieuze organisaties zoals de American Family Association deze tentoonstelling aan om openlijk tegen overheidsondersteuning voor wat zij noemden “niets anders dan sensationalistische presentatie van mogelijk obsceen materiaal” te protesteren.
In juni 1989 raakte popkunstenaar Lowell Blair Nesbitt betrokken bij het censuurvraagstuk. Nesbitt, een langdurige vriend van Mapplethorpe, onthulde dat hij een testamentaire legaat van $1,5 miljoen had nagelaten aan het museum, maar publiekelijk beloofde dat als het museum weigerde de tentoonstelling te huisvesten, hij het legaat zou intrekken. De Corcoran weigerde en Nesbitt schonk het geld aan de Phillips Collection in plaats daarvan. Nadat de Corcoran de Mapplethorpe-tentoonstelling weigerde, gingen de verzekeraars van de tentoonstelling naar Washington Project for the Arts, die alle afbeeldingen in haar ruimte van 21 juli tot 13 augustus 1989 toonde aan grote menigten. In 1990 werd de Contemporary Arts Center in Cincinnati, dat de tentoonstelling ook had getoond, en Dennis Barrie beschuldigd van obsceenheid; foto’s die mannen in sadomasochistische houdingen toonden vormden de basis van beschuldigingen dat het museum en haar directeur obsceen had geporeerd. Ze werden door een jury onschuldig bevonden.

Volgens de ICA: "De beslissing van de Corcoran veroorzaakte een controversiële nationale discussie: moeten belastinggelds de kunsten ondersteunen? Wie beslist wat ‘obsceen’ of ‘aanstootgevend’ is in openbare tentoonstellingen? En als kunst als een vorm van vrije meningsuiting kan worden beschouwd, is het dan een schending van het First Amendment om federale financiering op grond van obsceenheid in te trekken? Tot op de dag van vandaag blijven deze vragen zeer actueel." Mapplethorpe werd een soort symboolzaak voor beide zijden van de Amerikaanse cultuurstrijd. Echter, de prijzen voor veel van Mapplethorpe’s foto’s verdubbelden en zelfs verdrievoudigden als gevolg van alle aandacht. De bekendheid van de kunstenaar hielp volgens sommigen ook bij de na-oorlogse verkoop bij Christie’s veilinghuis van Mapplethorpe’s eigen verzameling meubels, aardewerk, zilver en werken van andere kunstenaars, die ongeveer $8 miljoen opleverde."
(Wikipedia)