Riccardo Schweizer (1925-2004) - Senza titolo

Belangrijk schilderij uit een collectie.

Riccardo Schweizer (1925-2004)

Zonder titel
Gemengde techniek op papier in een belangrijke lijst uit de 20e eeuw.

Afmetingen: 72,5 cm x 62,5 cm
Schilderij: 46 x 34 cm

Echte, ondertekende opera met certificaat van echtheid
Afkomstig van een belangrijk huis uit Milaan.

Stima: 800,00 / 1.000,00 euro

Biografie
Zijn technische-artistieke studies begonnen in Belluno en daarna in Venetië bij het Istituto d'Arte dei Carmini, geleid door de roveretano Giorgio Wenter Marini, waar ook Carlo Scarpa lesgeeft.
Hij behaalde zijn diploma aan de Accademia di Belle Arti di Venezia, waar hij tussen 1954 en 1960 schilderles gaf als assistent van Bruno Saetti. In die jaren woonde hij bij de schilder Vittorio Basaglia, die in die periode een stimulans en vergelijking voor zijn werk was. Hij bezocht zeer regelmatig de culturele avant-garde kringen van de stad en had onder andere de gelegenheid om kennis te maken met Luigi Nono, Bruno Maderna, Gino Marinuzzi, Igor' Fëdorovič Stravinskij, Salvatore Quasimodo, Vittorio Klauser, Francesco Tentori, Virgilio Guidi, Diego Valeri, Rodolfo Pallucchini, Giuseppe Marchiori, Giuseppe Mazzariol, Elio Vittorini, Peggy Guggenheim, Guido Cadorin, Guido Perocco, Alberto Viani, Filippo de Pisis, Felice Carena, Gastone Breddo, Umberto Volante en Carmelo Zotti, die in 1960 zijn plaats innam bij de Accademia.
In 1950 is hij in Frankrijk, in Vallauris aan de Côte d'Azur, waar hij Pablo Picasso, Marc Chagall, Fernand Léger, Jean Cocteau, Massimo Campigli en Le Corbusier ontmoet en ontmoet.
In 1958, ter gelegenheid van het tiende jubileum van de oprichting, wijdde het Musée Picasso in Antibes hem een belangrijke solotentoonstelling samen met de vriend en kunstenaar Davide Orler.
Vanaf 1960 vestigt hij zich aan de Franse Rivièra en wijdt hij zich aan het keramiek. Het volgende jaar worden zijn eerste grote muurschilderingen gerealiseerd, voor het Italiaanse uitgeversinstituut in Milaan en voor twee hotelstructuren in San Martino di Castrozza.
In 1963 trouwt hij met Dina Raveane. Uit het huwelijk worden Monica en Barbara geboren.
Met het keramische paneel ontworpen voor de nieuwe baden van Levico (1965) begint de band met Ceramica Pagnossin, een industrie uit Treviso waarmee hij van 1970 tot 1977 samenwerkte en belangrijke objecten van toegepaste kunst realiseerde.
In 1966 wijdt hij een belangrijk werk aan het Vajont-drama in Ponte nelle Alpi.
Een van zijn meest uitgebreide interventies in interieurdecoratie dateert uit 1978, toen hij werkte in het restaurant Da Silvio in San Michele aan de Adige, dat later een zeldzaam voorbeeld werd van een restaurant dat beschermd wordt als cultureel erfgoed in Trentino.
In dezelfde jaren realiseerde hij fresco's, projecten en decoratieve cycli, designobjecten en interieurdecoraties voor openbare en privégebouwen in Italië en Frankrijk, waaronder het belangrijke decoratieproject van 1982 voor het Palais des Festivals et des Congrès in Cannes.
1980: ontwikkelde hij een techniek op basis van oxiden en cement voor een groot buitengrotesk reliëf dat drie gevels van het gemeentehuis van Carros (Nice) bedekt, een gebouw ontworpen door François Druet. In 1986 maakte hij een fresco van 75 vierkante meter voor het nieuwe hoofdkantoor van het Trentino Cultuurinstituut in Trento, nu de Fondazione Bruno Kessler.
Come designer Vince, in 1986, ontving hij de Primo Premio Murano. In 1989 keerde hij terug naar Venetië voor een grote solotentoonstelling in de Chiesa di San Stae, ter gelegenheid waarvan de uitgeverij Electa een rijk monografisch catalogus aan hem wijdde, onder redactie van Luigi Lambertini. In de jaren negentig ontwierp en realiseerde hij talrijke werken op opdracht, zowel publiek als privé. In 2001 werd hij uit eigen beweging door Carlo Azeglio Ciampi benoemd tot Ridder van de Italiaanse Republiek. Hij werkte tussen Cannes en Casez, in Val di Non, waar hij in september 2004 overleed.

Conditiereport: in goede staat met tekenen van ouderdom

* De lijst wordt als vriendelijke attentie bijgevoegd en is een aanvullend element bij het kunstwerk dat wij toevoegen uit beleefdheid. Daarom worden er geen klachten geaccepteerd over eventuele transportschade (hoewel zeer zeldzaam) die uitsluitend de lijst kunnen treffen. Onze kunstwerken reizen volledig veilig met beschermende en professionele verpakkingen en verzekerd verzonden.

Met een certificaat van echtheid volgens de wet