Ferdinando Lignano (1945) - Richiesta di Pace

Ferdinando LIGNANO, Napolitaan, is geboren in Posillipo in het jaar 1945.
Autodidactisch schilder en beeldhouwer, houdt van alle artistieke uitingen en meer.
Vooral die waarmee hij zijn gevoelens kan uitdrukken, 'levensritme', met een thematiek vol eenvoud en poëzie. Hij heeft en houdt nog steeds persoonlijke banden met de drie regio's die hem het meest dierbaar zijn: Campanië, Calabrië en Lucanië.
Recensies gepubliceerd door:
Il Mattino, Il Corriere di Napoli, Il Tempo, L'Opinione, Il Gazzettino della Calabria.
Ik zal schilderen, ik wil schilderen, en het is al vele jaren dat Lignano met liefde en respect voor de kunst schildert. Ze houdt van creatieve zoektocht en het bestuderen van uitdrukkingen als een verheffing van een leven dat ze idealiseert in kleur en vormen in haar schilderkunst. De natuur is leven, kracht, beweging... en uit deze natuur haalt ze, in het landschap getransformeerd door haar creativiteit, de essentie om zich te laten voeden en te verkennen.


Zijn ogen zijn doordrenkt met landen uit het zuiden, met de kleurrijke explosies van de lente, met de zoete en delicate geuren van de aarde, en met de azuurblauwe transparantie van de zee. De innerlijke onrust en de drang naar het onbepaalde en het onzegbare, kenmerkend voor het bestaan van een jonge en niet meer zo jonge kunstenaar, zijn zichtbaar in elk schilderij en in de verzameling van onderzoeken die door Lignano zijn gedaan: aquarellen, olieverfschilderijen, inkttekeningen, linoleumsneden, assemblages van gerecycled ijzer, sculpturen. Door de kwast te vervangen door een spatel is er een diepe verandering in zijn 'schildertechniek' opgetreden, waarbij hij zich bewust was van de grotere moeilijkheden, en zo een materiële schilderkunst creëerde, vol vitaliteit, die dichter bij zijn persoonlijkheid staat.
De kunstenaar, altijd klaar voor vruchtbare vernieuwingen. Met het gebruik van de spatel lijd ik mijn creaties en tot het voltooien van het schilderij zijn de emoties te zien in de kleuren, de vormen en de overvloedige schilderkunst, als kleine levende wezens...


Mai onderwerpt zich aan een 'procedure', zich bewust dat 'zonder onmiddellijke intuïtie, zonder de onmetelijke grip van de artistieke geest, geen enkel echt kunstwerk kan worden opgebouwd' (Gropius). Zijn innerlijke wereld is uitgestrekt, oneindig, gevarieerd en hij voelt de behoefte en de aantrekkingskracht om deze te exterioriseren door het te plaatsen in het grote diagram van het bestaan. Met de sculpturen van Lignano realiseert hij iets tastbaarders, als je het zo kunt zeggen, altijd in overeenstemming met zijn algehele visie op kunst die de grenzen van elke mens, elke kunstenaar, moet overstijgen, ver weg van bepaald academisme.

Kunst is rijker aan inhoud en vindingrijker dan het leven, en heeft meer verbazingwekkende methoden dan de natuur (Benn).