sculptuur, Testa dí Apollo - 39 cm - Was, Gips

Dit wasachtige hoofd van Apollo lijkt een zeer evocatieve schets, die balanceert tussen formele voltooiing en de openheid om te worden.

Het gezicht, idealiter klassiek maar bewust onvolmaakt, verschijnt uit het materiaal met een zachte strengheid. De trekken zijn harmonieus maar niet gepolijst; het oppervlak bewaart de trillingen van het gebaar, alsof de gedachte van de kunstenaar nog in de was geprent is. Het ontbrekende—of slechts gesuggereerde—oog doorbreekt de klassieke symmetrie en voegt een oraculaire dimensie toe: deze Apollo kijkt niet naar de wereld, maar lijkt verder te zien, en woont in een innerlijke visie.

Het haar, dynamisch en diep bewerkt, roept de zonale en muzikale energie van de god op, zonder decoratieve verwennerij. Het verschijnt als levende massa, bijna in torsie, die licht en schaduw vastlegt als een veld van krachten. De was, een fragiel en tijdelijk materiaal, versterkt het gevoel van openbaring: Apollo wordt niet gepresenteerd als een eeuwig standbeeld, maar als een aanwezigheid die nog steeds tot transformatie in staat is.

De marmeren sokkel, stevig en stralend, gaat een krachtige dialoog aan met de schets erboven: de blijvende aard van steen tegenover de wankelheid van een vorm die gaandeweg ontstaat. Het resultaat is een evenwicht tussen het Apollinische en het chaotische, tussen idee en incarnatie.

Het beeld rust op een marmeren sokkel met een hoogte van 10 cm en een breedte van 20 cm, wiens stevige, stralende aanwezigheid een krachtige dialoog aangaat met de was erboven.