Catherine Helie - Textiel - 73 cm - 66 cm - Textile 4

Textiel op lin vervaardigd met borduursels, draden, wolletjes, stoffen, bandjes en linten.
Uniek stuk, ondertekend op de achterzijde.

Zij ontdekt schilderkunst onder de hoede van Kandinsky (Centre Georges Pompidou, 1979).
Ze vlucht uit school en uit een béotisch gezinsmilieu. Ze vestigt zich in het Zuiden en leeft van kleine „klussen”.
Na terugkeer naar de regio Parijs volgt ze een opleiding tot fotograaf, wat haar maakt tot een onderdeel van het persbeeldagentschap Opale, waar haar fonds van schrijversfoto’s zich bevindt.

Zij zet dit werk voort voor een behoorlijk aantal uitgeverijen (Fayard, enz.), totdat in 2004 haar volledig- en vervolgens deeltijdse aanstelling als enige fotograaf van auteurs bij de uitgeverij Gallimard wordt aangeboden (waar ze ook werken van schilders voor catalogi heeft gefotografeerd – Cocteau, Dali, Picasso, Pincemin, Pignon-Ernest, enz.), een functie die ze in 2016 verlaat, waardoor ze tegelijk Parijs verlaat en zich aan de Normandische kust (Seine-Maritime) vestigt en zich voortaan uitsluitend aan schilderen wijdt (en aan wat er van afgeleiden uit voortkomt).
Dit werk als fotograaf heeft haar eigen creatieve activiteit aanzienlijk onderbroken.

In 2001 maakte ze kennis met Jacques Clerc (uitgever en kunstenaar) en Henri Maccheroni (schilder en fotograaf), dankzij wie ze heeft geëxposeerd in de galerie Mentoux-Gignac, Parijs, IIIe, een eerste keer met hen, een tweede keer alleen, voor de sluiting van de galerie.

Vervolgens stelde ze tentoon op meerdere plaatsen, Parijs, Nice, Rouen bij galerie Duchoze, en dit tot de ontdekking van de mogelijkheden van online galeries (Artmajeur).

Haar moderne favoriete kunstenaars zijn talrijk: Dado, Saura, Staël, Tapiès, Bourgeois, Pollock, Grau-Garriga, Joan Mitchell, Annette Messager, Rebeyrolle, enz.

Haar schilderwerk heeft geresulteerd in een catalogus van galerie Duchoze, uitgegeven door de “Rencontres: des lieux, des artistes, Agglomération de Rouen”.

Het fotografische werk over de Parijse begraafplaatsen heeft geleid tot meerdere publicaties en studies; in de grote pers (Télérama, enz.) evenals in gespecialiseerde tijdschriften (Ligeia, n° spécial « La photographie en vecteur », geanalyseerd door de filosoof Jean-Louis Déotte, enz.).

In 2022 volgt ze een opleiding in klassieke borduurkunst met naald. Ze maakt dan ‘textielwerken’ en weefsels met gerecupereerde en opgekweekte materialen. Ze creëert ook kunstcomposities, waarin ze gerecupereerde voorwerpen en plantensnedes, botten, enz. tot scène brengt.

Ze wijdt zich tegenwoordig volledig aan haar werk.