Eduardo Chillida (1924-2002) - St. Gallen

OVER DE PRINT

- Litografie, etsing op Japan-papier, Kozu-Fuji ivoren.
- Het werk draagt de droge stempel van Erker Presse en aantekeningen achter op door de uitgever.
- Het werk komt uit de Silvia Noto-collectie, die verantwoordelijk was voor de distributie en het behoud van edities geproduceerd door Erker Presse.
- Het is gedocumenteerd in Chillida, E. (1999). Eduardo Chillida – Opus P. I 1959–1972. Chorus – Verlag. blz. 366, 367. Nr. 84014.

OVER HET WERK

Cioran (1983) van Eduardo Chillida is een krachtige litho die zijn verkenning van ruimte, vorm en balans weerspiegelt. Met een imposante zwarte figuur doorboord door een delicate witte negatieve ruimte roept de compositie een gevoel van verbinding en spanning op, kenmerkend voor zijn werk. De solide, bijna architectonische vormen contrasteren met de vloeibaarheid van de witte lijnen, wat een dynamische interactie tussen aanwezigheid en leegte creëert. Genoemd naar de filosoof Emil Cioran suggereert het werk een reflectie op existentiële thema’s, in lijn met Chillida's interesse in filosofie en metafysica. Onderdeel van een beperkte editie van 75 exemplaren plus faïde van de kunstenaar, onderstreept deze litho zijn meesterschap in het graveren en zijn vermogen om zijn sculpturale gevoelsleven om te zetten naar een tweedimensionaal medium.

OVER DE KUNSTENAAR

Antoni Tàpies was een Catalaans kunstenaar en een van de invloedrijkste figuren van de Europese informele kunst van de 20e eeuw. Grotendeels autodidact, combineerde hij inspiratie uit de avant-garde en de oosterse traditie om zijn eigen taal te creëren waarin materie en geest verweven raken. Hij gebruikte materialen zoals aarde, zand, marmerstof en alledaagse voorwerpen, waardoor hij dichte oppervlakken maakte met symbolen die herinnering, fragiliteit en transcendentie oproepen. In 1984 richtte hij de Antoni Tàpies Stichting op, waarmee hij een artistieke en intellectuele erfenis consolideerde die experimentatie en kritische reflectie combineert.

In de jaren vijftig verwierf hij internationale erkenning door deel te nemen aan de Venice Biennale en Documenta in Kassel. Hij ontving de Grote Prijs voor Schilderkunst in Venetië (1958) en later de Prinses van Asturias Prijs voor de Kunst (1990). Ook werd hij door koning Juan Carlos I in 2010 benoemd tot markies.