V. Altieri (1988) - Equilibrio notturno

Het schilderij Equilibrio Notturno van V. Altieri, olieverf op paneel van 40×30 cm, verschijnt als een geometrisch, essentieel en poëtisch samengestelde compositie, zwevend tussen abstractie en figuratie, die een sfeer oproept van een kalme metafysische rust.
De achtergrond wordt gedomineerd door een diep en uniform nachtblauw, bijna fluweelachtig, dat de hele scène omhult als een kosmische deken en het werk een intense kleurdiepte geeft. In het midden rijst een klein gestileerd mediterrane dorpje op, teruggebracht tot zuivere volumes: witte, grijze en roomkleurige huizen stapelen zich op elkaar in een ritmische opeenvolging van parallelepipeden en prisma’s, met platte of nauwelijks hellende daken, geschilderd in helder blauw, helderrood, warme oker en zachte goudtinten. De gevels worden gekenmerkt door smalle zwarte rechthoekige openingen – stille ramen – die het verticale ritme markeren en een strak grafisch tegenwicht vormen.
Rondom en bijna omarmend de woonwijk een reeks organische maar net zo geometrische vormen: heuvels en bomen vereenvoudigd tot kegels en halve sferen, weergegeven in intense groenen, mosterdgeel, verschroeide oranje en olijfgroen. Deze plantaardige elementen behouden weliswaar een natuurlijke herkenbaarheid, maar transformeren in zuivere kleurblokken die met de architectuur in dialoog treden door precieze in elkaar schuivende vlakken.
Op de voorgrond, links, domineert een grote horizontale cilinder in terracotta- en ocra-tinten, schuin geplaatst als een surrealistische brug of loopbrug die, via een trap met rode treden die weerspiegelen in een spiegelende wateroppervlak, naar het hart van het dorp voert.
Deze structuur vormt het meest enigmatische en fascinerende deel van het werk: een zone van waterachtige reflectie die het onderste deel van het paneel inneemt. Hier spiegelen de donkerblauwe hemel, de huizen, de heuvels en de cilinder zelf bijna perfect, maar lichtelijk van toon gewijzigd – grijzer en koeler – waardoor een droomachtige verdubbeling en een perceptuele instabiliteit ontstaat.
In het midden van deze waterspiegel rijst een grote paarse-blauwe halve cirkel op, verdeeld in twee contrasterende hemisferen, die fungeert als een hypnotiserend en bijna maanachtig focuspunt.
Rechtsboven, een volle witte en perfecte maan, een eenvoudige heldere cirkel, sluit de scène af met zijn stille en archetypische aanwezigheid.
Een enkele menselijke figuur, minuscuul en zwart, steekt uit op de brug-trappen: een verticale schaduw, een reiziger zonder gezicht die richting het onbekende trekt, waarmee de existentiële en solitaire dimensie van de hele voorstelling wordt benadrukt.