Stefanie Schneider - White Trash Beautiful II (29 Palms, CA)

Originele foto door de Duitse fotograaf Stefanie Schneider (*1968), kunstenaar Inventaris #598.

White Trash Beautiful II (29 Palms, CA)
Editie: 3/10
PROCESS: Archief C-Print
JAAR / periode: 1999
AFMETINGEN: 20 x 20 cm
CONDITIE: in uitstekende conditie

van: Interview Photonews:

Marc Peschke: Een paar jaar geleden ben je helemaal verhuisd van Berlijn naar Zuid-Californië. Wat is er sindsdien in Californië gebeurd? Hoe leef je? En waaraan werk je nu?

Stefanie Schneider: In december 2019 veranderde alles in mijn leven in Berlijn plotse wijze. De huur van mijn kunstenaarsatelier en laboratorium verdubbelde, en de dynamiek met de eigenaar werden ondraaglijk. Het werd duidelijk dat het tijd was om te vertrekken, en dat deden we — snel en vastberaden. In april 2020 keerde ik terug naar Berlijn om de verhuizing te superviseren, ervoor te zorgen dat alles zorgvuldig in twee forty-foot containers werd verpakt. Naarmate de pandemie verergerde, steeg de urgentie rondom de verhuizing. Het was stressvol, maar ook vreemd passend — een moment in tijd dat een grotere, persoonlijke verschuiving weerspiegelde.
Het verlaten van Berlijn ging niet alleen over het ontlopen van logistieke uitdagingen. Het ging om terugtrekken uit een wereld die te verweven was geraakt met lawaai, verplichtingen en verwachtingen. Deze verhuizing was diep reflectief en voelde bijna als een daad van herovering. De verhuizing naar Zuid-California was meer dan een verandering van omgeving; het was een terugkeer naar ruimte — ruimte om te denken, ruimte om te creëren, ruimte om gewoon te bestaan weg van het onophoudelijke tempo van het moderne leven.
In deze isolatie vond ik een stille resonantie met het werk en de filosofieën van Joseph Beuys. Hij sprak vaak over het belang van terugtrekken in de natuur, jezelf afstand laten nemen van de druk van de samenleving, en het cruciale belang van eenzaamheid als middel van regeneratie en transformatie. Net als Beuys trok ik me terug uit de externe wereld — niet om te ontsnappen, maar om contact te maken met iets diepers. De isolatie ging niet over eenzaamheid, maar over het herkalibreren naar een authentiekere leefritme. Het was een ruimte waarin ik kon luisteren, nadenken en evolueren zonder afleiding.
In de afgelopen vijf jaar heb ik op deze manier geleefd — volledig verwijderd van familie, voormalige vrienden en de bredere sociale structuren die mijn leven ooit bepaalden. Het is niet makkelijk geweest, maar het heeft wel een diepere verbinding met het land, met de dieren waarvoor ik zorg en met mijn kunst mogelijk gemaakt. Het land hier, met zijn ruigheid, zijn ruimte en zijn stilte, is uitgegroeid tot een soort canvas voor mijn persoonlijke en creatieve reis. Het uitgestrekte woestijnlandschap weerspiegelt de thema’s die ik in mijn werk verken: isolatie, verval, transformatie en de tijdsduur. In deze eenzaamheid heb ik ontdekt dat mijn creativiteit kan floreren, ongestoord door het lawaai van de wereld.
Net zoals Beuys de verbinding zag tussen het zelf, de natuur en kunst als essentieel voor creatief werk, ben ik ook gaan begrijpen dat ware kunst geboren wordt uit een diep gevoel van zelfredzaamheid en verbondenheid met de natuurlijke wereld. In deze afgelegen ruimte heb ik een soort alchemie ervaren — isolatie omzetten in inspiratie, in verlatenheid in helderheid. De lange uren die ik met dieren doorbracht, de zorgvuldige verzorging ervan en de reflectie in stilte hebben mijn praktijk op manieren gevormd die ik niet had kunnen voorzien.
In deze stille, zelf opgelegde ballingstocht heb ik iets transformeerends gevonden — een dieper begrip van de ritmes van mijn werk en mijn leven. Ik leef volledig ondergedompeld in dit nieuwe bestaan, en vanuit deze eenzaamheid blijf ik creëren, zonder compromissen, zonder de beperkingen van maatschappelijke verwachtingen. De terugtocht heeft me de ruimte gegeven om nieuwe dimensies van mijn kunst en van mezelf te verkennen, en het is een reis waar ik nog steeds op ben. Vijf jaar en verder.