E. Riccardi - Beeld, Busto ritratto (Beethoven?) - 50 cm - Brons

Bronzen beeld met originele patina van E. Riccardi. Groot formaat en spectaculaire details.
Ancora presente la staffa di fissaggio.

Toewijzing met waarschijnlijkheid aan Eleuterio Riccardi, een bekende beeldhouwer die bronzen werken van zulk belang uitvoerde. Het brons volgens eerste analyses beeldt waarschijnlijk Ludwig van Beethoven af of een andere belangrijke beroemdheid.

attrib. a ELEUTERIO RICCARDI
Col Felice 1884 - Roma 1963;
beeldhouwer en schilder

Opgeleid in Rome, in de kring van Giovanni Prini, leert hij er het vak van beeldhouwer, en exposeert hij voor het eerst publiekelijk al vanaf 1905, in de volle periode van het late symbolisme. Ontevreden, onrustig, ook aangetrokken door schilderkunst, reist hij naar het noorden op een reis die in 1912 begint en hem naar Berlijn brengt, waar hij in 1914 een memorabele tentoonstelling van Vincent van Gogh ziet.
De werken die tussen 1914 en 1918 zijn gemaakt, komen voort uit een poging Van Gogh en het futurisme te verenigen, behoudens een robuuste vorm die volledig in de Italiaanse traditie ligt.

Tijdens de exposities van de Romeinse Secessione verschijnt Riccardi in 1915 in een gemengde zaal van divisionisten en experimentatoren van het fauvisme; in de editie van 1916 met zeven werken, waarvan sommige in de collectie van Olga en Angelo Signorelli terechtkomen. Met een kern van tekeningen "futuristi" is hij aanwezig op de Nationale Tentoonstelling Bianco e Nero (Palazzo delle Esposizioni, Rome 1917).
In 1918 (mei-juni) organiseert hij samen met Mario Recchi in de Romeinse Galleria dell’Epoca de Mostra d'Arte Indipendente, een belangrijke groepstentoonstelling, waarin hij zeven schilderijen en zes beelden presenteert.

Van 1921 tot 1925 ontbreekt hij in Italië omdat hij naar Londen verhuisde, waar hij de favoriete portretschilder wordt van politici, verzamelaars en edellieden. Er volgen tentoonstellingen bij de Royal Academy, de Leicester Gallery en de Goupil Gallery. Hij vervaardigt twee monumenten ter ere van de Hon. Montagu voor Bombay en Calcutta. Een vriend van dichters en musici, schildert hij het portret van Meester Alfredo Casella, portretten van Dichter Nicola Moscardelli, Bruno Barilli, Ferruccio Scattola, en houtsnijdt hij het portret van Corrado Alvaro. In 1931, op de Eerste Romeinse Quadriennale, exposeert hij het marmeren Portret van mevrouw Dettori en het gips La madre dell’eroe. Bij de III Sindacale Romana (1932) presenteert hij zich als schilder en beeldhouwer. Bij de II Quadriennale Romana (1935) is hij aanwezig met Attesa en Fanciulla, twee monumentale werken in marmer en steen. In 1940 houdt hij een solotentoonstelling in Milaan. Ook de schilderkunst trekt hem nog altijd meer aan in de jaren rond de Tweede Wereldoorlog. In 1960 toont hij op de Quadriennale van Rome een abstract bas-reliëf in groene keramiek. Van nature onrustig heeft Eleuterio Riccardi vaak zijn eigen sculpturen vernietigd, waardoor het moeilijk is een volledig beeld van zijn oeuvre te geven.