(Barok): Corpus Christi - Brons - 1800-1850

Lieve vrienden, mijn verhaal als verzamelaar van antiquiteiten en getuigenissen van vervlogen tijden begon in de jaren zeventig en tachtig, een tijd waarin Midden-Europa vol historische schatten zat die de verhalen van onze voorouders vertellen. Al op jonge leeftijd boeide mij het vakmanschap van vroegere culturen, en voelde ik me diep geroerd door de symbolische kracht van de objecten — van bronzen sieraden tot ijzertijdgereedschap —. Als kind in de jaren vijftig in Wenen was ik gefascineerd door de wereld van geschiedenis en oude artefacten. Mijn vader, een enthousiaste amateurhistoricus, nam me vaak mee naar de Oostenrijkse Nationalbibliotheek, waar ik uren doorbracht met het bewonderen van oude manuscripten. Een van mijn vormende momenten was de dag waarop ik voor het eerst een originele kaart van de Donaumonarchie uit de 18e eeuw mocht aanraken — een ervaring die mij voor altijd zal bijblijven. De fascinatie begon bij het lezen van ontelbare boeken in mijn jeugd, vooral verhalen over archeologische ontdekkingen en schatten boeiden mij, zoals “Goden, graven en geleerden” van C.W. Ceram. Met “Het goud der farao's” als geschenk bij mijn communie begon het; de avonturenverhalen van Howard Carter over de vondst van het graf van Toetanchamon volgden, later verslond ik werken zoals “De zoektocht naar Troje” van Heinrich Schliemann. Toen er in Wiener Neustadt, waar ik ben opgegroeid, geen antiquariaten waren. Na mijn schooltijd trok het mij eerst de wereld van de natuurwetenschappen in, en begon ik een studie chemie aan de Universiteit van Wenen, later archeologie in Tübingen. Maar tijdens de semester- vakanties werkte ik vaak op rommelmarkten in Wenen, Linz en Salzburg, waar ik mijn ware passie ontdekte: het zoeken naar zeldzame, vaak over het hoofd geziene objecten met geschiedenis. Als oudere mens met een doctoraat in archeologie van de Universiteit Tübingen (Baden-Württemberg) kijk ik met grote dankbaarheid terug op mijn leven en mijn verzameling. Het doet me vooral goed om mensen te hebben gevonden die mijn passie voor deze unieke artefacten delen. Het is een zeldzaam geluk om te zien hoe deze waardevolle objecten worden gewaardeerd terwijl ik ze nog met anderen kan delen. Veel verzamelaars ervaren dit niet, omdat hun verzamelingen vaak pas na hun dood worden doorgegeven. In 1980 werkte ik als referent op de afdeling Cultuur van een middelgrote gemeentelijke organisatie met ongeveer 150 medewerkers. Mijn takenpakket omvatte onder andere de begeleiding van projecten op het gebied van monumentenzorg en archeologisch onderzoek. Het was een tijd van grote veranderingen: bezuinigingen op het culturbudget en de toenemende bureaucratisering maakten het werk vaak frustrerend. Toen in het voorjaar ingrijpende bezuinigingen werden aangekondigd, organiseerden we – een groep van zo’n 30 collega’s – een staking om de misstanden onder de aandacht te brengen. Ons verzet was intens, maar ook uitputtend. We brachten weken door met vergaderingen, demonstraties en onderhandelingen. Ondanks onze inspanningen werd het budget verder gekort en moesten veel projecten stopgezet worden. Ik zag hoe snel waardevol werk en decennialang betrokkenheid in de administratie konden verdwijnen. Deze ervaring deed mij steeds vaker twijfelen aan mijn plek in dit systeem. In die periode groeide mijn interesse in de archeologie verder, vooral in de samenhang tussen vindplaatsen en historische ontwikkelingen. ’s Avonds na het werk verdiepte ik me in vakliteratuur, woonde lezingen bij en begon privé kleine verzamelingen aan te leggen. Toen ik na tien jaar in dienst te hebben gewerkt uiteindelijk een aanbieding kreeg om te verplaatsen, besloot ik het hoofdstuk volledig af te sluiten. Ik trok me terug, bleef thuis en wijdde me voortaan helemaal aan mijn passie: de archeologie. Met de afvloeiingsregeling die ik ontving, kon ik eerste vondsten financieren en begon ik mijn eigen kleine verzameling op te bouwen. Via veilingen en de uitwisseling met experts vond ik stap voor stap mijn weg in deze fascinerende wereld. Ook al was die beslissing toen moedig, ik heb er nooit spijt van gehad – ik ruilde het bestuursapparaat in tegen de vrijheid om me volledig aan mijn passie te wijden. In de loop der jaren had ik het voorrecht niet alleen unieke artefacten aan te schaffen, maar ook samen te werken met vooraanstaande historici, archeologen en vakmensen. Deze ontmoetingen waren voor mij net zo waardevol als de objecten zelf, want ze gaven mijn verzamelaarbestaan een menselijke en persoonlijke dimensie. Ik leerde buitengewone mensen kennen met wie ik verhalen, kennis en een gezamenlijke enthousiasme kon delen. Dat gevoel van verbondenheid heeft mijn hobby dieper betekenis gegeven en me het gevoel gegeven deel uit te maken van een gemeenschap. Elk stuk in mijn verzameling is meer dan zomaar een historisch object – het is een getuigenis van mensen die eeuwen geleden leefden en van hun verhalen. Of het nu gaat om een kunstzinnig bronzen zwaardgreep, die ooit deel uitmaakte van een ceremonie, of om een alledaags voorwerp dat de uitdagingen van het leven in de ijzertijd trotseerde – elk artefact vertelt over de wortels van onze beschaving. Mijn passie voor deze verzameling gaat veel verder dan louter bezit. Mijn doel was en is om het cultureel erfgoed dat in deze objecten schuilt te bewaren en de kennis erover met anderen te delen. Ik heb deze objecten altijd legaal en alleen met de daarbij behorende documentatie verworven, vooral via veilingen. In het begin kocht ik veel stukken willekeurig aan, maar naarmate mijn kennis groeide, besloot ik me te richten op zeldzame exemplaren. Vooral antieke wapens fascineerden me. Via Catawiki kreeg ik toegang tot talrijke verkopers en kon ik echte schatten ontdekken. Naar verloop van tijd realiseerde ik me dat Britse verkopers vaak maar weinig begrip hadden voor de objecten die zij aanboden. Als u zich voor geschiedenis begeert of belangstelling heeft voor unieke artefacten, nodig ik u van harte uit om met mij mee te duiken in de fascinerende wereld van het verleden. Met vriendelijke groet, Max