Hans Hartung - T1971-R30 - Offset lithography - Licensed print 2008 - COA

Offset-lithografie van Hans Hartung (*).
reproductie van het werk “T1971-R30”, uitgevoerd door Hartung in 1971.
Gemaakt op vellumpapier van hoog gramgewicht (220 g).
Uitgegeven door Arte-Paris.
Juridisch ingevoerde afdruk toegestaan door de Hartung-Bergman Foundation
Ondertekend op de plaat door de kunstenaar.

Specificaties:

Afmetingen: 65 x 85 cm
Jaar: 2008
Status: Uitstekend (dit werk is nog nooit geramd of tentoongesteld en altijd bewaard in een professionele kunstmap, dus wordt het in perfecte staat aangeboden).
Herkomst: Particuliere collectie.

Het werk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verpakt in een versterkte kartonnen doos. De verzending is aangetekend met een volgnummer.

De verzending bevat bovendien transportverzekering ter waarde van het uiteindelijke werk met volledige terugbetaling bij verlies of schade, zonder kosten voor de koper.

(*) Hans Hartung is een belangrijke Duitse schilder die Frans nationaliteit heeft en bekend staat om zijn abstracte werken met zwarte kalligrafische penseelstreken op gekleurde achtergronden.
Hij werd geboren in Leipzig in een familie van natuurkundigen. Zijn grootvader was ook autodidactisch schilder en componist. Tussen 1915 en 1926 studeerde hij klassieke talen aan het Dresden Gymnasium en filosofie en kunstgeschiedenis aan de universiteit en aan de Hochschule für Bildende Künste in Leipzig. Later werd hij toegelaten tot de Hochschule der bildende Künste Dresden.
Tijdens de zomer van 1926 fietste hij door Frankrijk, Italië en Spanje. In 1931 exhibeerde hij voor het eerst in Dresden. In 1937, tijdens een gezamenlijke tentoonstelling in het Jeu de Paume, Parijs (Frankrijk), maakte hij kennis met de grote Spaanse beeldhouwer Julio González, die een diepgaande invloed op hem zou uitoefenen. González bood hem allerlei hulp en moedigde hem aan zijn eigen artistieke pad te volgen.
Tijdens de prebélico-periode vestigde Hartung zich in Parijs om aan het nazi-regime te ontsnappen, en exposeerde hij in verschillende galeriën. In 1938 nam hij deel aan een anti-nazi-tentoonstelling in de Galería New Burlington in Londen (Verenigd Koninkrijk).
In 1939 werd hij gevangengenomen in Spanje en trad vervolgens toe tot het Foreign Legion in Noord-Afrika. In 1944 raakte hij zwaar gewond tijdens de Slag om Belfort en verloor een been. Na de oorlog werd hij Frans staatsburger en in 1947 hield hij een belangrijke solotentoonstelling in Parijs.
Sinds het begin hield hij zich op afstand van de Bauhaus-beweging, die hij beschouwde als een voorbijgestreefde mode. Zijn schilderijen, puur abstract, weerspiegelen zijn opvatting van realiteit: vrije en zuivere expressie moet de realiteit overstijgen. De snelle penseelstreek werd een kernkenmerk van zijn werkwijze.
Snelheid in het creatieve proces was, volgens zijn eigen woorden, een spirituele noodzaak. Hij ontving verschillende prijzen, waaronder de Guggenheim Prize in 1956 en in 1960 de Grote Internationale Prijs van de Venice Biennale.