Hans Hartung - T1971-R30 - Offset lithography - Licensed print 2008 - COA

Offset Lithografie van Hans Hartung (*)
Reproductie van het werk “T1971-R30”, uitgevoerd door Hartung in 1971.
Gemaakt op hoogwaardig vellumpapier (220 g).
Uitgegeven door Arte-Paris.
Legale druk toegestaan door de Hartung-Bergman Stichting
Gesigneerd op de plaat door de kunstenaar.

Specificaties:

Afmetingen: 65 x 85 cm
Jaar: 2008
Staat: Uitstekend (dit werk is nog nooit ing frame gezet of tentoongesteld en steeds bewaard in een professionele kunstmap, dus het wordt in perfecte staat aangeboden).
Herkomst: Particuliere collectie.

Het werk zal zorgvuldig gemanipuleerd en verpakt worden in een versterkte kartonnen doos. De verzending wordt aangetekend met een tracering-nummer.

De verzending omvat tevens transportverzekering ter waarde van het uiteindelijke werk met volledige terugbetaling bij verlies of beschadiging, zonder kosten voor de koper.

(*) Hans Hartung is een belangrijke Duitse schilder die Frans nationaliteit kreeg, bekend om zijn abstracte werken met zwarte kalligrafische strepen op gekleurde achtergronden.
Hij werd geboren in Leipzig in een familie van natuurkundigen. Zijn grootvader was eveneens autodidactisch schilder en componist. Tussen 1915 en 1926 studeerde hij klassieke talen aan het Dresden Gymnasium en filosofie en kunstgeschiedenis aan de universiteit en aan de Hochschule für Bildende Künste in Leipzig. Later ging hij naar de Kunstakademie van Dresden.
Tijdens de zomer van 1926 fietste hij door Frankrijk, Italië en Spanje. In 1931 exposeerde hij voor het eerst in Dresden. In 1937, tijdens een groepstentoonstelling in het Jeu de Paume in Parijs (Frankrijk), maakte hij kennis met de grote Spaanse beeldhouwer Julio González, die een diepe invloed op hem zou uitoefenen. González bood hem allerlei hulp en moedig­de hem aan zijn eigen artistieke pad te volgen.
Tijdens de vooroorlogse periode vestigde Hartung zich in Parijs om het nazi-regime te ontlopen, en exposeerde hij in verschillende galeries. In 1938 nam hij deel aan een anti-nazi-tentoonstelling in de Galerie New Burlington in Londen (Verenigd Koninkrijk).
In 1939 werd hij gevangen genomen in Spanje en trad vervolgens toe tot de Buitenlandse Legioen in Noord-Afrika. In 1944 raakte hij ernstig gewond tijdens het Beleg van Belfort en verloor een been. Na de oorlog werd hij Frans onderdaan en in 1947 hield hij een belangrijke solotentoonstelling in Parijs.
Van meet af aan hield hij zich ver weg van de Bauhaus-beweging, die hij beschouwde als een voorbijgaand modeverschijnsel. Zijn schilderijen, puur abstract, weerspiegelen zijn opvatting over de representatie van de werkelijkheid: vrije en pure expressie moet de realiteit overstijgen. De snelle penseelstreek werd een fundamenteel kenmerk van zijn werkwijze.
Snelheid in het creatieve proces was, volgens zijn eigen woorden, een spirituele noodzaak. Hij ontving verschillende prijzen, waaronder de Guggenheim Prize in 1956 en in 1960 de Grote Internationale Prijs van de Venetiaanse Biennale.