Modelschip - Bucentaur vom Würmsee

Hier gaat het om een mini-versie van de Bucentaur van koning Lodewijk.

Het model is zeer gedetailleerd en hoogwaardig vervaardigd. Er zijn veel details gerealiseerd. Alleen de meest hoogwaardige houtsoorten zijn geselecteerd en alle bevestigingsonderdelen zoals beslag zo gedetailleerd mogelijk nagemaakt. De vensters van de eetzaal zijn naar het origineel ontworpen en gegoten uit een speciaal hars. Zelfs de typische uitgebreide schilderingen op het bovengacht van de Bucentaur zijn met veel vakmanschap uitgevoerd.

Hier volgt nu het zeer interessante verhaal van de Bucentaur:

De Bucentaur naar Venetiaans model van de bucintoro of buzzo d’oro (= gouden buik), gebouwd 1662 tot 1665. Met een lengte van 29 meter, een breedte van 8,4 meter en een hoogte van 5 meter (zonder masten) ongeveer zo groot als het hedendaagse Bernried. De diepgang van maar 0,9 meter maakte inzet bij de oever mogelijk, 80 roergangers met vergulde roeren hielden het schip bij elke wind op koers.

Als nieuw juweel van de keurvorstelijke lustvloot speelde de Bucentaur een centrale rol bij de hoflijke feesten rondom het Starnbergermeer. Deze slot- en zeefeesten, in het bijzonder de hertenjachten in de oeverstreek tussen Kempfenhausen en Berg, waren gespreksonderwerpen van de Europese adel en trokken bezoekers uit heel Midden-Europa aan. Ze stonden de feesten van koning Lodewijk XIV van Frankrijk wat dat betreft niet na.

Het hofgezelschap werd op een speciaal aangelegde en gereserveerde rijweg – de zogenaamde vorstweg – van de Münchner Residenz naar het Starnbergermeer gereden. In totaal vertraagden 18 slagbomen het kruisverkeer en boden zo een aangename reis.

Kurfürstliches Seefest mit Bucentaur – Ignaz Bidermann 1738

Bij grote gelegenheden zaten er 450 tot 500 personen aan boord – gasten, hoflieden, dienaren en bemanningen. Wanneer in de eetkamer werd gegeten, moesten de keukenschepen, de keller- en de sommeliersschip worden bijgeschakeld. In 1671 werd zelfs een feest van 18 dagen gevierd met toernooien, vuurwerk, jagden, banketten, voorstellingen en operas; de festiviteiten besloegen het hele noord-oostelijke deel van het meer. De voorbereiding en gang van deze feesten worden zeer beeldend beschreven door HR Klein. Indrukwekkend zijn de gedetailleerde verversingslijsten met oude benamingen voor gevogelte en lokale vissen. Hier gevestigd boeren, vissers en ambachtslieden konden hun brood verdienen.

Naast zijn kastelen Starnberg en Possenhofen liet keurvorst Ferdinand vanaf 1676 het kasteel Berg bouwen als aanlegplaats voor de Bucentaur. Twee jaar later kocht hij het kasteel Kempfenhausen met de bijbehorende landerijen. In zijn Forstenrieder Park liet hij herten uitzetten, die door trekkers en honden door een omheind breed pad ten zuiden van Harkirchen tot aan het Etztal werden gedreven. Daar maakte een smal pad zich als een trechter naar het meer en liet de dieren geen andere keus dan het water in te rennen, waar ze werden verwelkomd door de jagdgesellschaft.

Maar één vraag kan ook HR Klein niet beantwoorden: wat zouden de hofheren van Sattlerhof (nu Will), van Clausenhof (nu Gastl), van Schusterhof (nog steeds Schuster), van de harkirchener hofjes en de andere hofjes van dit gedoe gedacht hebben? Ze hadden ten tijde van de feesten al enkele eeuwen op hun hof gestaan en leefden een heel ander leven dan de opgepoetste hofhouding. Maar dat is een ander verhaal.