Sawaya & Moroni - Drinkglas (6) - Kristal

Zes prachtig papieren dunne Sawaya & Moroni kristallen waterglazen, Italië circa 2000. In hun originele doos, met versterkte vulling.

Afmetingen in cm (H x Ø): 8,2 x 9,3

Zo goed als nieuw glazen, doos met gebruikssporen.

Veilig verzenden.

"Sawaya & Moroni verschijnt op het internationale designgrondvlak in 1984 en combineert relatief snel het professionele talent van de architect en ontwerper William Sawaya met de ondernemerschap van Paolo Moroni. Het bedrijf vestigt zich nu als fabrikant van hoogwaardig ontwerpmeubilair.

Beide partners komen uit gebieden die niets met meubelmakerij te maken hebben, waardoor het ontbreken van een familie-traditie die gerespecteerd en doorgegeven wordt, kenmerkend voor dit gebied, een positief element wordt, vrij van alle conceptuele en productieve beperkingen. Dankzij deze vrijheid ontstaat een collectie van gelimiteerde edities ondertekend door de grote protagonisten van het hedendaags architectuur, design en kunst, samen met een groot aantal meubels, zilver en artefacten die hun plek hebben gevonden in privécollecties en desigemusea over de hele wereld.

Elk product heeft een verhaal. In de loop van onze eeuw zijn artistieke waarden geleidelijk doorgedrongen tot verschillende vakgebieden, zodat artistieke betekenis is toegekend aan veel objecten die oorspronkelijk voor andere doeleinden waren ontworpen. De uitersten van esthetisch georiënteerde transformaties van nagenoeg elk object en product zijn terug te vinden in verschillende kunststromingen. Een daarvan is Dada, die paradoxaal genoeg de toeschouwer opriep om het alledaagse van industriële producten als kunstwerken te zien. Een andere was Pop Art, die de stroom van media-afbeeldingen en massaconsumptieproducten richting het maal van kunst leidde. In Italië hadden we ook de Poor Art-beweging, wiens doel was kunst te gebruiken om zelfs de minst waardevolle reststukken van de geïndustrialiseerde samenleving te redden, zoals de arme materialen van ijzer, papier en baksteen.

De wijsheid van terugblikken toont de logica achter deze ontwikkelingen: met een zeker gevoel van arrogantie werd artistieke kwaliteit door de markt aan de werking van het materiaal gekoppeld en bovenal in contrast met het werkelijke inspanningsniveau dat nodig was om het eindresultaat te bereiken. Dit was zeker een van de meer onredelijke en provocerende fenomenen van onze tijd, omdat kunst leek een manier te worden om een buitensporige waarde (allereerst esthetisch, maar als gevolg daarvan ook economisch) toe te kennen aan een object dat weinig intrinsieke waarde had wat betreft materiaal, techniek en arbeid.

De huidige presentatie van een collectie artistiek zilveren objecten is daarom een uitdaging voor deze houding. Elk object in de collectie — of het nu een kandelaartje of een fruitschaal, een dienblad of een karaf is — is praktisch uniek, sterk individueel en uitzonderlijk, anders dan de “meervoudige” benadering en de wijdverspreide reproduceerbaarheid die zo veel in de kunsten wordt gebruikt en misbruikt. Maar in deze collectie zilver is het niet zozeer de kwaliteit van het materiaal die het karakter van het product bepaalt als de opeenstapeling van een lange, langzame, complexe bewerking en arbeid, een benadering die het concept van waarde-toekenning aan een kunstwerk op puur willekeurige wijze op zijn kop zet, door esthetische status toe te kennen aan technisch arm objects gemaakt zonder enige beheersing.

Elk van deze zilveren objecten heeft de uniciteit van een prototype, aangezien elk van hen praktisch handgemaakt is. Hoewel productie voorafgaat aan een gedetailleerde ontwerponderzoek, worden de resultaten individueel bereikt door het complexe proces van handarbeid, tot in het allerkleinste detail. De architecten en ontwerpers die de collectie ontwierpen, zijn bekend en gezaghebbend. Maar de bijdrage van de vakmensen bij het omzetten van het ontwerp in een product geniet een gelijke kwaliteit en autoriteit, hoewel zij minder bekend zijn. Hoewel deze stukken het resultaat zijn van laag na laag zo’n diepe ontwerpconceptie, vakmanschap en artistieke zorg dat ze het verdienen om in een museum te worden tentoongesteld, betekent dit niet dat zij hun functionele doelstellingen verwaarlozen: een authentiek kunstwerk hoeft niet bang te zijn om gebruikt te worden.

Een dienblad of een kandelaartje dat op deze manier is gemaakt, is een “nobel” object en een kunstwerk door deze manier van het samensmelten van conceptueel ontwerp en het creatieve proces. Op deze manier vertelt elk van deze zilveren objecten een verhaal. Het zijn nietPieces die eenmaal ontworpen worden en daarna massaal geproduceerd door een industrie die hedendaagse artistieke misverstanden gebruikt om hun waarde te verspreiden en te vergroten.

De hier gepresenteerde stukken zijn allemaal uniek, elk heeft altijd een verhaal te vertellen: het verhaal dat ze individueel naar hun zichtbare resultaat heeft gebracht, net zoals het portret dat ieder van ons van ons zelf heeft, dat vertelt hoe we ons als individu hebben ontwikkeld.

Het merk Sawaya & Moroni is vooral bekend om zijn onderzoek en conceptueel ontwerp voor zijn gedurfde samenwerkingen met architecten als Jean Nouvel, Daniel Libeskind, Dominique Perrault, Michael Graves, OM Ungers, Massimiliano Fuksas, Zaha Hadid, Charles Jencks, Kazuo Shinohara, Ettore Sottsass, Adolfo Natalini, Jakob + MacFarlane, Hani Rashid, Mario Bellini, Jean-Michel Wilmotte, maar ook voor designprojecten evenals ondertekend door dezelfde William Sawaya van ontwerpers of kunstenaars zoals Ron Arad, Michael Young, Richard Hutten, John Maeda, Toshiyuki Kita, Borek Sipek, Toni Cordero, Platt + Young, Christian Ghion, Mario Cananzi, Jeannot Cerutti, Terry Dwan, Matt Sindall, Veit Streitenberger, Luigi Serafini, Marco Mencacci, Tim Watson, Setsu + Shinobu Ito, en anderen." - Sawaya & Moroni Website"}