Hans Hartung - T1971-R30 - Offset lithography - Licensed print 2008 - COA

Offsetdruk van Hans Hartung (*)
Reproductie van het werk “T1971-R30”, uitgevoerd door Hartung in 1971.
Geproduceerd op vellum-achtig papier van hoog gramgewicht (220 g).
Uitgegeven door Arte-Paris.
Juridisch geautoriseerde afdruk door de Hartung-Bergman Stichting
Ondertekend op de plaat door de kunstenaar.

Specificaties:

Afmetingen: 65 x 85 cm
Jaar: 2008
Staat: Uitstekend (dit werk is nog nooit ingelijst of tentoongesteld, en altijd bewaard in een professionele kunstmap, dus wordt in perfecte staat aangeboden).
Herkomst: Particuliere collectie.

Het werk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verpakt in een verstevigde kartonnen doos. De verzending zal gecertificeerd zijn met een traceernummer.

De verzending omvat tevens transportverzekering ter waarde van het volledige werk met volledige terugbetaling bij verlies of schade, voor rekening van de koper.

(*) Hans Hartung is een belangrijke Duitse schilder, genationaliseerd als Frans, bekend om zijn abstracte werken met kalligrafische zwarte penseelstreken op een gekleurde achtergrond.
Geboren in Leipzig uit een familie van fysici. Zijn grootvader was ook autodidische schilder en componist. Tussen 1915 en 1926 studeerde hij klassieke talen aan het Dresden Gymnasium en filosofie en kunstgeschiedenis aan de universiteit en aan de Kunsthochschule van Leipzig. Later werd hij toegelaten tot de Kunstakademie van Dresden.
Tijdens de zomer van 1926 maakte hij met de fiets een reis door Frankrijk, Italië en Spanje.
In 1931 exposeerde hij voor het eerst in Dresden.
In 1937, op een groeps­tentoonstelling in het Jeu de Paume in Parijs (Frankrijk), ontmoette hij de beroemde Spaanse beeldhouwer Julio González, die hem op allerlei manieren hulp bood en hem aanmoedigde zijn eigen artistieke weg te volgen.
Tijdens de pre-bevrijdingsperiode vestigde Hartung zich in Parijs om het nazi-regime te vermijden, en exposeerde hij in verschillende galerijen.
In 1938 nam hij deel aan een anti-nazi tentoonstelling in de New Burlington Gallery in Londen (Verenigd Koninkrijk).
In 1939 werd hij gevangen gezet in Spanje en trad daarna toe tot het Vreemdelingenlegioen in Noord-Afrika.
In 1944 raakte hij zwaargewond tijdens het beleg van Belfort en verloor een been.
Na de oorlog werd hij Frans staatsburger en in 1947 hield hij een belangrijke solotentoonstelling in Parijs.
Vanaf het begin hield hij afstand van de Bauhaus-beweging, die hij beschouwde als een vluchtige mode.
Zijn schilderijen, puur abstract, geven zijn opvatting weer over de representatie van de werkelijkheid: vrije en pure expressie moet de werkelijkheid transcenderen.
De snelle penseelstreken vormden een basiskenmerk van zijn werkwijze.
Snelheid in het creatieve proces was, volgens zijn eigen woorden, een spirituele noodzaak.
Hij ontving diverse prijzen, waaronder de Guggenheim-prijs in 1956 en in 1960 de Grote Internationale Prijs van de Venetië-Biennale.