Antonio Bueno (1918-1984) - Marinaretto

Glimpaneerd enamel paneel van Antonio Bueno, door de kunstenaar rechts onder getekend en voorzien van een kader met stof uit de periode, meet 20 cm breed en 20 cm hoog.
Begeleid door een echtheidscertificaat.
Private familiecollectie.

Antonio Bueno (Berlijn, 21 juli 1918 – Fiesole, 26 september 1984) was een Spaanse schilder die Italiaans werd.
Geboren in Duitsland, terwijl zijn vader als correspondent voor de Madrileense krant ABC in Berlijn werkte, volgde hij artistieke studies in Spanje en Zwitserland. In 1937 was hij in Parijs, waar hij exposeerde op het Salon des Jeunes; daarna, in 1940, verhuisde hij met zijn broer Xavier naar Italië. Na een post-impressionistische ervaring sloot hij zich kort na de oorlog aan bij de leer van Gregorio Sciltian, maakte trompe-l’œil werken en sloot hij zich samen met Pietro Annigoni, Alfredo Serri en zijn broer aan bij het manifest van de “Pittori moderni della Realtà”.

Als onverzettelijke en rusteloze onderzoeker voerde hij na deze ervaringen talrijke onderzoeken uit: abstract schilderen (1950-53) naast zijn werk als secretaris bij het tijdschrift Numero; neometafysisch met de serie gipsen pijpenschilderijen (1953-57); realistisch; materiaalloos/formeel in de lijn van het Informele met een serie afdrukken (1960-62); signaallig en popart halverwege de jaren zestig; neo-dada en visueel schilder. In het eclectische oeuvre blijft vooral in het publieke geheugen zijn gespierde figuren van bustes en ronde hoofden, jonge mannen in een zeemansoutfit, brandweerlieden, herinterpretaties van grote kunstwerken uit de kunstgeschiedenis, met ronde en vereenvoudigde kenmerken en neotenische trekken bekend.

In 1970 verkreeg hij de Italiaanse nationaliteit.

Zijn definitieve bevestiging op de Biennale van Venetië in 1984, slechts een paar maanden voor zijn dood, toen hij al ernstig ziek was: bij de tentoonstelling presenteerde hij een serie werken die onmiskenbaar het hoogtepunt vormen van heel zijn artistieke productie uit de rijpe periode.[3]