Bernd und Hilla Becher - Printed Matter 1964/2013 (MINT CONDITION) - 2013

ZEER BELANGRIJK CATALOGUS, met een FANTASTISCH OVERZICHT van meer of minder alle ephemera en catalogi van Bernd (Bernhard) en Hilla Becher, het zeer invloedrijke Duitse fotografen- en kunstenaarskoppel - in VOLLEDIG NIEUWE CONDITIE.

Beperkt tot slechts 1000 exemplaren.
SCARCE en GEZOCHT.

Nieuw, mint, ongelezen - VERZAMELKOPIE.

Dit is de NIEUWE EDITIE van het ZEKER SUCCESVOLLE ENKELE VERKOOP-ACTIE door 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).

Opgedeeld in twee delen:
- Deel één: 1964-1977 (tijdschriften, tentoonstellingscatalogi, uitnodigingskaarten, posters)
- Deel twee: 1970-2010 (monografische boeken)

EEN MUST-HAVE REFERENTIEBOEK, SECONDARY LITERATURE -
voor elke ambitieuze verzamelaar in het algemeen en natuurlijk vooral voor alle Becher-verzamelaars.

De Bechers - beroemd om hun kunstenaarsboeken (Martin Parr, The Photobook, deel 2, pagina 268/269).

De Bechers - maker van "Anonyme Skulpturen".
Het eerste boek van de Bechers wordt beschouwd als ÉÉN VAN DE MEEST INFLUENTIALE FOToboekEN OOIT GEPUBLICEERD (Andrew Roth, Book of 101 Books, pagina 194/195; Martin Parr, The Photobook, pagina 266).

De Bechers - beroemd om de "Becher-Class" of "Becher - School".

De Bechers - leraar van Andreas Gursky, Thomas Struth, Candida Höfer, Thomas Struth en anderen.

"Bernhard 'Bernd' Becher (1931-2007), en Hilla Becher, geboren Wobeser (1934-2015), waren Duitse conceptuele kunstenaars en fotografen die als een samenwerkend duo opereerden. Ze staan het meest bekend om hun uitgebreide serie fotografische beelden, of typologieën, van industriële gebouwen en constructies, vaak georganiseerd in rastervorm. Als oprichters van wat bekend kwam te staan als de 'Becher-school' of de Düsseldorf School of Photography, hebben zij generaties documentair fotografen en kunstenaars in Duitsland en daarbuiten beïnvloed. Ze ontvingen de Erasmusprijs en de Hasselblad Award.

De Düsseldorf School of Photography verwijst naar een groep fotografen die in de midden jaren zeventig studeerden aan de Kunstakademie Düsseldorf onder invloed van de fotografen Bernd en Hilla Becher. Beroemd om hun strikte toewijding aan de Duitse traditie van Neue Sachlichkeit uit de jaren 1920, waren de Bechers’ foto’s heldere, zwart-wit beelden van industriële archetypen (koelschachten, watersites, kolenkokers).
Andreas Gursky, Candida Höfer, Axel Hütte, Thomas Ruff en Thomas Struth pasten de aanpak van hun leraren aan met nieuwe technische mogelijkheden en een persoonlijke en hedendaagse visie, terwijl ze de documentaire methode behielden die hun leraren propageerden.

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming,
100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Galerie 213, Antoine de Beaupré, Parijs. 2013.

Softcover (zoals uitgegeven). 290 x 290 mm. 66 pagina's. Talrijke illustraties. Tekst in Frans en Engels.

Prachtig overzicht over de "Ephemera and Catalogues" door Bernhard en Hilla Becher -
in perfecte staat.

"Bernd Becher werd geboren in Siegen. Hij studeerde schilderkunst aan de Staatliche Akademie der Bildenden Künste Stuttgart van 1953 tot 1956, daarna typografie onder Karl Rössing aan de Kunstakademie Düsseldorf van 1959 tot 1961. Hilla Becher werd geboren in Potsdam. Voordat Hilla haar fotografie-studie bij de Kunstakademie Düsseldorf begon in 1958-1961, had ze een opleiding tot fotograaf voltooid in haar geboortestad Potsdam. Beiden begonnen als freelance fotografen voor het Troost Advertising Agency in Düsseldorf, met focus op productfotografie. Ze trouwden in 1961.
Tijdens als studenten aan de Kunstakademie Düsseldorf in 1957 werkten Bernd en Hilla Becher voor het eerst samen aan het fotograferen en documenteren van de verdwijnende Duitse industriële architectuur in 1959. De Ruhrregio, waar Bechers familie had gewerkt in de staal- en mijnindustrie, was hun eerste focus. Ze waren gefascineerd door de gelijkenissen van ontwerpen van bepaalde gebouwen. Nadat ze duizenden foto's van individuele constructies hadden verzameld, merkten ze op dat de verschillende gebouwen – van koeltorens, gasopslagen, tot kolenkokers – veel onderscheidende formele kwaliteiten deelden. Daarnaast waren ze geïntrigeerd door het feit dat zoveel van deze industriële gebouwen met veel aandacht voor ontwerp waren gebouwd.
Samen begonnen de Bechers met fotograferen met een 6x9 cm-camera en daarna (na 1961) voornamelijk met een grote-formaat Plaubel Peco 13x18-centimeter (5x7-inch) monorail-camera. Ze fotografeerden deze gebouwen vanuit meerdere hoeken, maar altijd met een eenvoudige "objectieve" gezichtspunt. De verstelbare standaards van de monorail-camera boden hen perspectiefcontrole om paralelle lijnen in hun foto's te handhaven. Ze gebruikten een scala aan lenzen variërend van 90 mm groothoeklenzen tot 600 mm telelenzen om soortgelijke onderwerpen er gelijk uit te laten zien ondanks dat ze niet altijd vanaf dezelfde afstand konden fotograferen. Ze kozen ervoor om in zwart-wit te werken, zowel vanwege de drager van driedimensionale volume zonder afleiding van kleur, als vanwege de betrouwbaarheid en kosten in verhouding tot de gesensibiliseerde kleurmaterialen van die tijd. Nadat ze met 13x18 cm glasplaatnegatieven hadden gewerkt, schakelden ze rond 1970 over op negatiefvel met 25 ASA. Ze maakten meestal twee belichtingen voor elke opname, met belichtingstijden variërend van 10 seconden tot een minuut. De Bechers deelden de donkere kamer taken, met Bernd die de negatieven ontwikkelde en Hilla die de afdrukken maakte. Om de lucht wit te laten lijken in hun afdrukken, fotografeerden ze vaak op bewolkte dagen maar optimaliseerden hun belichting per onderwerp (met een blauwfilter wanneer de lucht blauw was), of fotografeerden vroeg in de ochtend in de lente- en herfstseizoenen. Hun onderwerpen omvatten houten huizen (houtskeletbouw), schuren, watertorens, kolenkokers, koeltorens, graankranen, kolenbunkers, cokesovens, olieraffinaderijen, hoogovens, gasopslagen, opslag silos en magazijnen. Bij elk terrein maakten de Bechers ook algemene landschapsfoto’s van de hele installatie, die de constructies in hun context plaatsten en laten zien hoe ze zich tot elkaar verhouden. Ze sloten details uit die afbreuk zouden doen aan het centrale thema en stelden in plaats daarvan vergelijkingen van gezichtspunt en belichting op waardoor het oog geleid wordt naar het basale structurele patroon van de afbeeldingen die vergeleken worden. Dit principe, verwant aan de filosofie die ten grondslag ligt aan de New Topographics-beweging, is het meest duidelijk in de twee gepubliceerde series, Anonyme Skulpturen: Eine Typologie technischer Bauten en Typologien, Industrieller Bau, 1963–1975, waarin de beelden in groepen van drie worden gecontrasteerd. Een ander vroeg project, dat ze bijna twee decennia nastreefden, werd gepubliceerd als Framework Houses (Schirmer/Mosel) in 1977, een visuele catalogus van typen structuren, een benadering die een groot deel van hun werk kenmerken.
Wanneer je de aandacht vestigt op de culturele dimensie van industriële architectuur, benadrukte hun werk ook de noodzaak om deze gebouwen te behouden. Op initiatief van het koppel werd de Zollern II/IV deling in Dortmund-Bovinghausen in de Ruhr, een historistische structuur met uitzondering van de machinehal (Art Nouveau), aangewezen als beschermd monument.
De Bechers hebben ook buiten Duitsland gefotografeerd, waaronder vanaf 1965 gebouwen in Groot-Brittannië, Frankrijk, België en later in de Verenigde Staten. In 1966 maakten ze een zes maanden durende reis door Engeland en Zuid-Wales, waarbij honderden foto's van de kolenindustrie rond Liverpool, Manchester, Sheffield, Nottingham en de Rhondda-vallei werden gemaakt. In 1974 reisden ze voor het eerst naar Noord-Amerika, toured locaties in New Jersey, Michigan, Pennsylvania en Zuid-Ontario, waarbij een reeks industriële structuren werd vastgelegd, van kolenbrekers tot houten windtorens.
De Bechers toonden en publiceerden hun enkel-beeld gelatin-zilverafdrukken, gegroepeerd per onderwerp, in een raster van zes, negen of vijftien. Halverwege de jaren zestig hadden de Bechers zich een voorkeurspresentatiestijl toegeëigend: de beelden van structuren met vergelijkbare functies worden naast elkaar getoond om kijkers uit te nodigen hun vormen en ontwerpen te vergelijken op basis van functie, regionale eigenaardigheden of de leeftijd van de structuren. De Bechers gebruikten de term "typologie" om deze geordende reeksen foto's te beschrijven. De titels van de werken zijn kernachtig en de bijschriften noemen slechts tijd en locatie. In 1989–91, voor een tentoonstelling bij de Dia Art Foundation in New York, introduceerden de Bechers een tweede formaat in hun oeuvre: enkelbeelden die groter zijn – twintigenvier bij twintig inch – en individueel worden gepresenteerd, in plaats van als rastertaferelen.
In 1976 begon Bernd Becher les te geven in fotografie aan de Kunstakademie Düsseldorf (beleidsonderwerpen verhinderden Hilla's gelijktijdige aanstelling), waar hij lid bleef van de faculteit tot 1996. Voor hem was fotografie vroeger uitgesloten van wat grotendeels een schilderopleiding was. Hij beïnvloedde studenten die later naam maakten in de fotografiewereld. Voormalige studenten van Bernd waren onder andere Andreas Gursky, Thomas Ruff, Thomas Struth, Candida Höfer, Axel Hütte en Elger Esser. Bernd overleed in Rostock.
Na het overlijden van Bernd Becher ging zijn weduwe Hilla verder met het herassembleren van hun werk, hoofdzakelijk met bestaande foto’s.
De Bechers hadden hun eerste galerietentoonstelling in 1963 bij Galerie Ruth Nohl in Siegen. Hun werk werd in de Verenigde Staten bekender met de publicatie van hun boek Anonyme Skulpturen (Anonymous Sculptures) in 1970. De Bechers werden tentoongesteld bij het George Eastman House en in solo-exposities bij Sonnabend Gallery, New York, in 1972. In 1974 organiseerde het Institute of Contemporary Arts, London, een tentoonstelling van hun werk, die door heel het Verenigd Koninkrijk toerde. Het duo werd uitgenodigd om deel te nemen aan Documenta 5, 6, 7 en 11 in Kassel in 1972, 1977, 1982 en 2002, en aan de Bienal de São Paulo in 1977. Het Stedelijk Van Abbemuseum, Eindhoven, organiseerde in 1981 een retrospectieve van het werk van de kunstenaars. In 1985 hadden de kunstenaars een grote museumtentoonstelling, die reisde naar het Museum Folkwang, Essen, Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris, en Musée d'Art Moderne de la Ville de Liège, België. In 1991 wonnen de kunstenaars de Leone d'Oro-prijs voor beeldhouwkunst op de Venetië Biënnale. De Venetië-installatie werd later in 1991 herzien in een retrospectief in het Kölnischer Kunstverein, Keulen. De Typologies-installatie werd in 1994 tentoongesteld bij de Ydessa Hendeles Art Foundation in Toronto en in het Westfälisches Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte in Münster. Andere retrospectieven van het werk van het paar zijn georganiseerd door de Photographische Sammlung/SK Stiftung Kulture in Keulen (1999 en 2003), Centre Georges Pompidou in Parijs (2005) en Museum of Modern Art in New York (2008).

In 2014 curreerde Hilla Becher "August Sander/Bernd and Hilla Becher: 'A Dialogue'" bij Bruce Silverstein Gallery in New York. In tegenstelling tot eerdere tentoonstellingen werden de architectonische beelden van de Bechers als afzonderlijke "portretten" getoond terwijl Sanders' foto’s van mensen werden gerepresenteerd als typologische rasters. In 2022 organiseerde het Metropolitan Museum of Art een grote retrospectieve van hun fotografische oeuvre, die lovende recensies kreeg van vooraanstaande kunstcritici.

De Becher-school heeft een aantal (voornamelijk Duitse) fotografen beïnvloed, waaronder Andreas Gursky, Thomas Struth, Thomas Ruff, Candida Höfer, Laurenz Berges, Bernhard Fuchs, Axel Hütte, Simone Nieweg en Petra Wunderlich. De Canadese fotograaf Edward Burtynsky haalde ook inspiratie uit het duo en werkt in een soortgelijke modus. Naast zijn cruciale documentaire- en analytische kwaliteiten heeft het langlopende project van de Bechers ook een aanzienlijke impact gehad op Minimalisme en Conceptuele Kunst sinds de jaren 70.

De hoogste prijs die een werk van het duo ooit bereikte, was toen Water Towers (1972), een raster van negen fotografieën, verkocht werd voor 441.940 US-dollar bij Sotheby’s Paris op 15 november 2015.