Esteban de Sande - Signed Limited Edition - Carretera & Manta - 2024

De snelweg is een van de meest vruchtbare mythen die de Verenigde Staten naar de rest van de wereld hebben geëxporteerd. Romans zoals "On the Road" van Jack Kerouac, films zoals "Thelma & Louise" of een aardige hoeveelheid nummers van Bruce Springsteen zijn goede voorbeelden van het verlangen van de Noord-Amerikaanse populaire cultuur om ons te verkopen, met de geur van benzine en asfalt die door de zon opwarmt, het idee van vrijheid achter een auto.
Deze herformulering van een van de pijlers van de Amerikaanse identiteit, de ontdekking van nieuwe territoria (eerst per paardentram, daarna per trein en uiteindelijk per auto), heeft zijn correlatie in de wereld van de fotografie: hedendaagse auteurs zoals Stephen Shore, Joel Sternfeld, Alec Soth, Todd Hido en Bryan Schutmaat, onder anderen, blijven met hun auto’s alleen rijden, ver weg van de grote steden, op zoek naar de essentie van hun land. Zijn fotografische platen barsten van natuursgezichten, bijna verlaten steden, eenzame kerels, secundaire wegen, restaurants, motorhaltes en benzinepompen, neonreclames... Iberische volksverbeelding
Bijna 10.000 kilometer ten oosten van Californië ontwikkelt zich een parallel universum, een Iberische volksverbeelding, gebaseerd op de bijzondere wereld van het Spaanse wegennet. Uitgebreid in de jaren zestig van de vorige eeuw tijdens Franco’s ontwikkelingssamenleving, het spinnenweb van nationale snelwegen was, en is nog steeds, een radiaal systeem gecentreerd in Madrid, maar ondersteund door een netwerk van routes die de zes hoofdwegen verbinden.
De nationale wegen en hun perifere zussen, zoals degene die parallel loopt aan de Middellandse Zeekust, hebben spontaan een populaire subcultuur doen ontstaan. Het universum voorafgaand aan de huidige autosnelwegen en snelroutes is uitgerust met restaurants met menu’s voor vrachtwagenchauffeurs, goedkope hotels en herbergen, gastenkamers, hostessbars, silhouetten van de Osborne-stier, Pegasus-vrachtwagens, gezinsauto’s zonder airconditioning, berghammen die wachten op klanten, cassettebandjes en vervaagde ansichtkaarten op benzinepompdisplays..
In het oosten van het schiereiland, en dankzij een territoriale gelijkenis met het Amerikaanse Westen (waarvan het meest opmerkelijke punt de Tabernas-woestijn is, gebruikt in de jaren zestig en zeventig om de zogenaamde "spaghettiwesterns" te filmen), ontstond ook een bijzondere fusie tussen de populaire Iberische en Amerikaanse volksverbeelding. Deze mix van lokaal gewoel en het Yankee-mythos heeft als fysieke uitdrukking enkele plaatsen die lijken op die van Route 66; of die auto’s die in Detroit, Michigan werden geproduceerd en ooit werden gebruikt voor filmproducties en die, nadat de opnamen in Almería waren afgelopen, aan hun lot werden overgelaten. alleen op de weg
Esteban, van nature creatief en ondernemend, heeft zijn obsessie met het terughalen van echte beelden en die uit televisie van zijn jeugd, terug in het midden van de jaren tachtig, tot werkelijkheid gemaakt. Tijdens een winter trok hij weer en telkens alleen de weg op, op zoek naar de plaatsen die het beste die wereld intuïtief weergeven had in familietripjes in de zomer, tijdens die vakanties waarin de serie "Blue Summer" of "The Fantastic Car" werd uitgezonden tijdens het middagdutje. Zijn verlangen is geweest de huidige Iberische realiteit te verbinden met een historisch moment en een land in transitie, toen het dashboard van Renault 18’s nog versierd was met kleine fotolijstjes met foto's van de kinderen en de legende "Don't run dad." Voor deze binnen- en buitenreis, in tijd en ruimte, heeft Esteban, toevertrouwd aan de eenzaamheid, opnieuw en telkens langs de wegen van oostelijk en centraal Spanje gereisd, altijd gewapend met een veelzijdige digitale camera, perfect om zijn bijzondere weg en de deken vast te leggen. Zijn gevestigde en reflectieve visuele stijl, met gedesaturde kleuren, sluit eerder aan bij de filosofie en esthetiek van de grote fotografische platen van de bovengenoemde Amerikaanse fotografen. Ook bij het project "A1, The Great Northern Road" van de Engelse Paul Graham, dat de realiteit van een land vertelt en impliciet een eerbetoon brengt aan iemands eigen jeugd.
De avonturen en ontdubbelingen die Esteban heeft genoten en heeft doorstaan als noodzakelijk op een initiatietrip op de weg, zijn in de foto's in dit boek voelbaar. Het zijn fragmenten uit een tijd die als bevroren lijkt, met respect waargenomen, maar ook met verfijnde ironie en, soms, met een melancholische nasmaak. Het zijn kortom een oprechte en eerlijke ode aan een tijd en een plek waarvan de echo’s ons nog bereiken. Ook, hoewel het misschien niet voor de hand ligt, een ongeredigeerde zelfportret van een fotograaf die geniet van het leven van zijn bijzondere en tegelijk universele avontuur.
door Rafa Badia