Keith Haring - Untitled (cup man) - Giclée - Artestar licensed print

Giclée-prints (*) van Keith Haring (**)
Replica van het werk “Untitled”, serigrafie gemaakt door Haring in 1989.
Luxe-editie op hoogwaardig, matte, conserveringspapier (250 g/m²). Een zeer veelzijdig en kwalitatief hoogwaardig papier, geproduceerd in Duitsland met houtpulp die zuur- en chlorinevrij is.
Druk officieel goedgekeurd door Artestar New York. Copyright: Keith Haring Foundation

- bladafmetingen: 60 x 47 cm
- afbeeldingafmetingen: 50 x 37 cm
- Staat: Uitstekend (dit werk is nooit ingelijst of tentoongesteld geweest en altijd bewaard in een professionele kunstmap, zodat het in onberispelijke staat verkeert).

Het werk zal zorgvuldig worden behandeld en verpakt in een versterkte kartonnen verpakking. De verzending is aangetekend met een traceernummer (UPS DPD DHL FedEx)

De verzending bevat bovendien transportverzekering voor de uiteindelijke waarde van het werk met volledige terugbetaling bij verlies of schade, zonder kosten voor de koper.

(*) Giclée is een term die verwijst naar een type hoogwaardige fijne-artdruk die digitaal is gemaakt met inkjetprinters. Dit proces maakt gebruik van pigmentgebonden inkt en gespecialiseerde papieren om een grote scherpte, kleurdiepte en duurzaamheid te bereiken, ideaal voor kunst- en foto-reproducties.

(**) Keith Haring werd geboren in 1958 in Reading, Pennsylvania, Verenigde Staten.
Hij groeide op in Kutztown en toonde vanaf jonge leeftijd een grote interesse in kunst. Hij studeerde grafisch ontwerp aan The Ivy School of Professional Art in Pittsburg, en op 19-jarige leeftijd, al openlijk homoseksueel, verhuisde hij naar New York, waar hij inspiratie vond in graffiti-kunst en zich inschreef bij de School of Visual Arts, waar hij beïnvloed werd door Keith Sonnler en Joseph Kossuth, die hem aanspoorden zich te vormen tot conceptuele kunstenaar na experimenteren met vorm en kleur.
Haring trok in 1980 de aandacht van het publiek toen hij begon tekeningen te maken die op cartoons leken met een marker in de metro van de Big Apple, en daarna maakte hij verhalenstrips op zwarte panels bedoeld voor reclame met witte krijt, wat hem meerdere arrestaties opleverde. Zijn heldere lijnen, levendige kleuren en actieve figuren droegen sterke boodschappen over het leven en eenheid, en zijn tentoonstellingen werden vastgelegd door fotograaf Tseng Kwong Chi.
Ook in deze periode organiseerde hij een tentoonstelling in Club 57 en nam hij deel aan een show in Times Square, waar hij voor het eerst dieren en menselijke gezichten tekende. Zijn eerste individuele tentoonstelling vond plaats in de Tony Shafrazi Gallery in 1981, hetzelfde jaar waarin hij deelnam aan Documenta 7 in Kassel, Duitsland.
In 1982 raakte hij bevriend met opkomende kunstenaars uit die tijd als Kenny Scharf, Madonna en Jean-Michel Basquiat, en leerde zelfs de beroemde Andy Warhol kennen.
In 1984 trok Haring naar Australië en schilderde hij verschillende muurschilderingen in Melbourne en Sydney, en ontving hij geld voor zijn werk van de National Gallery Victoria en het Australian Centre for Contemporary Art.
Hij maakte ook bezoeken en schilderijen in Rio de Janeiro, het Musée d’Art Moderne de Paris, Minneapolis en Manhattan.
Tijdens deze periode ontwierp hij zelfs een roze jas die Madonna droeg om haar nummer “Like a Virgin” te interpreteren in het programma “Solid Gold”.
In 1985 organiseerde het Musée d’art moderne in Bordeaux een tentoonstelling van zijn werk en nam hij deel aan de Paris Biennale.
In november van dat jaar verscheen hij op MTV, waar hij schilderde in een programma gepresenteerd door zijn vriend Nick Rhodes van Duran Duran.
In 1986 schilderde hij muurschilderingen in Amsterdam, Parijs, Phoenix en Berlijn, schilderde ook het lichaam van Grace Jones voor haar videoclips van het nummer “I’m Not Perfect” en opende een winkel om zijn werk te verkopen in SOHO.
Tot dan toe begonnen zijn werken socio-politieke problemen uit die tijd te weerspiegelen, zoals anti-apartheid, AIDS en drugs.
Ook maakte hij pop-artwerken voor merken zoals Absolut Vodka, Lucky Strike en Coca-Cola, en ontwierp zelfs de hoes van het benefietalbum “A Very Special Christmas”, waarop zijn vriendin Madonna meedeed.
In 1988 werd hij opgenomen in een selecte lijst van kunstenaars wiens werk op de flessen van Château Mouton Rothschild werd gebruikt, en datzelfde jaar werd bij hem AIDS vastgesteld, waarop hij in het volgende jaar de Keith Haring Foundation oprichtte met als doel de maatschappelijke problemen rondom deze ziekte aan te pakken en het werk van de kunstenaar via tentoonstellingen, publicaties en licenties onder de aandacht te brengen.
In juni 1989 schilderde hij zijn laatste publieke werk op een muur van het klooster van de Sint-Antoniuskerk in Pisa. Dit werk heette “Tuttomondo”.
Keith Haring overleed op 16 februari 1990 op 32-jarige leeftijd aan AIDS.

(**) "De Man met de Beker", 1989, is een levendig bewijs van het vermogen van de kunstenaar om speelse beelden te combineren met een diep symbolisch begrip. Deze serigrafie vangt de kenmerkende energie van Haring, met gewaagde lijnen, fel gekleurde vlakken en een dynamische compositie die een figuur tegelijk grillig en boeiend maakt. De centrale figuur, waarvan het getoonde torso in lagen lijkt te zijn verdeeld, bijna als een matroesjka, is in volle beweging vastgelegd, met de armen omhoog in een exuberante gebaar, uitstralend vitaliteit en beweging. De omliggende lijnen en vormen versterken dit gevoel van kinetische energie, waardoor de figuur uitgroeit tot een baken van leven en beweging.
Op een indringende groen-blauwe achtergrond met een paarse gepunte achtergrond toont het meesterlijke gebruik van contrast en ritme door Haring. De interactie van kleur, vorm en beweging belichaamt Haring’s interesse in de universaliteit van menselijke expressie, en vertaalt vreugde, vitaliteit en verbondenheid in een visuele taal die direct herkenbaar is. De figuur van de "Man met de Beker" vat Harings verkenning van transformatie, multipliciteit en de interactie tussen individuele en collectieve ervaring samen, en weerspiegelt zijn toewijding aan sociale thema’s door middel van toegankelijke beelden.
Dit werk belichaamt Haring’s blijvende nalatenschap: zijn vermogen om visueel boeiende kunst te creëren die sociaal resonant en diep menselijk is. Het is zowel een viering van beweging en energie als een ontroerend beeld van Harings innovatieve visie in de hedendaagse kunst van het late 20e eeuw.