Mark Rothko - Sin título (Verde sobre morado)

Offset Lithografie Sin título (Verde sobre morado) / 1961/ Mark Rothko.
Copyright @ Kate Rothko Prizel and Christophel Rothko / VEGAP Madrid.
Gepubliceerd door Thyssen-Bornemisza Museo Nacional .

Hoewel Rothko wordt geassocieerd met het Abstract Expressionisme, wijkt zijn schilderij af van de gestuele en spontane stijl van zijn tijdgenoten. In zijn volwassen werk zweven meestal een of meer rechthoekige vormen op het oppervlak van de achtergrond zonder erin op te gaan. De levendige, sterk verdunde kleuren, toegepast in opeenvolgende glazuren, omhullen de kijker en trekken hen mee in een nieuw soort ruimtelijkheid die verder gaat dan enig meetbaar begrip. In de jaren zestig maakten de felle, expansive kleuren van de voorgaande decennia plaats voor sombere, meer introspectieve tonen—purperen, grijstinten, donkergroenen en bruintinten. In de voorliggende schilderkunst toont de term “abstractie van het sublieme,” die criticus Robert Rosenblum aan zijn werk toekende, zijn volle betekenis.

Hoewel hij doorgaans wordt geassocieerd met de generatie Abstract Expressionist painters van de New York School, hield Rothko zich al snel niet langer bezig met de gesturale en spontane aard van hun schilderijen. In het begin van de jaren vijftig had Mark Rothko al een persoonlijke abstracte taal ontwikkeld, die hij in de komende twintig jaar door middel van verfijning en vereenvoudiging onderwierp. Zijn doeken—meestal groot van formaat, omdat hij geloofde dat dit een groter gevoel van intimiteit bij het bekijken creëerde—zijn verdeeld in verschillende rechthoekige velden kleur, min of meer horizontaal, open en fel, die, geen relatie houdend met geometrie, lijken te zweven in een onbepaalde ruimte. De kleuren, toegepast in opeenvolgende dunne glazuren—alsof het watervlekken waren in plaats van olieverf—tonen nooit het penseelstreken en reduceren de textuur van het schilderij tot het absolute minimum.

Rothko beschouwde zijn werken als dramas, als de weergave van een tijdloze tragedie. Zijn schilderijen, doordrenkt met grote spirituele intensiteit, omhullen de toeschouwer met krachtige emoties en nodigen hen uit te contempleren en te mediteren. Robert Rosenblum omschreef zijn schilderij als de “abstractie van het sublieme” en koppelde het aan de Romantische traditie van de Noordse landsdelen. Volgens deze auteur zoeken Rothko’s schilderijen, net als die van Friedrich een eeuw eerder, “het heilige in een profane wereld.”

Rothko geloofde dat zuivere kleur de beste manier was om emoties te uiten, en in die zin kunnen we een connectie maken tussen zijn werk en de mystieke theorieën van abstractie ontwikkeld door Kandinsky. Net als Kandinsky geloofde Rothko dat kleur rechtstreeks op de ziel werkt en in staat is diepe emoties bij de kijker op te roepen. In de vroege jaren zestig werden de sterke, felle tinten van zijn eerdere schilderijen, die een soort expansieve straling produceerden, vervangen door sombere kleuren, zoals purperen, grijstinten, donkergroene en bruine tinten, waarmee Rothko meer enigmatische, zelfs nog meer ontzagwekkende werken creëerde.

In 1961, hetzelfde jaar waarin Rothko *Green on Purple* schilderde (Thyssen-Bornemisza Museum), werd een belangrijke tentoonstelling van de kunstenaar gehouden in het Museum of Modern Art—de eerste solotentoonstelling die dit New Yorkse museum ooit wijdde aan een kunstenaar uit de New York School. Rothko, die altijd nauwgezet toezicht hield op de installatie van zijn werken—omdat hij grote waarde hechtte aan de manier waarop kijkers ze ervaren—creëerde een zeer intense en dramatische presentatie, met de schilderijen zeer dicht bij elkaar geplaatst en de verlichting zwaar diffuus, wat vooruitloopt op de verschuiving die in zijn werk plaatsvond en een ware weerspiegeling is van de depressieve toestand waarin hij verkeerde. Hoewel het niet met zekerheid bekend is, merkt Gail Levin op dat *Green on Purple* waarschijnlijk na de afsluiting van de genoemde tentoonstelling is geschilderd en wordt beschouwd als een van de vroegste voorbeelden van de evolutie van Rothko’s schilderkunst naar meer ondoorzichtige en sombere tonen.

Jeffrey Weiss verwees naar de tegenstelling tussen de aantrekking die we voelen tot Rothko’s schilderijen—die zich lenen voor langdurige contemplatie—en hoe moeilijk ze te doorgronden zijn. Paradoxaal genoeg streefde Rothko er altijd naar begrepen te worden, overtuigd dat “de evolutie van het werk van een schilder een reis door de tijd naar duidelijkheid is: naar de eliminatie van alle obstakels tussen de schilder en het idee, en tussen het idee en de kijker”; en voor hem was “het bereiken van die duidelijkheid simpelweg begrepen worden.”

Een waardevol verzamelitem.

Het posterformaat is 68 x 89 cm.

Alle posters zijn geselecteerd door kunstliefhebbers voor kunstliefhebbers.

De poster wordt verzonden in een stijf kartonnen buis.

Dit item wordt verzonden met een traceernummer en wordt zorgvuldig beschermd.