Joost Swarte - Eindelijk vrijheid - Silkscreen ** HANDSIGNED+COA **





Markeer als favoriet om een melding te krijgen wanneer de veiling begint.

Met acht jaar ervaring als taxateur bij Balclis in Barcelona gespecialiseerd in posters.
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 141948 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Beschrijving van de verkoper
Serigrafie van Joost Swarte (*)
Getiteld “Eindelijk vrijheid”.
Luxe editie op hoog grammervellijn katoenpapier (300 g/m2).
Met de hand gesigneerd door de kunstenaar.
Inclusief Certificaat van Auteurlijkheid (COA).
Specificaties:
Afmetingen: 70 x 50 cm
Jaar: 1988
Uitgever: Atelier Swarte, Haarlem.
Staat: Uitstekend (dit werk is nog nooit ingelijst of tentoongesteld en altijd bewaard in een professioneel kunstmapje, waardoor het in perfecte staat verkeert).
Herkomst: Particulaire collectie.
Het werk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verpakt in een versterkte kartonnen doos. De verzending zal verzonden worden met traceernummer (UPS / DPD / DHL / FedEx)
De verzending omvat tevens transportverzekering ter waarde van het uiteindelijke werk, met volledige vergoeding bij verlies of schade, zonder kosten voor de koper.
(*) Joost Swarte, geboren op 24 december 1947 in Heemstede, is een van de bekendste striptekenaars van Nederland. Hij studeerde aan de Design Academy Eindhoven en begon publicaties in zijn eigen tijdschrift Modern Papier. Hij heeft zich niet beperkt tot de strip, maar bleek ook een succcesvolle ontwerper, architect en glas-in-loodtekenaar te zijn, steeds herkenbaar aan zijn helderelijn. Als mede-eigenaar van de uitgeverij Oog & Blik is hij verantwoordelijk voor het ontwerp van vele Nederlandse bekroonde boeken. Hij was een van de oprichters van de Haarlem International Comics Day en hij heeft zich ontwikkeld tot een voorvechter van strips in de kunstwereld.
Zonder twijfel is Joost Swarte een van die emblematische striptekenaars van het hedendaagse stripuniversum, een stijl die in uiterlijk gelijkenissen vertoont met Hergé en zijn creaties, wat logisch is omdat niets beter is voor het succes van personages en verhalen dan aantrekkelijk lijken met pre-existente modellen. In dit opzicht, Swarte, die nog steeds leeft, werd geboren in 1947, is niet tijdgenoot van Hergé en zijn creaties ontstaan met een achterstand van een paar decennia, Tintin is al een volledig gevestigd product.
Swarte creëert sommige van zijn personages met bepaalde overeenkomsten, wat betreft esthetiek, met wat Hergé bood, en aan sommigen geeft hij ook een avonturenverhaal mee, misschien minder verfijnd dan Tintin, maar dat wel mogelijk maakte, als impliciet doel van veel striptekenaars van de twintigste eeuw, om kinderen, althans met hun verbeelding, naar bestemmingen te brengen die ze in werkelijkheid zelden zouden bezoeken.
Het onderscheidende vermogen van deze genie-illustrator uit Nederland waarmee hij zijn tekeningen zo bijzonder maakt, is dat zijn academische basis ontwerper is, en daardoor krijgen de personages in zijn panelen meer kracht ten opzichte van de achtergrond, meubilair en landschappen die ze omringen. Hij maakt zijn tekeningen niet om een verhaal te bouwen, maar zijn tekeningen zijn het verhaal zelf; zijn personages zijn geloofwaardiger, fictief beschouwd, omdat zijn paneel een grote expressieve rijkdom heeft.
Die academische bagage is een investering waarmee Swarte ons het vergezicht schenkt; het is alsof hij af en toe weer ontwerper wil worden. Als hij een machine tekent, is het geen eenvoudig object, integendeel; hij probeert het te verfijnen. Het is een uitgetekende catalogus en volledig gekleurd van producten uit een meubelwinkel, gereedschap, machines, auto’s, gebouwen en zelfs mode.
Zijn mechanismen, wanneer hij de kans krijgt ze te tekenen, komen tot leven; het is alsof het schets of prototype van iets is dat werkelijkheid kan worden, van iets dat volgens zijn instructies in werking kan worden gezet. Ik weet niet welk mechanisch inzicht Swarte heeft of had, maar zeker blijven zijn ontwerpen niet beperkt tot een eenvoudige daydream.
En dan zijn er zijn personages; laten we ervan uitgaan dat het lezen van zijn verhalen enigszins chaotisch, surrealistisch, misschien excentriek is, maar sommige personages zijn zo surrealistisch dat ze antropomorfe dieren zijn, honden op twee benen gekleed als mensen, of dieren die nauwelijks maar praten en redeneren zoals jij en ik.
Het is niet verwonderlijk dat een van zijn beroemdste personages moeilijk te definiëren is, zo staat Jopo de Pojo, een jonge dwaas, zonder kwaadwilligheid, die in problemen raakt waar hij eigenlijk niet in wil komen; alles voortkomend uit dubbele betekenissen, misvattingen, onoplettendheden, toevalligheden… Het iconische Jopo de Pojo is een jonge man die zwart van huidskleur zou kunnen zijn, die een aap zou kunnen zijn en die een pluimpje heeft dat moeilijk in een diervorm te passen is.
Een ander personage, dit wel volledig menselijk, is Anton Makassar, een soort gekke onderzoeksontwerper die op bepaalde wijze aan professor Bacterio (Mortadelo y Filemón) uit Ibáñez doet denken (die een belangrijke prijs in het leven verdient maar nog niet heeft gekregen).
Ook hebben we een interessant transgressief element in Swarte, met de kern van zijn creatie en volwassenheid in de jaren ’70 en ’80, als drager van een centrale- Europese cultuur waar ze geen terughoudendheid hadden met seks en porno; in dit opzicht hebben zijn personages geen enkele schaamte of probleem om naakt (volledig) te verschijnen en met bedscènes, zonder dat dit wordt opgevat als aanzet tot promiscuïteit onder de jeugd. En het is waar, want niets is er erger voor seksuele misdaden dan het zien van iets schadelijks in zo’n natuurlijk iets als ons eigen lichaam; die onderdrukking heeft talloze seksuele predatoren in onze recente geschiedenis doen ontstaan.
Wat opvalt in Joost Swarte is een aspect dat in elke biografie naar voren komt; een dimensie die de tekenaar overstijgt en aanvankelijk al aangaf; hij kreeg de kans om te ontwerpen en echt uit te voeren, want hij ontwierp Toneelschuur-theater in Haarlem. Haarlem, Nederland, is een van die steden waar ik graag ooit naartoe zou willen;het zijn persoonlijke redenen, en ik vrees dat ik er nooit zal komen. Zijn ontwerp is ten minste opmerkelijk en ik beschouw het als een voortzetting van zijn strips. Hij heeft ook appartementsgebouwen ontworpen.
Swarte is meer dan alleen zijn deel als verhalenmaker; zijn ontwerpen bestrijken van alles wat: glas-in-loodramen, muurschilderingen, affiches en posterontwerpen (die tegenwoordig echte verzamelobjecten zijn), speelkaarten, tapijten, cadeaupapier… Zonder twijfel een tekenaar die nodig is voor de evolutie van het hedendaagse stripverhaal.
De verkoper stelt zich voor
Serigrafie van Joost Swarte (*)
Getiteld “Eindelijk vrijheid”.
Luxe editie op hoog grammervellijn katoenpapier (300 g/m2).
Met de hand gesigneerd door de kunstenaar.
Inclusief Certificaat van Auteurlijkheid (COA).
Specificaties:
Afmetingen: 70 x 50 cm
Jaar: 1988
Uitgever: Atelier Swarte, Haarlem.
Staat: Uitstekend (dit werk is nog nooit ingelijst of tentoongesteld en altijd bewaard in een professioneel kunstmapje, waardoor het in perfecte staat verkeert).
Herkomst: Particulaire collectie.
Het werk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verpakt in een versterkte kartonnen doos. De verzending zal verzonden worden met traceernummer (UPS / DPD / DHL / FedEx)
De verzending omvat tevens transportverzekering ter waarde van het uiteindelijke werk, met volledige vergoeding bij verlies of schade, zonder kosten voor de koper.
(*) Joost Swarte, geboren op 24 december 1947 in Heemstede, is een van de bekendste striptekenaars van Nederland. Hij studeerde aan de Design Academy Eindhoven en begon publicaties in zijn eigen tijdschrift Modern Papier. Hij heeft zich niet beperkt tot de strip, maar bleek ook een succcesvolle ontwerper, architect en glas-in-loodtekenaar te zijn, steeds herkenbaar aan zijn helderelijn. Als mede-eigenaar van de uitgeverij Oog & Blik is hij verantwoordelijk voor het ontwerp van vele Nederlandse bekroonde boeken. Hij was een van de oprichters van de Haarlem International Comics Day en hij heeft zich ontwikkeld tot een voorvechter van strips in de kunstwereld.
Zonder twijfel is Joost Swarte een van die emblematische striptekenaars van het hedendaagse stripuniversum, een stijl die in uiterlijk gelijkenissen vertoont met Hergé en zijn creaties, wat logisch is omdat niets beter is voor het succes van personages en verhalen dan aantrekkelijk lijken met pre-existente modellen. In dit opzicht, Swarte, die nog steeds leeft, werd geboren in 1947, is niet tijdgenoot van Hergé en zijn creaties ontstaan met een achterstand van een paar decennia, Tintin is al een volledig gevestigd product.
Swarte creëert sommige van zijn personages met bepaalde overeenkomsten, wat betreft esthetiek, met wat Hergé bood, en aan sommigen geeft hij ook een avonturenverhaal mee, misschien minder verfijnd dan Tintin, maar dat wel mogelijk maakte, als impliciet doel van veel striptekenaars van de twintigste eeuw, om kinderen, althans met hun verbeelding, naar bestemmingen te brengen die ze in werkelijkheid zelden zouden bezoeken.
Het onderscheidende vermogen van deze genie-illustrator uit Nederland waarmee hij zijn tekeningen zo bijzonder maakt, is dat zijn academische basis ontwerper is, en daardoor krijgen de personages in zijn panelen meer kracht ten opzichte van de achtergrond, meubilair en landschappen die ze omringen. Hij maakt zijn tekeningen niet om een verhaal te bouwen, maar zijn tekeningen zijn het verhaal zelf; zijn personages zijn geloofwaardiger, fictief beschouwd, omdat zijn paneel een grote expressieve rijkdom heeft.
Die academische bagage is een investering waarmee Swarte ons het vergezicht schenkt; het is alsof hij af en toe weer ontwerper wil worden. Als hij een machine tekent, is het geen eenvoudig object, integendeel; hij probeert het te verfijnen. Het is een uitgetekende catalogus en volledig gekleurd van producten uit een meubelwinkel, gereedschap, machines, auto’s, gebouwen en zelfs mode.
Zijn mechanismen, wanneer hij de kans krijgt ze te tekenen, komen tot leven; het is alsof het schets of prototype van iets is dat werkelijkheid kan worden, van iets dat volgens zijn instructies in werking kan worden gezet. Ik weet niet welk mechanisch inzicht Swarte heeft of had, maar zeker blijven zijn ontwerpen niet beperkt tot een eenvoudige daydream.
En dan zijn er zijn personages; laten we ervan uitgaan dat het lezen van zijn verhalen enigszins chaotisch, surrealistisch, misschien excentriek is, maar sommige personages zijn zo surrealistisch dat ze antropomorfe dieren zijn, honden op twee benen gekleed als mensen, of dieren die nauwelijks maar praten en redeneren zoals jij en ik.
Het is niet verwonderlijk dat een van zijn beroemdste personages moeilijk te definiëren is, zo staat Jopo de Pojo, een jonge dwaas, zonder kwaadwilligheid, die in problemen raakt waar hij eigenlijk niet in wil komen; alles voortkomend uit dubbele betekenissen, misvattingen, onoplettendheden, toevalligheden… Het iconische Jopo de Pojo is een jonge man die zwart van huidskleur zou kunnen zijn, die een aap zou kunnen zijn en die een pluimpje heeft dat moeilijk in een diervorm te passen is.
Een ander personage, dit wel volledig menselijk, is Anton Makassar, een soort gekke onderzoeksontwerper die op bepaalde wijze aan professor Bacterio (Mortadelo y Filemón) uit Ibáñez doet denken (die een belangrijke prijs in het leven verdient maar nog niet heeft gekregen).
Ook hebben we een interessant transgressief element in Swarte, met de kern van zijn creatie en volwassenheid in de jaren ’70 en ’80, als drager van een centrale- Europese cultuur waar ze geen terughoudendheid hadden met seks en porno; in dit opzicht hebben zijn personages geen enkele schaamte of probleem om naakt (volledig) te verschijnen en met bedscènes, zonder dat dit wordt opgevat als aanzet tot promiscuïteit onder de jeugd. En het is waar, want niets is er erger voor seksuele misdaden dan het zien van iets schadelijks in zo’n natuurlijk iets als ons eigen lichaam; die onderdrukking heeft talloze seksuele predatoren in onze recente geschiedenis doen ontstaan.
Wat opvalt in Joost Swarte is een aspect dat in elke biografie naar voren komt; een dimensie die de tekenaar overstijgt en aanvankelijk al aangaf; hij kreeg de kans om te ontwerpen en echt uit te voeren, want hij ontwierp Toneelschuur-theater in Haarlem. Haarlem, Nederland, is een van die steden waar ik graag ooit naartoe zou willen;het zijn persoonlijke redenen, en ik vrees dat ik er nooit zal komen. Zijn ontwerp is ten minste opmerkelijk en ik beschouw het als een voortzetting van zijn strips. Hij heeft ook appartementsgebouwen ontworpen.
Swarte is meer dan alleen zijn deel als verhalenmaker; zijn ontwerpen bestrijken van alles wat: glas-in-loodramen, muurschilderingen, affiches en posterontwerpen (die tegenwoordig echte verzamelobjecten zijn), speelkaarten, tapijten, cadeaupapier… Zonder twijfel een tekenaar die nodig is voor de evolutie van het hedendaagse stripverhaal.
