Icoon - Boris en Gleb - Hout

Mooie icoon met een bijzondere voorstelling - tempera op paneel.

Boris en Gleb leefden rond het jaar 1000. Ze waren de jongste en zeer geliefde zonen van grootvorst Vladimir de Grote van Kiev, de legendarische heerser die in het jaar 988 het christendom als staatsreligie in het Kievse Rijk introduceerde.

Toen Vladimir in 1015 stierf, brak er een felle en bloedige machtsstrijd uit onder zijn vele zonen. De oudste halfbroer, Svyatopolk, greep onmiddellijk de troon in Kiev. Omdat hij doodsbang was dat zijn broers zijn macht zouden betwisten, besloot hij zijn rivalen systematisch uit de weg te ruimen.

Svyatopolk stuurde huurmoordenaars af op Boris. Boris, die op dat moment terugkeerde van een militaire campagne, werd door zijn eigen leger aangespoord om de wapens op te pakken, Kiev te heroveren en de troon op te eisen.
Boris weigerde dit echter resoluut op basis van zijn christelijke geloof. Hij sprak de historische woorden dat hij nooit de hand zou opheffen tegen zijn oudere broer, die hij na de dood van zijn vader als een vaderfiguur moest respecteren. Terwijl hij in zijn tent lag te bidden, werd hij door de mannen van Svyatopolk met speren en zwaarden doorboord.
Kort daarna lokte Svyatopolk ook de jonge Gleb in de val. Hoewel Gleb via een andere broer (Jaroslav de Wijze) was gewaarschuwd voor het verraad, koos ook hij ervoor om geen geweld te gebruiken. Hij werd op een schip nabij Smolensk door zijn eigen kok — die door Svyatopolk was omgekocht — de keel doorgesneden.

Door hun weigering om mee te doen aan een burgeroorlog en hun bewuste keuze om de weg van Christus in geweldloosheid te volgen, kregen zij in de orthodoxe traditie een heel specifieke status: Strastoterptsy (lijdensdulders). Ze stierven niet strikt als traditionele martelaren voor het geloof (ze werden immers niet vervolgd omdat ze christen waren), maar ze stierven wél op een christelijke manier door onschuldig en zonder verzet hun lot te aanvaarden om bloedvergieten onder hun eigen volk te voorkomen.

Vanwege deze opoffering werden zij in 1071 officieel gecanoniseerd en zijn zij de allerleerste nationale heiligen van het Russische/Oost-Slavische christendom geworden. Svyatopolk ging de geschiedenis in met de bittere bijnaam "De Vervloekte".

Achterzijde met orthodoxe tekst in hout gekerft.

Goede conditie, een enkel miniem schilfertje aan de rand. Behandeld voor houtworm. Zie detailfoto's.

Wordt aangetekend verzonden.