Taryn Simon - A living man declared dead and other chapters - 2011

Taryn Simon - Een levende man verklaard dood en andere hoofdstukken

Steidl / Mack, 2011.

A Living Man Declared Dead and Other Chapters I – XVIII werd geproduceerd over een periode van vier jaar (2008–2011), waarin Simon over de hele wereld reisde om bloedlijnen en hun gerelateerde verhalen te onderzoeken en vast te leggen. In elk van de achttien ‘hoofdstukken’ waaruit het werk bestaat, botsen de externe krachten van territorium, macht, omstandigheden of religie met de interne krachten van psychische en fysieke erfenis. De onderwerpen die Simon documenteert, omvatten met elkaar rivaliserende families in Brazilië, genocide-slachtoffers in Bosnië, het gezicht van Saddam Hoesseins zoon Uday als lichaam-dubbel, en de levende doden in India. Haar verzameling is tegelijk samenhangend en arbitrair, en kaart de relaties aan tussen toeval, bloed en andere componenten van het lot. Elk werk in A Living Man Declared Dead comprises drie segmenten. Aan de linkerkant van elk hoofdstuk bevinden zich een of meer grote portretpanelen die systematisch een aantal individuen direct verwant door bloed ordenen. De volgorde van portretten is zodanig opgebouwd dat levende voorouders en afstammelingen van één individu worden opgenomen. De portretten worden gevolgd door een centraal tekstpaneel waarin de kunstenaar verhaallijnen construeert en details verzamelt. Rechts bevinden zich Simon’s ‘voetnootbeelden’ die gefragmenteerde stukken van de vastgestelde verhalen voorstellen en fotografisch bewijs leveren. De lege portretten vertegenwoordigen levende leden van een bloedlijn die niet gefotografeerd konden worden. De redenen voor deze afwezigheden worden vermeld in de tekstpanelen en omvatten gevangenschap, militaire dienst, dengue-koorts en vrouwen die om religieuze en sociale redenen niet toestemming kregen om gefotografeerd te worden. Simons presentatie onderzoekt de strijd om codes en patronen te bepalen die in de verhalen die zij documenteert zijn ingebed, en maakt ze herkenbaar als variaties (versies, weergaven, aanpassingen) van archetypische episodes uit het heden, verleden en de toekomst. In contrast met de methodische ordening van een bloedlijn, verzwakken de centrale elementen van de verhalen – geweld, veerkracht, corruptie en overleving – het sterk gestructureerde uiterlijk van het werk. A Living Man Declared Dead and Other Chapters I – XVIII benadrukt de ruimte tussen tekst en beeld, afwezigheid en aanwezigheid, en orde en wanorde.