Sebastian Bieniek - Doublefaced No. 22 (7/9)

Sebastian Bieniek (geboren in 1975 in Polen) is beroemd om werken in de context van dualiteit en ambivalentie, die sinds 2013 meerdere keren viraal gingen en wereldwijd door de grootste tijdschriften werden gepubliceerd. Volgens het Spaanse VOGUE Magazine vroeg Madonna hem in 2016 zelfs om haar nieuw albumhoes te maken, maar de excentrieke kunstenaar weigerde zoals zo vaak en bleef liever bij zichzelf.

____

Te koop:

Original Fotografie (hoogwaardige Fine Art Print) uit de Doublefaced-serie (2013) van Sebastian Bieniek.

Het eerste foto is een uitsnede (het gezicht). De volledige foto is te zien op foto 3 en 4.

Er zijn slechts 9 individueel genummerde en gesigneerde Originals van dit werk (Doublefaced No. 22). Hier 7/9.

De meeste Originals bevinden zich wereldwijd in belangrijke collecties. Onder andere in de VS, Zwitserland, Italië, Nederland, Oostenrijk, Duitsland, Spanje, Koninkrijk Bahrein, het Verenigd Koninkrijk, Japan en Hongkong.

Dit werk wordt verkocht als een vrijwel laatste overgebleven direct van de kunstenaar.

De winnaar van de veiling ontvangt bovendien een echtheidscertificaat op naam van de kunstenaar uitgereikt.

_____

Details van het kunstwerk:

HORIZONTAAL FORMAT! TWEE MAAR GROOT IN HIËRTERWORTEL

- Titel: Doublefaced No. 22 (7/9)
- Jaar: 2013
- Afmeting: 57,5 x 80,5 cm. (Er is een 4 cm brede witte rand rondom de foto. De afmetingen omvatten de witte rand)
- Beschaffenheid: bij het kunstwerk gaat het om een foto (niet gemonteerd en niet ingelijst)
- Papier: Baryta Canson
- Herstellingsmethode: C-Print
- Signert: onderaan vooraan gesigneerd, getiteld, gedateerd en gestempeld

_____

Toestand van de Fotografie:

Goede Staat.

_____

Verzending:

Foto wordt ingevoerd opgerold verzonden.

_______

Over de Doublefaced Serie:

De Doublefaced-fotoserie van de Berlijnse kunstenaar Sebastian Bieniek geldt onmiskenbaar als een van de belangrijkste en meest invloedrijke fotoseries uit het internettijdperk. Het is het perfecte voorbeeld van hedendaagse kunst die het moderne tijdgeest niet alleen begrijpt, maar deze in zijn zuiverste vorm weerspiegelt. In een tijdperk dat wordt gekenmerkt door digitale zelfrepresentatie, voortdurende heruitvinding van het ego en fragmentatie van de eigen identiteit op sociale media, trof Bieniek met zijn werken een nerveus kerngevoel van de samenleving. Zijn werken vingen het diepe menselijke verlangen in de digitale lawaai tegelijkertijd gemaskeerd en zichtbaar te zijn, en maakten de dualiteit van ons moderne bestaan visueel tastbaar.

Het minimalistische, maar diep verontrustende concept – tweede gezichten getekend met eyeliner en lippenstift op de wangen van modellen – verspreidde zich in de jaren 2010 viraal en heeft de wereld van pop en mode blijvend beïnvloed. Hoe sterk deze artistieke impuls de polsslag van de tijd raakte, blijkt uit zijn enorme uitstraling op wereldberoemde iconen. Zo was Madonna, de Queen of Pop, zo gefascineerd door de hypnotiserende beeldtaal dat ze een foto uit de serie koos als hoes voor haar album Madame X. Ook in de muziek- en popcultuur liet het concept diepe sporen na: in de officiële videoclip bij Pharrell Williams’ hit Marilyn Monroe werd het iconische idee van de tweesichtige illusie gekopieerd en aan miljoenenpubliek gepresenteerd.

en de meest spectaculaire brug tussen avant-gardistische lichaamskunst en de haute couturewereld werd in de modeshow van de Franse hoofdstad voltooid. De modeontwerper Simon Porte Jacquemus zag het zeitgeist-potentieel van de werken en bracht de look in directe samenwerking met en met Sebastian Bieniek op de Paris Fashion Week. De door Bienieks kunst geïnspireerde collectie sloeg in de modewereld als een bom in, en hielp Jacquemus bij het winnen van de prestigieuze, met 150.000 euro beloonden LVMH Special Jury Prize. Door deze symbiose van internetfenomeen, popcultuur en haute couture liet de Doublefaced-reeks overtuigend zien hoe traditionele kunst de grenzen van analoog kan doorbreken en tot een universele visuele taal van een hele generatie kan worden.

_____

Over de kunstenaar:

De Duitse conceptkunstenaar, schilder en fotograaf Sebastian Bieniek (1975) geldt als een van de radicaalste grensgangers van de hedendaagse kunstscene. Zijn gehele oeuvre was een permanent, provocerend proces op de uiterst dunne lijn tussen werkelijkheid en misleiding.

Geboren in Opper-Silezië, kwam Bieniek in 1989 als Spätaussiedler naar Duitsland en begon zijn artistieke weg aan de Hochschule für Bildende Künste Braunschweig. Daar studeerde hij vrije kunst onder tegenstrijdige invloeden: de wereldberoemde performancepionierin Marina Abramović en de Zwitserse conceptkunstenaar John M. Armleder. Later maakte hij de overstap naar de Universität der Künste Berlin, waar hij zijn opleiding afrondde als Meisterschüler, terwijl hij parallel daaraan een regiestudie aan de Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin volgde. Zijn carrière begon eind jaren negentig in het legendarische Berlijnse Kunsthaus Tacheles, waaruit hij zich snel ontwikkelde tot een vaste figurant. In 2013 slaagde hij erin met de virale fotoserie Doublefaced internationaal door te breken, waardoor hem gerenommeerde magazines hem uitriepen tot een van de meest invloedrijke kunstenaars van Berlijn.

Vroeg in zijn carrière viel Bieniek op door acties die het publiek en de traditionele kunstwereld diep verontrustten. Geïnspireerd door de lichamelijke grenservaringen van zijn mentor Abramović, gebruikte hij zijn eigen lichaam als materiaal en sneed hij in een vroege werk over meerdere dagen dagelijks een nieuw litteken in zijn arm, om vergankelijkheid fysiek te documenteren. Naast deze pijnlijke processen voerde hij verwarrende sociale experimenten uit in openbare ruimtes, door zonder toestemming lange stukken bedekkingslint te leggen om ondergrondse ingangen of pleinen in Berlijn af te sluiten. Daarmee toonde hij aan hoe blind mensen visuele en overheidsautoriteit gehoorzamen. Met zijn in 2011 gepubliceerde boek Realfake widde hij deze experimenten uit naar de digitale ruimte: door het creëren van tientallen nep-profielen manipulateerde hij doelbewust algoritmes, media en de publieke perceptie – lang voordat het fenomeen van “Alternative Facts” de wereldpolitiek bereikte.

Het absolute en radicaalste hoogtepunt van dit interdisciplinaire oeuvre werd de stagedoor van zijn eigen dood als afsluitende kunstperformance. Bieniek, die zijn hele leven de mechanismen van mediageniciteit, digitale identiteit en misleiding ontleedde, verruimde dit principe naar de ultieme grens van het menselijk bestaan. Hij vervalste en orkestreerde berichten over zijn eigen overlijden en begeleidde dit met conceptuele videoboodschappen zoals zijn Apology for being dead, waarmee hij de kunstwereld en het publiek in shocktoestand bracht. Met deze daad ging hij interdisciplinair veel verder dan elke andere kunstenaar vóór hem. Hij maakte niet langer alleen gebruik van doek, camera of het levende lichaam, maar verhief het totale verdwijnen, het spel met het hiernamaals en de daarna ontstane mediahysterie tot het eigenlijke kunstwerk. Bieniek bewees daarmee uiteindelijk dat in het tijdperk van digitale netwerken zelfs de grens tussen leven en dood manipuleerbaar, vormbaar en uiteindelijk deel van een hyperrealistische voorstelling is.