Renaissance Tin 'Vogeldrinkbakje' van tin






Hij heeft 18 jaar ervaring, was Junior Specialist bij Sotheby’s en manager bij Kunsthandel Jacques Fijnaut.
€ 1 |
|---|
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 145472 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Dit D-vormige renaissancistische vogeldrinkbakje is van tin en dateert uit de 16e tot vroege 17e eeuw; het is versierd met gekruiste sleutels en streepjespatronen.
Beschrijving van de verkoper
D-vormig ‘vogeldrinkbakje’ van lood/tin uit de 16 tot vroege 17e eeuw. Versierd met gekruiste sleutels (Leiden?) en streepjespatronen. Verkeerd in uitstekende conditie.
Het bakje heeft een uitgebroken rand. In deze hoge kwaliteit bijzonder zeldzaam.
Hoogte zonder rand 42 mm, met rand 46 mm. Breedte bovenaan 56 mm. Dikkte 1,5 mm Gewicht 85 gram. Klein gaatje aan de onderzijde.
Volgens de handelaar uit de jaren negentig komt deze waarschijnlijk uit afgevoerde modderige grond diep onder het Rokin in Amsterdam vandaan. Genummerd 631 uit de 'Gesink Collectie'.
Tinnen of lood-tinnen vogeldrinkbakjes uit de 14e tot en met de vroege 17e eeuw zijn fascinerende en specifieke archeologische vondsten. Hoewel ze in de volksmond en in veel determinatiecatalogi als 'vogeldrinkbakje' of 'vogelvoederbakje' te boek staan, hangt er onder archeologen nog altijd een mysterie rondom de exacte functie van deze kleine objecten.
Hoewel de link met vogelkooien zeer aannemelijk is — op diverse 15e- tot 17e-eeuwse schilderijen en getijdenboeken zijn vogelkooien te zien met precies dit soort bakjes aan de buitenkant — worden in de archeologische literatuur ook alternatieve functies genoemd vanwege de context waarin ze worden gevonden.
Dit type klein tin- en loodwerk wordt in Nederland en Vlaanderen regelmatig met metaaldetectoren aangetroffen op akkers of bij stadsarcheologisch onderzoek (zoals in Zeeland, Rotterdam en Dordrecht). Omdat tin in de bodem vaak ernstig wordt aangetast door 'tinpest' door zuren, vocht en zuurstof verkeren de overgebleven stukken vaak in een ietwat broze, grijs-witte of donkere staat, tenzij ze uit een zuurstofarme modderlaag komen.
Dankzij de metaaldetector worden. Het bovenaanzicht is D-vormig, de voorzijde rond, de achter- en onderkant plat. Ze zijn ook bekend in aardewerk en glas. In de literatuur worden ze ook maatbeker, vogelzaadbakje, dobbelbeker, hulpmiddel bij het aderlaten, pelgrimsteken, inktpotje en wijwaterbakje (voor de huiselijke kring) genoemd.
Hoge zeldzaamheid: De bakjes kunnen versierd zijn met wapenschilden en geometrische motieven, maar er zijn ook eenvoudige en onversierde exemplaren bekend. In Nederland en België zijn er tot dusver naar schatting zo’n 60 stuks gevonden
D-vormig ‘vogeldrinkbakje’ van lood/tin uit de 16 tot vroege 17e eeuw. Versierd met gekruiste sleutels (Leiden?) en streepjespatronen. Verkeerd in uitstekende conditie.
Het bakje heeft een uitgebroken rand. In deze hoge kwaliteit bijzonder zeldzaam.
Hoogte zonder rand 42 mm, met rand 46 mm. Breedte bovenaan 56 mm. Dikkte 1,5 mm Gewicht 85 gram. Klein gaatje aan de onderzijde.
Volgens de handelaar uit de jaren negentig komt deze waarschijnlijk uit afgevoerde modderige grond diep onder het Rokin in Amsterdam vandaan. Genummerd 631 uit de 'Gesink Collectie'.
Tinnen of lood-tinnen vogeldrinkbakjes uit de 14e tot en met de vroege 17e eeuw zijn fascinerende en specifieke archeologische vondsten. Hoewel ze in de volksmond en in veel determinatiecatalogi als 'vogeldrinkbakje' of 'vogelvoederbakje' te boek staan, hangt er onder archeologen nog altijd een mysterie rondom de exacte functie van deze kleine objecten.
Hoewel de link met vogelkooien zeer aannemelijk is — op diverse 15e- tot 17e-eeuwse schilderijen en getijdenboeken zijn vogelkooien te zien met precies dit soort bakjes aan de buitenkant — worden in de archeologische literatuur ook alternatieve functies genoemd vanwege de context waarin ze worden gevonden.
Dit type klein tin- en loodwerk wordt in Nederland en Vlaanderen regelmatig met metaaldetectoren aangetroffen op akkers of bij stadsarcheologisch onderzoek (zoals in Zeeland, Rotterdam en Dordrecht). Omdat tin in de bodem vaak ernstig wordt aangetast door 'tinpest' door zuren, vocht en zuurstof verkeren de overgebleven stukken vaak in een ietwat broze, grijs-witte of donkere staat, tenzij ze uit een zuurstofarme modderlaag komen.
Dankzij de metaaldetector worden. Het bovenaanzicht is D-vormig, de voorzijde rond, de achter- en onderkant plat. Ze zijn ook bekend in aardewerk en glas. In de literatuur worden ze ook maatbeker, vogelzaadbakje, dobbelbeker, hulpmiddel bij het aderlaten, pelgrimsteken, inktpotje en wijwaterbakje (voor de huiselijke kring) genoemd.
Hoge zeldzaamheid: De bakjes kunnen versierd zijn met wapenschilden en geometrische motieven, maar er zijn ook eenvoudige en onversierde exemplaren bekend. In Nederland en België zijn er tot dusver naar schatting zo’n 60 stuks gevonden
