Sylvain BARBEROT - le ruban de Möbius

De afgietsel van mijn borstbeeld, bedekt met siliconenelastomeer, prijken op een spiegelende roestvrijstalen plaat. Zijn houding, licht gebogen, doet hem naar zijn reflectie kijken. Zijn huid, porseleinachtig, smelt als kaarsvet in de zon om zich uit te spreiden over het oppervlak van de spiegel. Het lijkt los te komen van zijn eigen huid om zijn eigen spiegelbeeld te bedekken en zijn dubbel te verdrinken. Het moment lijkt ernstig en gespannen. De transformatie lijkt nabij, op het moment waarop twee protagonisten elkaar aankijken en in elkaar opgaan. Het gaat hier om het verbeelden van de analyse van het werk van de kunstenaar... Het lichaam van de kunstenaar die naar zijn eigen productie kijkt, naar zijn binnenwereld, alsof men een vreemde observeert waarvan men vermoedt dat hij deuren voor ons heeft om te openen.

De Möbius-band is een geometrische vorm die zich door de ruimte uitstrekt en uiteindelijk weer op zichzelf uitkomt, net als het oneindigheidssymbool in de wiskunde (∞). Het afgietsel van mijn eigen romp is ingesmeerd met het materiaal dat is gebruikt om het afgietsel te maken. Een afgietsel, kortom, gegoten. De band kronkelt en sluit zich op zichzelf. Evenzo gaat het hier om het lichaam van de kunstenaar dat naar zijn reflectie kijkt, die zelf het werk van de kunstenaar is, net zozeer als de reflectie van zijn werk.
...en de band sluit zich opnieuw. op zijn huid, in de diepte van het reflectiebeeld.

Er bestaan twee versies van dit werk. De ene rust op een zwarte spiegelende roestvrijstalen plaat en de andere op een grijs spiegelende roestvrijstalen plaat. De twee bustes zijn volledig identiek.