Eustachio Rudio - De Humani Corporis Affectibus - 1590

Eustachii Rudii
Artsen en filosofen uit Bellunensis:
De menselijke corporis affectibus, dignoscendis, praedicendis, curandis en preservandis, libri quinque.
Ad Serenissimum Senatum Venetum. Cum privileges.
Venetiis, apud Paulum Meietum bibliopolam Patauinum, MDXC

Achterkant in vol folio-perkament, groot gegraveerd typografisch embleem op de voorkant, 6 bladen, 156 bladen. Prachtige sierlijke initialen.
Totaal pp. (12),312.

Extreem zeldzame originele editie

Het boek is een medisch traktaat dat in 1590 in Venetië werd gepubliceerd door de arts Eustachio Rudio uit Belluno, een beschaafde renaissancefiguur die actief was als arts en filosoof. Het werk, verdeeld in vijf boeken, behandelt de affectus humani corporis, oftewel de aandoeningen, ziekten en veranderingen die het menselijk lichaam kunnen aantasten. Rudio beschrijft hoe symptomen (dignoscere) herkend kunnen worden, hoe het verloop van ziekten voorspeld kan worden, hoe ze behandeld kunnen worden en ten slotte hoe de gezondheid behouden kan worden door middel van hygiëne, voeding en een evenwichtige levensstijl.
De tekst maakt deel uit van de traditie van de galenische geneeskunde, maar weerspiegelt ook de nieuwe renaissancefocus op directe observatie, klinische ervaring en een rationele benadering van de fysiologie. Rudio streeft ernaar theorie en praktijk te verenigen en laat zien hoe de arts zowel filosoof als waarnemer van het menselijk lichaam moet zijn. Het boek is opgedragen aan de Meest Serene Senaat van Veneto, een autoriteit die vaak publicatierechten verleende aan werken die als gunstig voor het algemeen belang werden beschouwd.
Samenvattend kan gesteld worden dat dit traktaat een systematische gids is voor diagnose, prognose en therapie in de medische gedachtewereld van de late zestiende eeuw. Het is bovendien een waardevolle bron voor het begrijpen van de premoderne medische wetenschap en de rol van de arts in het Italië van de Renaissance.

Eustachio Rudio van Belluno studeerde in Padua en had Fabrizio d'Acquapendente als een van zijn leraren. Hij verhuisde vervolgens naar Udine en werd in 1599 benoemd tot hoogleraar praktische geneeskunde in Padua, als opvolger van Massaria. Harvey woonde waarschijnlijk zijn colleges bij en verwierf daar zijn eerste inzichten in de structuur en functie van het hart. In dit eerste boek behandelt hij aandoeningen van het zenuwstelsel, oogaandoeningen, oogleden, gezichtsstoornissen, gehoor, neus, tanden en het cardiovasculaire stelsel.