carmine antonio carvelli - Dei

Dei
134x66 cm
Mischtechniek
2025

Ik heb dit werk gemaakt omdat ik weet dat ik licht ben, maar soms vergeet ik het.
Dit geldt voor iedereen: iedereen, vroeg of laat, verliest het contact met zijn eigen essentie.
Dit is een werk dat herinnert, niet uitlegt.
Een vriendelijke uitnodiging om naar binnen te keren, naar weer te luisteren.
Het lichaam centraal heeft geen precies gezicht, maar is vol tekenen. Het is een heilige ruimte, een wezen dat openstaat voor transformatie. Bovenaan, op het voorhoofd, staat een oog: symbool van bewustzijn, van innerlijk zien.
Een fijne straal verbindt het met de driehoek in de borst, zetel van het hart en van de spirituele kracht.
Die verbinding vertegenwoordigt de verticaliteit, de dialoog tussen het goddelijke en het aardse.
Eraan eromheen is de achtergrond levend:
• De fasen van de maan: de tijd die verstrijkt, het vrouwelijke, de onzichtbare cycli die ons regeren.
• Twee bliksemschichten: ze zijn de schok, het onverwachte, maar ook de energie die breekt.
• Onderaan is een deur: symbool van passage, van keuze en van mogelijkheden. Je kunt doorheen gaan of blijven. Het vrije wil.
De alchemistische symbolen zijn verspreid over het lichaam als codes om te ontrafelen.
Ze vertegenwoordigen de elementen (lucht, water, aarde, vuur), de eenheid (cirkels), het evenwicht (tegengestelde driehoeken) en transformatie (spiraal).
Ze zijn niet willekeurig geplaatst: ieder spreekt een subtiele, oude en universele taal.
Dan het meest menselijke detail:
een hart gevormd door onze echte vingerafdrukken en de pootafdrukken van onze honden.
Het is niet alleen een affectieve gebaar: het is een liefdesverklaring, mijn heilige kring.
Alles is verbonden door een zin, gegraveerd in het kader, alsof het in steen is gesneden:
“Voor jou die je licht bent, maar het bent vergeten.”
Het is geen trieste zin.
Het is een geheugensteuntje. Een tederheid. Een vriendelijke manier om te zeggen: “Onthoud wie je bent.”
Dit werk is een centrum.
Een plek om naar terug te keren.
Niet om jezelf te verliezen, maar om jezelf te herkennen.