Antonio Sciacca (1957) - Il Canto Rosso del Tempo






Gespecialiseerd in 17e-eeuwse Oude Meesters schilderijen en tekeningen, ervaren in veilingen.
| € 351 | ||
|---|---|---|
| € 310 | ||
| € 270 | ||
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 130637 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Il Canto Rosso del Tempo is een originele olieverfschilderij van Antonio Sciacca (geb. 1957), een Italiaans stilleven, gesigneerd en gedateerd in 2014 binnen de periode 2010–2020, 40 cm hoog bij 45 cm breed, in uitstekende staat.
Beschrijving van de verkoper
In L’Ultimo Incanto della Rosa e il Segreto dell’Attica, compone Antonio Sciacca een stilleven dat tegelijk teder en klassiek is, intiem maar doordrenkt van oude tijden. Drie roze rozen ontvouwen zich in verschillende bloei‑stadia, opgehangen op die fragiele drempel tussen volheid en achteruitgang. Hun bloembladen worden verwerkt met een zachtheid die bijna voelbaar aanvoelt, lichtvakkend tegen de donkere, ingetogen achtergrond.
De bloemen komen voort uit een vaas in Attische stijl, waarvan het oppervlak versierd is met silhouetten van klassieke figuren in de wijze van oud-Griekse aardewerken voorwerpen. Deze verwijzing naar Attica verankert het schilderij in een erfgoed van mythe, theater en ritueel. Het vat wordt meer dan een container; het is een drager van geërfde herinnering. Boven het staat het rozenleven in van nabijheid en vergankelijkheid. Samen creëren ze een stille dialoog tussen wat blijft en wat onvermijdelijk vervaagt.
Het karmozijnen doek onder de vaas introduceert een subtiel theatraal ondertoon, alsof een podium of altaar wordt opgeroepen. Zoals in veel van Sciaccas werk worden de objecten niet louter gerangschikt maar in symbolische spanning geplaatst. De rozen, vaak geassocieerd met schoonheid, geheimhouding en liefde, verschijnen hier in hun “laatste betovering,” hun pracht verheven juist omdat zij vergankelijk is. De Attische vaas daarentegen suggereert continuïteit en culturele permanentie.
Het licht wordt terughoudend gehanteerd, en streelt zowel de krommingen van keramiek als die van de bloembladen. De compositie nodigt uit tot traag kijken, en aanmoedigt de kijker om de kalmte voor het verdwijnen te voelen — het laatste heldere moment voordat de bloembladen vallen.
—
Antonio Sciacca (geb. 1957, Catania) staat bekend om zijn verfijnde stillevens en figuratieve werken die putten uit klassieke compositie en hedendaagse introspectie. Zijn schilderijen bevinden zich in privécollecties door heel Europa en zijn zowel in Italië als daarbuiten op talrijke tentoonstellingen te zien geweest.
Havisham & Co.
Gepresenteerd door Havisham & Co., die kunstenaars vertegenwoordigen wiens praktijken de taal van de Europese schilderkunst bewaren en herinterpreteren.
Instagram: @havishamandco
www.havishamandco.com
De verkoper stelt zich voor
In L’Ultimo Incanto della Rosa e il Segreto dell’Attica, compone Antonio Sciacca een stilleven dat tegelijk teder en klassiek is, intiem maar doordrenkt van oude tijden. Drie roze rozen ontvouwen zich in verschillende bloei‑stadia, opgehangen op die fragiele drempel tussen volheid en achteruitgang. Hun bloembladen worden verwerkt met een zachtheid die bijna voelbaar aanvoelt, lichtvakkend tegen de donkere, ingetogen achtergrond.
De bloemen komen voort uit een vaas in Attische stijl, waarvan het oppervlak versierd is met silhouetten van klassieke figuren in de wijze van oud-Griekse aardewerken voorwerpen. Deze verwijzing naar Attica verankert het schilderij in een erfgoed van mythe, theater en ritueel. Het vat wordt meer dan een container; het is een drager van geërfde herinnering. Boven het staat het rozenleven in van nabijheid en vergankelijkheid. Samen creëren ze een stille dialoog tussen wat blijft en wat onvermijdelijk vervaagt.
Het karmozijnen doek onder de vaas introduceert een subtiel theatraal ondertoon, alsof een podium of altaar wordt opgeroepen. Zoals in veel van Sciaccas werk worden de objecten niet louter gerangschikt maar in symbolische spanning geplaatst. De rozen, vaak geassocieerd met schoonheid, geheimhouding en liefde, verschijnen hier in hun “laatste betovering,” hun pracht verheven juist omdat zij vergankelijk is. De Attische vaas daarentegen suggereert continuïteit en culturele permanentie.
Het licht wordt terughoudend gehanteerd, en streelt zowel de krommingen van keramiek als die van de bloembladen. De compositie nodigt uit tot traag kijken, en aanmoedigt de kijker om de kalmte voor het verdwijnen te voelen — het laatste heldere moment voordat de bloembladen vallen.
—
Antonio Sciacca (geb. 1957, Catania) staat bekend om zijn verfijnde stillevens en figuratieve werken die putten uit klassieke compositie en hedendaagse introspectie. Zijn schilderijen bevinden zich in privécollecties door heel Europa en zijn zowel in Italië als daarbuiten op talrijke tentoonstellingen te zien geweest.
Havisham & Co.
Gepresenteerd door Havisham & Co., die kunstenaars vertegenwoordigen wiens praktijken de taal van de Europese schilderkunst bewaren en herinterpreteren.
Instagram: @havishamandco
www.havishamandco.com
